
Sommige mensen werken hun hele leven toe naar hun pensioen, voor auteur Elly Persons gebeurt juist het tegenovergestelde. Op 61-jarige leeftijd heeft ze het gevoel dat ze haar echte passie nu gevonden heeft. Verrijkt door haar werk als communicatieadviseur en trouwambtenaar, een ingrijpende liefdesrelatie in Spanje en twee boeken later, kijkt ze met andere ogen naar succes, vrijheid en geluk.

De meeste voetbalfilms gaan zelden alleen over voetbal. Ze gaan over verlies, trots, vaders en zonen, politiek, herinnering, ouder worden, opnieuw beginnen. Een manier om iets groters te vertellen.

Er zijn reizen waarbij je vooral ergens aankomt. En er zijn reizen waarbij het onderweg zijn precies de bedoeling is. De Lelångenleden in West-Zweden hoort bij die tweede categorie: een nieuwe, 180 kilometer lange fietsroute van Uddevalla aan de kust, via het merengebied van Dalsland, naar Årjäng in de bossen van Värmland. De route is verdeeld in vier etappes en combineert gravelwegen, rustige asfaltwegen en fietspaden. Ongeveer de helft van het traject gaat over goed berijdbare gravelwegen, de andere helft over asfalt met weinig verkeer.

Er wordt weleens gezegd dat mensen met de jaren milder worden. Dat ze minder blijven hangen in ruzies, tegenslagen en teleurstellingen. Alsof ouder worden vanzelf een soort emotionele filter aanzet: minder drama, meer rust. Maar klopt dat eigenlijk? Worden negatieve ervaringen echt minder, of leren mensen er anders mee omgaan?

Er is iets merkwaardigs aan de huidige nostalgie: ze hoort niet meer alleen bij mensen die iets hebben meegemaakt. Ze hoort juist bij mensen die te laat geboren zijn om het zich te kunnen herinneren. Gen Z draagt Carolyn Bessette-Kennedy alsof ze gisteren nog door Tribeca liep. Ze koopt haarbanden, zoekt naar perfecte witte overhemden, kopieert het lage, gladde haar, de camel skirt, de zwarte trui, de minimalistische zonnebril. Niet omdat deze generatie de jaren negentig heeft verloren, maar omdat ze die jaren nooit heeft gehad. Dat maakt de hang naar vroeger vandaag zo fascinerend: nostalgie is niet langer alleen herinnering. Het is verlangen naar een wereld die misschien nooit zo heeft bestaan.

Gezond ouder worden draait allang niet meer alleen om wat er op je bord ligt of hoeveel stappen je per dag zet. Steeds vaker kijken wetenschappers naar het totaalplaatje: hoe we bewegen, hoe we herstellen van stress, hoe sociaal verbonden we zijn en hoe ons metabolisme samenwerkt met ons brein. Drie recente onderzoeksrichtingen laten zien hoe breed het begrip gezondheid inmiddels is geworden. Reizen kan mogelijk bijdragen aan veerkracht, aerobe beweging blijkt opnieuw cruciaal bij knieartrose, en GLP-1-medicatie zoals semaglutide wordt onderzocht op onverwachte mentale gezondheidsvoordelen.

Er zijn van die veranderingen die langzaam je leven insluipen. Je merkt dat je na een drukke dag langer moet herstellen. Dat je concentratie eerder opraakt. Dat een volle agenda niet meer vanzelf wordt gedragen door een volle batterij. Veel mensen denken dan: het zal de leeftijd wel zijn. Of: ik heb gewoon te veel aan mijn hoofd.

In het Louisiana Museum of Modern Art in Kopenhagen laat Sophie Calle zien dat afwezigheid nooit zomaar leegte is. In Something Missing? wordt gemis een manier van kijken naar liefde, verlies, herinnering, schoonheid en naar onszelf.

Waarom langer leven niet alleen een medisch succes is, maar een opdracht aan de hele samenleving Toen Laura Carstensen in 2007 het Stanford Center on Longevity oprichtte, moest ze voortdurend uitleggen wat het centrum níet was. Het ging haar niet om het najagen van onsterfelijkheid, niet om het kunstmatig oprekken van de menselijke levensduur en ook niet om een zoveelste onderzoekscentrum “over ouderen”. De vraag die Carstensen stelde, was veel groter en urgenter: wat gebeurt er met een samenleving als mensen niet langer gemiddeld veertig, vijftig of zestig jaar leven, maar tachtig, negentig of zelfs honderd?

Er is een verschil dat veel mensen pas voelen als ze al gestopt zijn met werken: het verschil tussen stoppen en landen. Stoppen is zichtbaar. Er is een datum. Een laatste werkdag. Een afscheid. Bloemen. Mooie woorden. Misschien een grap over “eindelijk vrijheid”. Iedereen ziet dat er iets eindigt. Maar landen gebeurt vanbinnen.

We zitten veel. In de auto, aan tafel of met onze telefoon in de hand. Zonder dat we het merken zakken onze schouders naar voren, wordt de bovenrug rond en voelt de nek aan het einde van de dag gespannen. Een goede houding gaat niet over kaarsrecht en stijf rechtop zitten. Het gaat over ruimte, kracht en souplesse, zodat je comfortabeler kunt zitten, staan en bewegen.

Soms komt er een film voorbij die zich moeilijk in één zin laat samenvatten. In the Hand of Dante is zo’n titel. Een literaire thriller, een historische reis, een gangsterverhaal en een spirituele zoektocht ineen. In het middelpunt staat Oscar Isaac, die een dubbele hoofdrol speelt: de Italiaanse dichter Dante Alighieri én de moderne schrijver Nick Tosches.

