
Wat als je niet alleen jongeren, maar complete families een nieuwe economische toekomst kunt geven? Dat is precies de gedachte achter Hope Chicago, een relatief jonge maar opvallende onderwijsbeweging in de Verenigde Staten. Het initiatief stuurt twee generaties tegelijk naar de universiteit: een student en een ouder, grootouder of verzorger. Beiden ontvangen een zogenoemde “last-dollar scholarship”, waardoor ze schuldenvrij kunnen afstuderen.

In het Centraal Museum Utrecht ontvouwt zich met ‘Getekend, de natuur’ een tentoonstelling die de bezoeker niet vertelt wat te denken, maar subtiel uitnodigt om opnieuw te kijken. Naar kunst, naar natuur — en vooral naar de relatie daartussen. Die relatie blijkt, zoals de expositie overtuigend laat zien, allesbehalve eenvoudig.

Met de documentaire BRATS brengt Disney+ geen standaard terugblik op de jaren ’80, maar een persoonlijk en soms ongemakkelijk onderzoek naar een cultureel fenomeen dat Hollywood blijvend heeft beïnvloed. Regisseur en hoofdrolspeler Andrew McCarthy keert terug naar een periode die zijn carrière lanceerde, maar hem tegelijkertijd in een hokje plaatste waar hij jarenlang moeilijk uit kon ontsnappen.

Balans is geen vanzelfsprekend gegeven, maar een complexe samenwerking tussen spieren, zenuwstelsel en coördinatie. Naarmate we ouder worden, neemt die samenwerking af en daarmee ook onze stabiliteit. Dat heeft directe gevolgen voor hoe we bewegen in het dagelijks leven: lopen, traplopen, draaien of zelfs simpelweg blijven staan.

Het beeld van een ontkerkelijkte generatie, losgezongen van traditie en geloof, is hardnekkig. Toch tekent zich onder de oppervlakte een ander verhaal af. Niet luidruchtig, niet massaal zichtbaar, maar wel merkbaar: een groeiende groep jongeren wendt zich opnieuw tot religie — en opvallend vaak tot het geloof in God.

De documentaire Dynasty: The Murdochs staat sinds maart 2026 op Netflix en werpt een fascinerende blik op een van de invloedrijkste families ter wereld. De vierdelige serie, te streamen op Netflix, combineert politieke geschiedenis, familiedrama en mediakritiek tot een verhaal dat soms meer weg heeft van een Shakespeareaanse tragedie dan van een klassieke documentaire.

Wat als je leven niet iets is dat je uitstippelt, maar iets dat je steeds opnieuw moet leren? Die vraag schuurt. Want ze ondergraaft het idee dat er één juiste route bestaat – een plan dat je alleen maar hoeft te volgen om “goed” te leven.

De vraag hoe we langer én gezonder kunnen leven staat centraal in een groeiend wetenschappelijk domein: longevity science. Waar vroeger genetica als dominante factor werd gezien, is inmiddels duidelijk dat leefstijl minstens zo bepalend is.

Tijd lijkt een objectief gegeven: seconden tikken gelijkmatig weg, dagen volgen elkaar op in een vast ritme. Toch voelt tijd allesbehalve constant. Een zomervakantie uit je kindertijd leek eindeloos, terwijl jaren in het volwassen leven voorbij kunnen vliegen. Hoe komt dat?

Er zijn films die zich opdringen, en films die zich nestelen. The Choral, geregisseerd door Nicholas Hytner en geschreven door Alan Bennett, behoort duidelijk tot die tweede categorie: een stille, bedachtzame film die minder mikt op overweldiging dan op een langzaam insijpelen van emotie.

In een wereld waarin datalekken en hacks bijna dagelijks het nieuws halen, is één simpele stap vaak het verschil tussen veilig blijven en slachtoffer worden: twee-factor-authenticatie (2FA). Het klinkt technisch, maar het idee is verrassend eenvoudig: naast je wachtwoord moet je nóg een stap doorlopen om in te loggen, bijvoorbeeld een code op je telefoon.

De wens om zo lang mogelijk thuis te blijven wonen is van alle tijden. Maar de omstandigheden zijn veranderd. We leven langer, families wonen verder uit elkaar en de zorg staat onder druk. Tegelijkertijd groeit de groep ouderen snel, terwijl het aantal zorgprofessionals achterblijft. Juist in die spanning ontstaat een nieuwe beweging: Age Tech. Technologie die niet alleen handig is, maar essentieel wordt om zelfstandig ouder te worden. Voor onze, maar ook de generatie van onze ouders opent dat een heel nieuw speelveld.

Wat is een echte man nog waard? Die vraag hangt als een lichte irritatie in de lucht van zowel het Noordbrabants Museum als het Stedelijk Museum Amsterdam. Twee tentoonstellingen – Ben ik mannelijk? en Beyond the Manosphere – proberen het antwoord niet te geven, maar juist open te breken. Niet door te roepen, maar door te kijken. En dat kijken blijkt, zoals zo vaak, confronterender dan welk manifest ook.

In het publieke debat over gezondheid domineren voeding en beweging. Slaap blijft vaak onderbelicht, alsof het een sluitpost is van de dag. In Why We Sleep betoogt neurowetenschapper Matthew Walker het tegenovergestelde: slaap is geen aanvulling, maar een voorwaarde.

De jaarlijkse publicatie van het World Happiness Report is uitgegroeid tot een ritueel. Krantenkoppen volgen een voorspelbaar patroon: Finland staat opnieuw bovenaan, de Scandinavische landen domineren, en elders wordt met lichte jaloezie gekeken naar het noorden van Europa.

Midden in het historische hart van Amsterdam, verscholen in een statig 17e-eeuws grachtenpand, bevindt zich het Art Zoo Museum – een plek waar kunst, natuur en verbeelding samensmelten tot een bijna surrealistische ervaring. Het museum is veel meer dan een verzameling objecten: het is een zorgvuldig gecomponeerde wereld waarin dieren en natuur centraal staan, en waar bezoekers worden uitgenodigd om anders te kijken naar leven, dood en schoonheid.

Er is een merkwaardig moment dat zich zelden aankondigt, en toch voor velen onvermijdelijk is. Het komt niet met een ceremonie, geen duidelijke markering, maar eerder als een subtiele verschuiving. De e-mails worden minder dringend. De agenda raakt leger. En op een dag realiseer je je dat een titel—die jarenlang als vanzelfsprekend voelde—niet langer wordt uitgesproken.

Met Michael waagt regisseur Antoine Fuqua zich aan een van de meest beladen onderwerpen uit de popgeschiedenis: het leven van Michael Jackson. De film, met Jaafar Jackson in de hoofdrol, presenteert zich als een klassieke biopic, maar blijkt bij nadere beschouwing eerder een zorgvuldig geregisseerde erfenis.

Er zijn popsterren die een tijdperk definiëren, en er zijn popsterren die iets ingewikkelders doen: ze bewaren een tijdperk in zichzelf, alsof hun gezicht, hun stem en zelfs hun aarzelingen een archief zijn geworden. Justin Bieber behoort tot die tweede categorie. Voor wie hem nooit echt gevolgd heeft: Bieber is de Canadese zanger die als tiener via YouTube werd ontdekt en vanaf 2009 uitgroeide tot een wereldwijde obsessie — niet zomaar een succesverhaal, maar een cultureel verschijnsel. Zijn doorbraak viel samen met het moment waarop internet, smartphonecultuur en fandom in elkaar begonnen te grijpen. Hij was niet alleen een idool; hij was een van de eerste sterren van het permanente online tijdperk. Britannica noemt hem niet voor niets een voormalige tieneridool die vanaf 2009 een mondiale rage ontketende.

Het is verleidelijk om een boek als Strangers: A Memoir of Marriage te lezen als een klassiek verhaal over verraad en herstel. Maar dat zou het werk van Belle Burden tekortdoen. Wat zij schrijft, is minder een lineair narratief dan een nauwkeurige, soms bijna aarzelende reconstructie van hoe een leven—en vooral een huwelijk—onmerkbaar kan verschuiven, totdat het onherkenbaar wordt.

Er bestaat een ongemakkelijke stilte waar weinig mensen zich op voorbereiden. Ze dient zich niet aan als crisis, niet als falen, maar als iets subtielers: een leegte zonder duidelijke contouren. Wie zijn werk neerlegt verliest zelden alleen een dagbesteding. Veel vaker verdwijnt er een structuur waarin betekenis, status en zelfbegrip jarenlang vervlochten waren.