Bij Museum Voorlinden in Wassenaar is deze zomer een tentoonstelling te zien die je letterlijk in beweging brengt. De wereldberoemde choreograaf William Forsythe presenteert er zijn Choreographic Objects: kunstwerken die pas echt ontstaan wanneer bezoekers meedoen.

Er zijn gesprekken die aan de keukentafel beginnen zonder dat iemand ze zo bedoeld had. Een kleinkind komt binnen, gooit een jas over een stoel, pakt iets te drinken en zegt eerst niets bijzonders. School was oké. De toets ging wel. Met vrienden is alles prima.

Sommige tentoonstellingen zijn zo vanzelfsprekend aanwezig, dat je bijna vergeet dat ze ooit eindigen. Mondriaan & De Stijl in Kunstmuseum Den Haag is zo’n tentoonstelling. Al sinds 1 april 2020 neemt het museum bezoekers mee door het kleurrijke universum van Piet Mondriaan en De Stijl, maar inmiddels is duidelijk: de tentoonstelling is nog te zien tot en met 27 september 2026. Daarna valt het doek.

Mechelen ligt aan de rivier de Dijle en is de afgelopen decennia uitgegroeid tot een levendige stad waar het heerlijk vertoeven is. Tijdens dit weekend combineer je een stadswandeling van ongeveer 8 km met een fietstocht van ongeveer 50 km door Sint-Katelijne-Waver, beter bekend als de Groentestreek. De tips voor dit weekendje weg zijn geïnspireerd op het boek Authentiek Vlaanderen van Luc Vander Elst. Het boek verzamelt tal van bijzondere plekken in Vlaanderen en combineert wandel- en fietsroutes met achtergrondverhalen en suggesties voor originele weekendjes weg of korte vakanties.

Er zijn steden die men bezoekt om iets af te vinken. Lissabon is anders. Lissabon vraagt niet om haast, maar om overgave. Aan licht dat ’s middags over de Taag glijdt als zijde. Aan steile straten waar tramrails glimmen tussen kobaltblauwe tegels. Aan koffie die staand wordt gedronken, aan sardines die naar houtskool ruiken, aan pleinen waar de dag pas begint wanneer Noord-Europa allang naar bed wil.

We leven in een tijd waarin geluk bijna een project is geworden. We downloaden apps om rustiger te worden, tellen onze stappen, lezen over ochtendroutines, proberen positiever te denken en worden ondertussen overspoeld met adviezen die beloven dat we ons leven kunnen verbeteren. Meer balans. Meer energie. Meer betekenis. Meer geluk.

Er zijn van die musea waar je ooit geweest wilt zijn. Het Louvre. De Uffizi. Het Prado. Het Rijksmuseum. En terecht: de collecties zijn wereldberoemd. Maar wie eerlijk is, weet ook dat zo’n bezoek soms meer voelt als een optocht dan als een ontmoeting met kunst. Je schuifelt langs topstukken, ontwijkt selfiesticks en probeert tussen twee groepen door nog even echt te kijken.

Tot en met 28 juni 2026 presenteert Singer Laren de tentoonstelling Suzanne Perlman, een bijzondere kennismaking met de Hongaars-Nederlandse kunstenaar Suzanne Perlman (1922–2020). De expositie is te zien in de Nardinc Galerij en Zaal 11 en brengt een veelzijdige selectie samen: van haar vroege, expressieve schilderijen op Curaçao tot haar latere abstract-expressionistische werk. Het museum is geopend van dinsdag tot en met zondag van 10.00 tot 17.00 uur.

Soms is een gedachte niet zomaar een gedachte. Ze voelt als een feit. Een zin als “ik faal”, “dit gaat mis” of “niemand zit op mij te wachten” kan zich in het lichaam gedragen alsof er echt gevaar dreigt. Je hartslag versnelt, je schouders spannen zich aan, je adem wordt hoger, en voor je het weet reageer je niet op de situatie, maar op de gedachte over de situatie.

Aan de rand van New England, waar de mist laag over het water hangt en iedere houten veranda lijkt te kraken onder het gewicht van oude geheimen, ligt Widow’s Bay. Het is een plaats die op papier rijp is voor herontdekking: schilderachtig, geïsoleerd, historisch genoeg om toeristen te verleiden en vervallen genoeg om dringend geld nodig te hebben. Maar in de nieuwe Apple TV+-serie Widow’s Bay blijkt zo’n eiland niet simpelweg te kunnen worden opgeknapt met marketingcampagnes, heropende stranden en een opgewekte burgemeester. Sommige plekken weigeren vernieuwd te worden.

Je voelt je moe na de lunch. Je wordt ’s nachts vaker wakker. Of je merkt dat je energie de ene dag veel stabieler is dan de andere. Veel mensen herkennen zulke signalen, maar leggen niet meteen de link met hun bloedsuiker.

In het Guggenheim Museum Bilbao presenteert Tilda Swinton op 5 en 6 juni 2026 een nieuwe live performance: House of Gestures. Zonder tekst, zonder uitleg, maar met lichaamstaal, kleding en aanwezigheid als haar belangrijkste instrumenten, onderzoekt Swinton hoe herinneringen, plekken en personages zichtbaar kunnen worden in beweging.

De anti-agingindustrie is wereldwijd groot en blijft groeien. Crèmes, serums, behandelingen, supplementen en apparaten beloven al jaren dat zichtbare tekenen van veroudering kunnen worden verzacht, vertraagd of gecorrigeerd. De onderliggende boodschap is vaak duidelijk: ouder worden is iets dat je zo lang mogelijk moet proberen te verbergen.
.jpg)
Waarom wordt de één vitaal oud, terwijl de ander veel eerder kwetsbaar wordt? Wetenschappers zoeken al decennia naar antwoorden in genen, voeding, beweging, slaap en ontstekingsprocessen. Maar een onderzoeksteam van Harvard Medical School wees op een opvallende factor die vaak minder aandacht krijgt: de mate van activiteit in het brein zelf. Hun studie, gepubliceerd in Nature, laat zien dat verhoogde neurale activiteit samenhangt met een kortere levensduur, terwijl het dempen van overmatige activiteit in diermodellen juist levensverlengend lijkt te werken.

Onderzoek van Harvard laat zien dat spiritualiteit samenhangt met betere gezondheidsuitkomsten en betere patiëntenzorg. Niet als alternatief voor medische behandeling, maar als onmisbaar onderdeel van mensgerichte zorg.

Sommige gesprekken schuiven we het liefst voor ons uit. Een irritatie met een vriendin. Een gevoelig onderwerp met je partner. Een familiekwestie die al jaren onder de oppervlakte borrelt. Of een gesprek met een collega, buur of volwassen kind dat steeds zwaarder wordt naarmate je het langer uitstelt.

In Rotting from Within, vanaf 5 juni tot en met 1 november 2026 te zien in de Deichtorhallen Hamburg, betreedt de bezoeker geen klassieke fototentoonstelling maar een familiegeschiedenis die laag voor laag wordt opengelegd. Abdulhamid Kircher, geboren in 1996 in Berlijn uit Duitse en Turkse ouders en opgegroeid in Queens, New York, maakt van fotografie geen afstandelijk registratiemiddel, maar een manier om dichter bij datgene te komen wat jarenlang onuitgesproken bleef. Deichtorhallen presenteert hem als een van de intrigerende nieuwe stemmen binnen de hedendaagse fotografie.

Je kent het misschien wel: je stapt van een stoeprand, draait je om in de keuken of loopt een trapje af en ineens voelt je lichaam nét iets minder vanzelfsprekend dan vroeger. Niet omdat je zwak bent. Niet omdat je “oud” bent. Maar omdat coördinatie een slim samenspel is tussen je hersenen, spieren, ogen, evenwicht en zenuwstelsel.

Afgelopen weekend ging de allerlaatste aflevering van Hacks live op HBO Max. Na vijf seizoenen nemen we afscheid van Deborah Vance en Ava Daniels: de legendarische, zeventigjarige comédienne en haar veel jongere schrijfpartner. Een duo dat op papier nauwelijks bij elkaar past, maar op het scherm juist bewijst hoe krachtig een vriendschap kan zijn wanneer twee generaties elkaar écht durven toe te laten.

Op zaterdag 27 juni 2026 openen Odapark in Venray en Marres in Maastricht feestelijk de vierde editie van de Limburg Biënnale. De tentoonstelling is van 27 juni tot en met 23 augustus 2026 te zien op beide locaties en biedt een brede dwarsdoorsnede van de beeldende kunst in Limburg en omgeving.

We leven in een tijd waarin bijna alles te vergelijken is. Een nieuwe telefoon, een zorgverzekering, een vakantiebestemming, een matras, een boek, een cursus, een restaurant, een wandelroute, een pensioenplan, een tweede loopbaan: overal is wel een ranglijst, reviewsite, expertadvies of algoritme dat belooft ons naar “de beste keuze” te leiden.

Steven Spielberg heeft opnieuw een afspraak met het onbekende. Zijn nieuwe film heet Disclosure Day en verschijnt volgens Universal Pictures op 12 juni 2026 in de bioscoop. Het project wordt gepresenteerd als een originele “event film” van Spielberg, met een cast rond Emily Blunt, Josh O’Connor, Colin Firth, Eve Hewson en Colman Domingo.

Er zijn reizen waarbij de bestemming bijna bijzaak wordt. Waar je niet voortdurend op je telefoon kijkt, maar naar buiten. Waar bergen, meren, wijngaarden en kustlijnen langzaam aan je voorbijtrekken, alsof Europa speciaal voor jou een film heeft aangezet. Juist dat maakt reizen per trein zo bijzonder: je hoeft niets te doen, behalve zitten, kijken en genieten.

Ergens weten we allemaal dat ouder worden bij het leven hoort. Toch voelt het vaak niet zo eenvoudig. We kunnen rationeel zeggen: “Iedereen wordt ouder.” Maar ondertussen schrikken we van een rimpel, een pijnlijke knie, een lichaam dat minder snel herstelt, of het besef dat sommige dromen misschien niet meer vanzelfsprekend zijn.

Er zijn steden die je bezoekt, en er zijn steden die je proeft. San Sebastián — of Donostia, zoals de Basken haar noemen — behoort nadrukkelijk tot die laatste categorie. Aan de noordkust van Spanje, waar de Golf van Biskaje tegen de rotsen slaat en de lucht soms zilvergrijs boven het water hangt, ligt een stad die haar elegantie niet uitschreeuwt. San Sebastián draagt haar schoonheid met een zekere nonchalance. Alsof het heel gewoon is om een halve maan van zand, belle-époque-gevels, groene heuvels en misschien wel de beste hapjescultuur van Europa in één compacte stad samen te brengen.

Na jaren waarin techbazen ons vertelden wat kunstmatige intelligentie allemaal voor ons zou gaan oplossen, mengt nu ook paus Leo XIV zich nadrukkelijk in het gesprek. Zijn boodschap is niet: wees bang voor technologie. Zijn boodschap is: vergeet de mens niet.