Net buiten Maastricht, verscholen achter een lange oprijlaan en omringd door een prachtig groen landschap, ligt Vaeshartelt. De geschiedenis van landgoed Vaeshartelt, ook wel aangeduid als Kasteel Vaeshartelt, reikt echter verder terug dan het huidige gebouw doet vermoeden. Al in de negende eeuw zou zich op deze plek een versterkte hoeve hebben bevonden. In 1381 verschijnt de naam Vaeshartelt voor het eerst in de bronnen, wanneer het landgoed in handen komt van Servaes van Mulcken. In de eeuwen daarna wisselt het bezit meermaals, waarbij zowel het kasteel als het omliggende terrein geleidelijk worden aangepast aan de eisen van de tijd.

Johannes Vermeer is een van de beroemdste schilders uit de Nederlandse Gouden Eeuw, en tegelijk een van de meest mysterieuze. Zijn schilderijen, zoals Meisje met de parel en Het melkmeisje, zijn wereldwijd iconisch, maar over de man zelf weten we opvallend weinig. Geen dagboeken, nauwelijks brieven, en slechts fragmentarische archiefstukken geven ons een glimp van zijn leven in Delft. Het resultaat is een kunstenaar die bijna net zo raadselachtig is als de serene, verstilde scènes die hij schilderde.

Wie denkt dat het menselijk denkvermogen een korte klim kent gevolgd door een lange afdaling, moet dat beeld bijstellen. Nieuwe inzichten uit de psychologie suggereren iets anders: geen scherpe top, maar een bergketen met meerdere hoogtes, verspreid over het leven.

Wie ouder wordt, doet dat – zo blijkt steeds vaker – niet geleidelijk, maar in sprongen. Geen vloeiende lijn, maar een reeks kleine kantelpunten. Drie recente studies, samengebracht in een overzicht van Mayo Clinic en andere onderzoekscentra, werpen een nieuw licht op wat ons lichaam verraadt lang vóór ziekte zich aandient: onze slaap, ons gedrag, en zelfs onze hormonen.

Veel mensen merken het geleidelijk. Het gaat niet van de ene op de andere dag, maar stap voor stap: iets minder kracht in de armen, iets minder stabiliteit, iets sneller moe.

In Museum MORE, dat zich afficheert als het grootste museum voor modern realisme van Nederland, ontvouwt zich deze lente een verrassend Zuid-Europees perspectief op een doorgaans noordelijke traditie. Met Magico! Italiaans realisme 1920–1970 presenteert het museum een overzicht van vijftig jaar schilderkunst waarin helderheid en vervreemding hand in hand gaan – en waarin schoonheid nooit helemaal onschuldig blijkt.

De belofte is verleidelijk eenvoudig. Wie een idee heeft, hoeft het niet langer uit te besteden aan een ontwikkelaar of eerst maanden een programmeertaal te leren. Een beschrijving volstaat. “Maak een app die mijn afspraken samenvat en groepeert per project.” En binnen enkele seconden verschijnt er werkende software.

De afgelopen jaren werden nieuwe medicijnen tegen Alzheimer gepresenteerd als een mogelijke doorbraak. Voor het eerst leek er iets te bestaan dat het ziekteproces daadwerkelijk kon vertragen. Maar een recente analyse van tientallen studies zet die hoop opnieuw onder druk en zorgt voor een fel debat onder wetenschappers.

De aankondiging dat Oasis, Phil Collins en Sade worden opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame, past in een ontwikkeling die al langer zichtbaar is: de institutionalisering van de popmuziekgeschiedenis. De lijst van 2026 – met ook Billy Idol, Luther Vandross en Wu-Tang Clan – is minder een statement dan een bevestiging.

Het is een vraag die zich moeilijk laat beantwoorden in een tijd waarin alles voortdurend om aandacht vraagt. Werk, nieuws, sociale media en ambities lopen in elkaar over. Juist daarom wint het idee van intentioneel leven terrein. Niet als rigide zelfoptimalisatie, maar als poging om bewuster te kiezen waar je tijd en energie naartoe gaan.

Er is een bepaald soort vermoeidheid die zich moeilijk laat uitleggen. Geen burn-out, geen crisis, geen zichtbare breuklijn. Eerder een zachte ruis onder het dagelijks functioneren. Je doet wat er van je verwacht wordt — en vaak meer dan dat — en toch voelt er iets scheef. Alsof je leven klopt op papier, maar niet helemaal in je lijf.

Wie denkt dat de Zwitserse Alpen alleen in de winter tot leven komen, heeft het mis. Zodra de sneeuw zich terugtrekt, ontvouwt zich in het kanton Valais een zomers speelterrein van kloven, gletsjermeren en duizenden kilometers aan wandelroutes. Hier beweegt de ervaring zich moeiteloos tussen rustgevende bergwandelingen en avontuurlijke uitdagingen.

Er is een moment in het volwassen leven waarop vriendschap van karakter verandert. Niet abrupt, zelden dramatisch, maar voelbaar. De vanzelfsprekendheid verdwijnt. Afspraken moeten worden ingepland. Groepen vallen uiteen in tweetallen, soms in stiltes. En waar vriendschap ooit draaide om nabijheid en frequentie, lijkt ze nu te verschuiven naar iets anders: selectiever, trager, maar vaak ook intenser.

Drie dagen reizen. Een cruise, twee vluchten en een ferry. Alleen al de route naar het kleine vissersdorpje Nusfjord klinkt als een expeditie en dat is precies de bedoeling. Door de groeiende populariteit van bucketlist-bestemmingen zoals het noorderlicht, rijst een interessante vraag: hoe ver wil je eigenlijk gaan voor een droomervaring?

In het voorjaar van 2026 presenteert het Museum voor Schone Kunsten Gent een tentoonstelling die niet alleen kunst toont, maar ook kunstgeschiedenis herschrijft. Onvergetelijk. Vrouwelijke kunstenaars van Antwerpen tot Amsterdam, 1600–1750 is geen gewone expo: het is een correctie, een herwaardering en vooral een ontdekkingstocht door een grotendeels genegeerd verleden.

Met Father Mother Sister Brother keert regisseur Jim Jarmusch terug naar vertrouwd terrein: menselijke relaties, vervreemding en de schoonheid van het alledaagse. In deze ingetogen maar gelaagde film onderzoekt hij de dynamiek binnen families: niet via grote dramatische uitbarstingen, maar juist via stiltes, blikken en ongemak.

De betekenis van pensioen is de afgelopen jaren fundamenteel veranderd. Waar het ooit stond voor rust, afronding en het einde van een werkend leven, is het vandaag de dag steeds vaker het begin van een nieuwe fase. Een fase die langer duurt, persoonlijker is en meer vraagt dan ooit tevoren. In die context is het Proudies Programma ontwikkeld: een gestructureerde en diepgaande begeleiding door wat we tegenwoordig de pensioentransitie noemen.

Het idee is aantrekkelijk: neem een hond, leef langer. Krantenkoppen suggereren het al jaren. Maar wie de wetenschap induikt, ontdekt een genuanceerder verhaal: minder spectaculair, maar juist daardoor interessanter en nuttiger.

Knieën zijn misschien wel de meest belaste gewrichten van ons lichaam. Of je nu wandelt, rent, traint of simpelweg de trap op loopt: je knieën vangen continu krachten op. Toch besteden veel mensen pas aandacht aan hun knieën wanneer er klachten ontstaan. Goed nieuws: met de juiste training kun je knieproblemen vaak voorkomen.

Met de tentoonstelling BIRDS – Curated by The Goldfinch & Simon Schama presenteert het Mauritshuis in 2026 een van de meest ambitieuze en veelzijdige tentoonstellingen van het jaar. Centraal staat een intrigerende vraag: hoe kan het dat we vogels tegelijkertijd vereren én exploiteren? Vogels zijn al eeuwenlang diep verweven met de menselijke verbeelding. Ze staan symbool voor vrijheid, schoonheid, liefde en spiritualiteit. Tegelijkertijd worden ze gevangen, gegeten, tentoongesteld en gebruikt als statussymbool. Deze paradox vormt het hart van de tentoonstelling.

Er was een tijd dat pensioen duidelijk was. Je werkte. Je stopte. En daarna begon de rust. Maar voor veel mensen voelt die overgang vandaag allesbehalve rustig. Sterker nog: uit onderzoek blijkt dat 53% van de mensen pensioen als onverwacht ingewikkeld ervaart. En dat heeft minder te maken met geld dan met iets anders: iets wat moeilijker te vangen is. Identiteit. Ritme. Betekenis.