We kennen de klassieke adviezen voor een langer leven: eet gezond, beweeg voldoende, slaap goed, rook niet en houd je bloeddruk in de gaten. Maar nieuw onderzoek wijst op een factor die vaak zachter klinkt, maar biologisch misschien net zo hard meetelt: een leven lang verbonden blijven met anderen.

In 2026 staat Antwerpen opnieuw in het centrum van de internationale modewereld. Het MoMu – ModeMuseum Antwerpen wijdt van 28 maart 2026 tot en met 17 januari 2027 een grote tentoonstelling aan De Antwerpse Zes, de zes ontwerpers die veertig jaar geleden mee bepaalden hoe de wereld naar Belgische mode zou kijken. Het gaat om Dirk Bikkembergs, Ann Demeulemeester, Walter Van Beirendonck, Dries Van Noten, Dirk Van Saene en Marina Yee. Volgens MoMu is dit de eerste grote officiële tentoonstelling die volledig aan deze zes ontwerpers samen is gewijd.

Gezond ouder worden gaat niet alleen over jaren toevoegen aan je leven, maar vooral over leven toevoegen aan je jaren. Kun je blijven wandelen, reizen, traplopen, koken, lachen met vrienden, goed slapen en helder blijven denken? Steeds meer onderzoek laat zien dat voeding hierin een grote rol speelt. Niet als wondermiddel, maar als dagelijkse basis die ontsteking, bloedsuiker, bloeddruk, hartgezondheid, spierbehoud en mogelijk zelfs biologische veroudering beïnvloedt.

Er is een bepaald soort internetbeeld dat zich voordoet als rust. Een vrouw in linnen jurk. Zuurdesembrood op een houten aanrecht. Kinderen met blote voeten in hoog gras. Een man die nergens afwast, maar wel ergens in de verte morele orde vertegenwoordigt. De zon valt altijd precies goed. De keuken is nooit vies. De moeder is nooit uitgeput, hooguit sereen moe. Dit is de wereld van de tradwife: de “traditionele vrouw” die huiselijkheid, moederschap, onderwerping aan de echtgenoot en vaak ook christelijke waarden presenteert als een terugkeer naar iets puurs.

We horen het vaak: leef in het nu. Geniet van het moment. Wees aanwezig bij wat er is. En toch weten we óók hoe belangrijk het is om ergens naar uit te kijken. Een reisje. Een lunch met een vriendin. Een nieuw project. De lente. Een kleinkind dat langskomt. Of simpelweg: morgen weer een wandeling maken in de zon.

Wie het Groninger Museum binnenstapt voor Nieuw licht – De Ploeg, kijkt niet alleen naar schilderijen. Je stapt een wereld binnen van jonge kunstenaars die ruim honderd jaar geleden vonden dat het anders moest. Frisser, vrijer, feller. De tentoonstelling is tot en met 31 december 2028 te zien en vormt een geheel vernieuwde presentatie van werken uit de eigen collectie van het Groninger Museum.

We pakken onze telefoon vaak zonder na te denken. Even een berichtje checken, even Instagram openen, even kijken of er iets nieuws is. Voor je het weet, zijn er twintig minuten voorbij. En dat gebeurt niet één keer per dag, maar tientallen keren. Recente schattingen laten zien dat mensen gemiddeld ruim vier uur per dag op hun smartphone zitten; totale schermtijd ligt vaak nog hoger.

Er zijn treinen die je van A naar B brengen. En er zijn treinen die iets anders doen: ze brengen je terug in de tijd. De Arlecchino, de beroemde Italiaanse designtrein uit de jaren zestig, behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Zodra je instapt, reis je niet alleen door het landschap van Italië, maar ook door een tijd waarin reizen nog iets feestelijks had. Een tijd van espresso aan de bar, glanzend hout, zachte fauteuils en grote ramen waarachter het land als een film voorbijtrekt.

Zit de klad in je beweegroutine? Altijd hetzelfde rondje. Dezelfde oefeningen. Dezelfde les op dezelfde dag. Een routine kan houvast geven, maar soms ook een beetje gaan knellen. Dan is het misschien niet tijd om harder je best te doen, maar om iets nieuws te proberen. Er zijn mensen die elke ochtend fluitend hun sportschoenen aantrekken. Voor de rest van ons geldt: bewegen moet een beetje aantrekkelijk blijven. Niet elke dag groots of fanatiek, maar wel levendig genoeg om terug te willen komen. En precies daar komt afwisseling om de hoek kijken.

Er zijn zinnen die we bijna gedachteloos gebruiken. “Ik ben daar te oud voor.” “Ach, senior momentje.” “Vanaf nu gaat het alleen maar bergafwaarts.” Vaak bedoelen we er niets kwaads mee. Soms zeggen we het zelfs met een lach. Maar juist die alledaagse opmerkingen verraden iets groters: hoe hardnekkig het idee is dat ouder worden vooral verlies betekent.

Soms begint een thriller niet met een pistoolschot, maar met een noot die nét verkeerd staat. In Tuner, de nieuwe film van Daniel Roher, draait alles om luisteren: naar muziek, naar stilte, naar gevaar en vooral naar jezelf. De film volgt Niki White — gespeeld door Leo Woodall — een jonge, begaafde pianostemmer met een uitzonderlijk gevoelig gehoor. Wat hem ooit bijzonder maakte in de muziekwereld, blijkt ook een onverwacht talent te zijn in een heel andere wereld: die van kluizen, codes en criminaliteit.

Reizen doet iets met een mens. Niet alleen met je hoofd, maar ook met je lichaam. Wie weleens thuiskomt van een fijne reis, herkent het misschien: je voelt je lichter, alerter, soms zelfs een beetje herboren. Nieuwe straten, andere geuren, onbekende gezichten, een wandeling door een stad of langs de kust: het zet iets in beweging.

Er zijn van die momenten waarop de dag vanzelf stiller wordt. De krant ligt open op tafel. De koffie is nog warm. Buiten beweegt de wereld gewoon door, maar jij bent even ergens anders. In een boek dat je niet weg kunt leggen. In een film die je opnieuw raakt, ook al heb je hem eerder gezien. In een serie waarvan je dacht: één aflevering, en daarna echt iets anders. Maar voor je het weet ben je twee uur verder.

Er zit veel wijsheid in onderstaande uitspraak van loopbaan- en pensioenexpert Dr. Denise Taylor. Want stoppen met werken, minder gaan werken of een andere levensfase ingaan lijkt vaak vooral een praktisch moment: financiën regelen, afscheid nemen, misschien eindelijk meer vrije tijd. Maar onder de oppervlakte verandert er iets groters. Werk geeft niet alleen inkomen. Het geeft ritme, status, sociale contacten, een reden om op te staan, een agenda, een identiteit.

In The President’s Cake krijgt de negenjarige Lamia een opdracht die op papier bijna kinderlijk klinkt: bak een verjaardagstaart voor Saddam Hoessein. Maar in het Irak van de jaren negentig, waar oorlog, armoede en voedseltekorten het dagelijks leven bepalen, wordt zo’n taart ineens een bijna onmogelijke missie.

Jarenlang was het verhaal over ouder worden er één van afbouwen, terugtrekken en loslaten. Alsof er ergens rond je zestigste een onzichtbare grens ligt waarachter je vooral rustiger moet worden, minder ambitieus, minder zichtbaar, minder aanwezig.

Soms is een landschap meer dan een uitzicht. Soms is het een krachtveld: licht, ritme, kleur, stilte, verschuiving. Precies dat voel je in het werk van de Schotse kunstenaar Wilhelmina Barns-Graham. Deze zomer brengt Museum Belvédère in Heerenveen-Oranjewoud haar werk naar Nederland met Nature in Motion, de eerste overzichtstentoonstelling van Barns-Graham op het Europese continent. De tentoonstelling is te zien van 20 juni tot en met 20 september 2026 in de Oostvleugel van het museum.

Er is iets verleidelijks aan het idee van de perfecte workout. De juiste hartslagzone. De ideale hoeveelheid eiwit. De beste timing. De slimste app. De exacte combinatie van kracht, cardio, mobiliteit en herstel. Zeker als we ouder worden, kan dat aantrekkelijk voelen: alsof we met genoeg kennis de ongemakken van het ouder worden kunnen vóór zijn.

Een bedrijf starten later in je carrière is zelden alleen een financiële beslissing. Natuurlijk: omzet, pensioen, risico en zekerheid spelen mee. Maar voor veel mensen van 50, 60 of 70-plus gaat het om iets groters. Om autonomie. Om betekenis. Om opnieuw kiezen waar je je tijd, energie en ervaring aan wilt geven.

Er zijn kunstenaars die door de geschiedenis worden overschaduwd, niet omdat ze klein waren, maar omdat iemand anders simpelweg nog groter werd gemaakt. Gerard van Honthorst is zo’n kunstenaar. In zijn eigen tijd was hij beroemd, internationaal gewild en geliefd aan vorstenhoven. Toch is zijn naam voor veel mensen minder vanzelfsprekend dan die van Rembrandt. Het Centraal Museum in Utrecht brengt daar verandering in met de grote tentoonstelling Gerard van Honthorst – In alles anders dan Rembrandt.

Veel 50-plussers verlangen nog steeds naar liefde, intimiteit en gezelschap. Maar daten na je vijftigste is zelden een simpele herhaling van vroeger. Het speelt zich af in een leven dat al rijk gevuld is: met kinderen, kleinkinderen, verlies, vrijheid, een eigen huis, oude littekens en nieuwe wensen.

Soms komt er een film voorbij die niet probeert het leven mooier te maken dan het is, maar wel laat zien hoeveel schoonheid er kan schuilen in overleven. Treat Her Like a Lady, de nieuwe film van regisseur en scenarist Paloma Aguilera Valdebenito, is zo’n film: energiek, emotioneel, grappig en pijnlijk herkenbaar tegelijk.

Lissabon is een stad van contrasten. Je ziet het aan de gele trams die langs moderne conceptstores rijden, aan eeuwenoude azulejo-gevels naast hippe wijnbars, en vooral: aan de manier waarop de stad eet. Want hoe vernieuwend de Portugese hoofdstad culinair ook is geworden, de ziel van Lissabon vind je nog steeds in de tasca: een eenvoudige, vaak door families gerunde buurtzaak waar de tafels dicht op elkaar staan, de wijn uit een karaf komt en de dagschotel belangrijker is dan het interieur.

In 2030 is één op de zes mensen op aarde ouder dan 60 jaar. Dat is geen kleine demografische verschuiving, maar een wereldwijde kanteling. We worden ouder, werken langer, zorgen langer, leren langer, beginnen opnieuw, verliezen mensen, vinden nieuwe rollen en bouwen soms op latere leeftijd nog een heel ander leven op. Precies dát wil het internationale fotografieproject One in Six by 2030 zichtbaar maken.

In Rotterdam is migratie nooit ver weg. Je voelt het aan de kades, ziet het in de haven en hoort het in de verhalen van families die kwamen, gingen of bleven. In Fenix, het nieuwe kunstmuseum over migratie op Katendrecht, krijgt dat gevoel nu een bijzondere vorm in de publieksroute In-between: een route langs tien vrouwelijke kunstenaars die laten zien dat migratie niet ophoudt bij aankomst.

Soms zit kracht niet in grote sportprestaties, maar in de kleine dingen van elke dag. Een zware deur openduwen. Een boodschappentas optillen. Een wasmand uit de machine trekken. Een stoel aanschuiven. Een kinderwagen vooruitduwen. Juist die alledaagse bewegingen vragen om kracht, controle en coördinatie. En het mooie is: je kunt ze trainen met eenvoudige oefeningen die je thuis kunt doen.

Er zijn eilanden die je veroveren met grootse gebaren: azuurblauwe baaien, dramatische kliffen, hotels met gouden kranen. En er zijn eilanden zoals Samsø. Bescheiden, zonnig, zacht. Een Deense stip in het Kattegat waar de dagen niet worden gevuld, maar ontvouwen. Met fietspaden langs koolzaadvelden, wandelingen over smalle landtongen, keramiekateliers waar de tijd vertraagt en een glas gin dat — heel onverwacht — naar citrus en bosgrond smaakt.

We leven langer dan ooit, maar nog te vaak volgens een verouderde kaart. Tijd voor een nieuw verhaal over midlife, ouder worden en opnieuw beginnen. Er is een verhaal dat we zó vaak hebben gehoord, dat we het bijna zijn gaan geloven: je wordt ouder, dus je wereld wordt kleiner. Je lichaam wordt minder. Je kansen nemen af. Je beste jaren liggen achter je. Maar wat als dat verhaal niet klopt? Wat als we niet alleen langer leven, maar ook anders leven? Wat als de jaren na je veertigste, vijftigste, zestigste of zeventigste niet het begin zijn van een langzame aftocht, maar van een compleet nieuwe levensfase?

Olivier Assayas verfilmde Giuliano da Empoli’s roman over een fictieve adviseur van Vladimir Poetin. Het resultaat is een stijlvolle, ambitieuze politieke film — maar ook een problematische: macht wordt teruggebracht tot persoonlijkheden, propaganda tot slimme psychologie en historische gruwel tot anekdote.

Pensioen is een van de grootste overgangen in een volwassen leven. En toch is het misschien wel de overgang waar we als samenleving het minste houvast voor hebben gebouwd. Voor trouwen hebben we rituelen. Voor geboortes ook. We vieren diploma’s, mijlpalen, verjaardagen, eerste schooldagen, nieuwe huizen en jubilea. Bijna elke grote levensfase krijgt taal, aandacht, symboliek en steun.

Er bestaat een fascinerend idee in de gelukspsychologie: ons geluksgevoel verloopt gedurende het leven vaak niet in een rechte lijn, maar in een u-vorm. We beginnen relatief hoog, zakken ergens in de middelbare jaren naar een dieptepunt, en klimmen daarna weer omhoog. Niet voor iedereen, niet in elk land en niet in elke levensfase precies hetzelfde. Maar het patroon is zo vaak gevonden dat het een eigen naam kreeg: de u-curve van geluk.

We leven langer, werken langer en blijven langer waardevol. Toch zijn veel organisaties nog steeds ingericht op een ouder beeld van werk: een loopbaan die relatief voorspelbaar verloopt, waarin mensen op een bepaald moment “uitgeleerd” zijn en waarin oudere werknemers vooral worden gezien als mensen die richting pensioen bewegen.

Het Cannes Film Festival van 2026 is begonnen op een interessant moment. De 79ste editie loopt van 12 tot en met 23 mei 2026, met een competitie van 22 films en een jury onder voorzitterschap van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook. Op papier is dit geen jaar van grote Hollywood-blockbusters; juist de afwezigheid daarvan maakt de selectie spannend. Cannes 2026 lijkt een festival van auteurs, terugkerende meesters, gewaagde genrefilms en onverwachte internationale blikvangers.

Soms valt een tentoonstelling precies samen met de plek waarvoor zij gemaakt is. Dat lijkt het geval bij Kiefer. The Women Alchemists, de nieuwe site-specific tentoonstelling van Anselm Kiefer in de Sala delle Cariatidi van Palazzo Reale in Milaan. In deze indrukwekkende zaal, nog altijd getekend door de bombardementen van 1943, brengt Kiefer een monumentale cyclus van 42 grote doeken samen: een eerbetoon aan vrouwelijke alchemisten die eeuwenlang uit de geschiedenis zijn weggeschreven.

Er was een tijd waarin seks vooral iets was waar je niet te veel woorden aan vuil maakte. Het gebeurde, als het goed was, binnen het huwelijk. Achter gesloten deuren. Met het licht misschien uit. En als er al over werd gesproken, dan ging het meestal niet over plezier, verlangen of wat iemand fijn vond, maar over fatsoen, voortplanting en “pas op dat je niet zwanger wordt”.

Veel mensen denken bij ouder worden vooral aan rustiger aan doen. Minder tillen. Minder belasten. Voorzichtig zijn. Maar juist na je 60e kan je lichaam enorm profiteren van het tegenovergestelde: sterker worden.

Ouder worden is geen probleem dat opgelost moet worden. Het is geen ziekte, geen mislukking en al helemaal geen reden om mensen minder serieus te nemen. Dat is de kern van het werk van de Amerikaanse schrijver, activist en spreker Ashton Applewhite, een van de bekendste stemmen in de internationale strijd tegen ageism: discriminatie, stereotypering en vooroordelen op basis van leeftijd.

In De Mesdag Collectie in Den Haag is tot en met 7 juni de tentoonstelling Isaac Israëls. In de ban van Van Gogh te zien. De tentoonstelling vertelt een bijzonder verhaal over kunst, vriendschap en inspiratie. Centraal staat de band tussen kunstenaar Isaac Israëls en Jo van Gogh-Bonger, de schoonzus van Vincent van Gogh. Aan de hand van schilderijen en brieven wordt zichtbaar hoe Van Goghs werk een diepe indruk maakte op Israëls, en hoe Jo een belangrijke rol speelde in het beschikbaar stellen van Vincents nalatenschap.

The Rolling Stones zijn terug. En hoe. Mick Jagger, Keith Richards en Ronnie Wood hebben een nieuw studioalbum aangekondigd: Foreign Tongues. De plaat verschijnt op 10 juli 2026 en wordt de opvolger van het succesvolle Hackney Diamonds uit 2023.

In het hart van het Gooi ligt Singer Laren, museum en theater, een plek waar kunst en dagelijks leven al meer dan een eeuw met elkaar verweven zijn. Het museum is geen traditionele instelling die vanuit de overheid is ontstaan, maar een huis dat voortkomt uit een persoonlijke droom. Een droom die begon bij twee mensen en uitgroeide tot een plek waar generaties samenkomen rond kunst, muziek en verhalen.

Wie wordt de nieuwe James Bond? Het is een vraag die al jaren door filmliefhebbers, bookmakers en roddelrubrieken wordt gesteld. Sinds Daniel Craig afscheid nam van de rol van 007, buitelen de namen van mogelijke opvolgers over elkaar heen. Wordt het opnieuw een klassieke Britse gentleman? Krijgt de geheim agent een moderner gezicht? En misschien nog belangrijker: hoeveel mag er eigenlijk veranderen aan een personage dat al decennialang tot het collectieve filmgeheugen behoort?

Bewegen is één van de beste cadeaus die je je lichaam kunt geven. Zeker wanneer je spieren en gewrichten wat stijver aanvoelen, kan de juiste workout helpen om soepeler, sterker en stabieler te worden. Het doel is niet om jezelf uit te putten, maar om je lichaam vriendelijk wakker te maken, spanning los te laten en blessures te voorkomen.

Er is een moment waarop een boek ophoudt een boek te zijn. Je leest nog wel woorden, slaat nog wel bladzijden om, maar ergens ben je vertrokken. Naar een huis aan zee. Een keuken in Napels. Een Engelse tuin. Een ziekenhuisgang. Een jeugd die niet de jouwe was, maar ineens toch een beetje wel.

Er zijn van die landschappen die niet vragen om haast. De Cotswolds is er zo een. Hier golft het Engelse platteland zachtjes verder, langs stenen muurtjes, oude kerktorens, met klimrozen begroeide cottages en pubs waar de haard vaker het middelpunt lijkt dan de bar. De streek beslaat bijna 800 vierkante mijl en loopt door vijf graafschappen: Gloucestershire, Oxfordshire, Warwickshire, Wiltshire en Worcestershire. Wat de dorpen met elkaar verbindt, is die herkenbare Cotswold-uitstraling: honingkleurige steen, glooiende heuvels en een verstilde elegantie die nergens geforceerd voelt.

We worden ouder dan vorige generaties. En dat verandert niet alleen hoe we naar pensioen kijken, maar ook hoe we werken, leren, herstellen en opnieuw beginnen. Waar het leven vroeger vaak werd gezien als drie duidelijke fases — leren, werken, met pensioen gaan — ontstaat nu een veel beweeglijker levensloop. Lynda Gratton, hoogleraar Management Practice aan London Business School en mede-auteur van The 100-Year Life, noemt dit de overgang naar een “multi-stage life”: een leven met meerdere hoofdstukken, waarin werk, zorg, studie, rust en heruitvinding elkaar afwisselen.

Eenzaamheid klinkt als een zacht woord voor een hard probleem. Het gaat niet alleen over een lege stoel aan tafel of een stille zondagmiddag. Steeds meer onderzoek laat zien dat sociale verbondenheid hoort bij de basisvoorwaarden voor een lang, gezond en betekenisvol leven. Net zoals bewegen, slapen en goed eten.

Er is een moment in veel levens waarop de agenda leger wordt, maar het leven niet eenvoudiger. De kinderen zijn groot, het werk verandert van vanzelfsprekendheid in keuze, het woord pensioen komt dichterbij of is al werkelijkheid geworden. De buitenwereld noemt dat vaak een fase van vrijheid. Eindelijk tijd. Eindelijk reizen. Eindelijk doen waar je nooit aan toekwam.

A24 komt met Tony, een biografisch drama over Anthony Bourdain, de Amerikaanse chef, schrijver en televisiepersoonlijkheid die eten gebruikte als toegangspoort tot cultuur, politiek, vriendschap en menselijke verhalen. De film richt zich niet op zijn hele leven, maar op een vroege, vormende periode: Bourdain als 19-jarige in Provincetown, Massachusetts, waar hij terechtkomt in de chaotische wereld van een restaurantkeuken. Volgens A24 zet die zomer de koers uit voor de rest van zijn leven.

Hans houdt zijn telefoon vlak voor de webcam. Een grafiek vult het beeld, een rustige golvende lijn met hier en daar een heuveltje. "Dat was mijn ontbijt vanochtend. Havermout, blauwe bessen, een handje walnoten. Kijk, die piek is keurig. Vroeger nam ik 's ochtends boterhammen met jam. " Toen ging het zo." Hij maakt met zijn vinger een steile beweging omhoog. "Pas toen ik dat een paar weken achter elkaar zag gebeuren, dacht ik: oké, jam aan de jam."

Soms vertelt een tentoonstelling niet alleen het verhaal van een kunstenaar, maar ook dat van volharding, samenwerking en culturele verbondenheid. Dat is precies wat er gebeurde rond Amrita Sher-Gil in het Drents Museum in Assen.

We weten inmiddels veel over gezond ouder worden. Beweeg regelmatig. Eet voedzaam. Slaap voldoende. Houd je brein nieuwsgierig. Maar een nieuwe studie van Cornell University voegt daar iets wezenlijks aan toe: wie gedurende het leven sterke sociale banden opbouwt, lijkt biologisch langzamer te verouderen. Niet alleen gevoelsmatig, maar meetbaar in het lichaam.

De Spaanse film Los domingos (Sundays) van Alauda Ruiz de Azúa lijkt op het eerste gezicht te draaien om een uitzonderlijke keuze: de 17-jarige Ainara wil mogelijk intreden in een gesloten kloosterorde. Maar de kracht van de film zit juist in wat er om die keuze heen gebeurt. Niet alleen Ainaras geloof komt onder druk te staan, maar ook het zelfbeeld van haar familie: hoe tolerant ben je werkelijk wanneer iemand van wie je houdt een keuze maakt die je niet begrijpt?

Kunst en cultuur worden vaak gezien als iets extra’s: mooi voor in het weekend, belangrijk voor ontspanning, maar niet noodzakelijk. Die gedachte is te beperkt. Steeds meer onderzoek laat zien dat kunst en cultuur invloed hebben op onze mentale gezondheid, lichamelijke gezondheid, sociale verbondenheid en zelfs op de manier waarop buurten en steden functioneren. Cultuur is daarom niet alleen een kwestie van smaak of vermaak, maar ook van volksgezondheid en maatschappelijk welzijn.

Er is een moment waarop daten niet langer voelt als een begin, maar als een ontmoeting tussen twee levens die al lang onderweg zijn. Na je zestigste kom je zelden met lege handen aan tafel. Je neemt herinneringen mee, gewoontes, kinderen misschien, een huis dat te stil is geworden, een huwelijk dat voorbijging, een partner die er niet meer is, of een vrijheid die pas laat in het leven echt voelbaar werd.

Er is een moment, ergens halverwege de eerste bladzijden van een goed boek, waarop je merkt dat de tijd anders begint te lopen. Niet sneller, niet langzamer. Anders. Het boek vraagt iets en je geeft het, niet plichtmatig, niet bewust, maar omdat het nu eenmaal zo gaat. De wereld buiten doet wat ze doet, en jij bent er even niet. Dat is precies de bedoeling.

De Biënnale van Venetië is een van de oudste en invloedrijkste kunstmanifestaties ter wereld. Sinds de eerste Internationale Kunsttentoonstelling in 1895 groeide het evenement uit tot een cultureel instituut dat niet alleen beeldende kunst toont, maar ook architectuur, film, muziek, theater en dans omvat. Juist door die lange geschiedenis heeft de Biënnale een bijna symbolische status gekregen: wie in Venetië exposeert, verschijnt niet zomaar in een tentoonstelling, maar betreedt een internationaal podium waar artistieke vernieuwing, nationale representatie en geopolitieke spanning vaak samenkomen.

Steeds meer mensen ontdekken dat sterke spieren niet alleen mooi meegenomen zijn, maar een sleutelrol spelen in gezond ouder worden. Spieren helpen je opstaan uit een stoel, traplopen, boodschappen dragen, vallen voorkomen en langer zelfstandig blijven. Maar dan komt de vraag: als je al twee of drie keer per week gewichten tilt, squats doet of met weerstandsbanden traint… moet je dan ook nog cardio doen?

Ouder worden wordt vaak neergezet als een langzaam verlies: minder energie, minder geheugen, minder kracht. Maar een nieuw onderzoek van de Yale School of Public Health zet dat beeld stevig op losse schroeven. De boodschap is hoopvoller én realistischer: ouder worden betekent niet automatisch achteruitgaan.

Er zijn tentoonstellingen die je bezoekt, en er zijn tentoonstellingen die je even stilzetten. Water & Licht – Hoogtepunten uit het Yale Center for British Art in het Dordrechts Museum hoort bij die laatste categorie. Van 8 februari tot en met 14 juni 2026 brengt het museum een bijzonder eerbetoon aan water, licht en de kunstenaars die daar al eeuwenlang door gefascineerd zijn. Het absolute middelpunt: de Britse meester Joseph Mallord William Turner.

We praten vaak over ouder worden alsof het vooral een verhaal is van verlies: minder energie, minder mogelijkheden, minder toekomst. Maar volgens Stanford-hoogleraar Laura Carstensen, oprichter van het Stanford Center on Longevity, missen we daarmee een belangrijk deel van het verhaal. Haar onderzoek laat zien dat ouder worden óók verrassende voordelen heeft: meer emotionele rust, minder negativiteit en een helderder gevoel voor wat echt belangrijk is.

Lissabon verleidt moeiteloos. Met zijn azulejos, rammelende trams en zoete pastéis voelt de stad als een perfecte ansichtkaart. Maar zoals zo vaak met de mooiste bestemmingen: wie net iets verder kijkt, ontdekt waar de echte magie zit.

In een televisielandschap vol antihelden en ironische afstand voelt DTF St. Louis bijna ongemakkelijk oprecht. Wat begint als een duister-komisch verhaal over een overspel-app in de Amerikaanse suburbs, ontvouwt zich al snel tot iets veel onverwachters: een indringende studie van mannelijke vriendschap, eenzaamheid en emotionele kwetsbaarheid. De serie stelt daarbij een prikkelende vraag centraal: wat gebeurt er als mannen eindelijk leren om van elkaar te houden en maakt hen dat daadwerkelijk betere mensen?