Er zijn twee dominante verhalen over ouder worden. In het eerste verhaal zit iemand achter de geraniums. Het lichaam hapert, het sociale leven krimpt, de wereld wordt kleiner. In het tweede verhaal wandelt een vitaal, zilvergrijs stel hand in hand langs de kust. Vrijheid, tijd, genieten. Beide verhalen zijn aantrekkelijk. En allebei zijn ze onvolledig. Wat ontbreekt, is misschien wel het belangrijkste: de werkelijkheid.

Er is een moment, ergens tussen het verdwijnen van bereik en het eerste besneeuwde dal, waarop de reis zelf belangrijker wordt dan de bestemming. Niet het aankomen, maar het onderweg zijn. De renaissance van de trein en in het bijzonder van de trage trein lijkt een stil protest tegen de haast van het vliegen.

In een wereld waarin zekerheid vaak wordt gezien als kracht en twijfel als zwakte, klinkt de gedachte van de 17e-eeuwse filosoof René Descartes verrassend modern: twijfel is het begin van wijsheid. Maar wat bedoelde hij daar precies mee? En misschien nog belangrijker—wat kunnen wij daar vandaag de dag mee?

Mentale gezondheid vormt een fundamenteel onderdeel van het menselijk welzijn. Toch blijft het onderwerp, zeker onder mannen, vaak onderbelicht en omgeven door stigma. Hoewel mannen wereldwijd minder vaak gediagnosticeerd worden met psychische aandoeningen zoals depressie en angst, wijzen statistieken op een zorgwekkende realiteit: de impact van mentale problemen is bij mannen vaak ernstiger en vaker fataal.

In de Britse film I Swear kiest regisseur Kirk Jones voor een onderwerp dat zich lastig laat verbeelden zonder in karikatuur te vervallen: het syndroom van Gilles de la Tourette. De film, met Robert Aramayo in de hoofdrol, vertelt het verhaal van John Davidson, een jongen die in het Schotland van de jaren tachtig opgroeit en plotseling de controle over zijn eigen lichaam verliest.

In 2026 verscheen de langverwachte autobiografie van Liza Minnelli, getiteld Kids, Wait Till You Hear This!. Dit boek biedt een unieke inkijk in het leven van een van de meest iconische entertainers van de 20e en 21e eeuw. Met openhartigheid en humor vertelt Minnelli haar verhaal – van haar turbulente jeugd tot haar wereldwijde roem en persoonlijke strijd.

De Amerikaanse schrijver Michael Pollan werd wereldberoemd met boeken over voedsel (The Omnivore’s Dilemma) en psychedelica (How to Change Your Mind). In 2026 slaat hij een nieuwe richting in met A World Appears: A Journey Into Consciousness: een ambitieus en persoonlijk onderzoek naar misschien wel de moeilijkste vraag die er is—wat is bewustzijn?

Ouder worden hoort bij het leven, maar dat maakt het nog niet vanzelfsprekend gemakkelijk. Veel mensen maken zich zorgen over wat de toekomst brengt: lichamelijke achteruitgang, ziekte, verlies van zelfstandigheid. Het zijn gedachten die soms op de achtergrond meespelen, maar soms ook hardnekkig aanwezig zijn.

Met The Drama levert regisseur Kristoffer Borgli een film af die zich moeilijk laat vangen in één genre. Wat begint als een elegante romantische komedie, ontspoort al snel in een psychologisch geladen relatiedrama. Met Zendaya en Robert Pattinson in de hoofdrollen heeft de film alles in huis om een breed publiek te verleiden—maar wat volgt is allesbehalve comfortabel.

De mens leeft langer dan ooit. We meten onze stappen, optimaliseren ons dieet en vertrouwen op technologie om onze gezondheid te verbeteren. Maar één werkelijkheid blijft onaangetast: het leven eindigt. Geen algoritme, geen biohack en geen medische innovatie heeft daar tot nu toe verandering in gebracht.

De behoefte om grip te krijgen op de toekomst is van alle tijden. Waar men vroeger keek naar glazen bollen of opiniepeilingen, verschuift dat vandaag steeds vaker naar een digitale variant: voorspellingsmarkten. Een van de bekendste spelers daarin is Polymarket. Het platform groeit snel, maar blijft voor veel mensen enigszins abstract. Wat is het precies, wat kun je ermee, en waarom zou je er aandacht aan besteden?

In het voorjaar van 2026 presenteert De Pont Museum een bijzondere tentoonstelling: ATLAS van Steve McQueen. Deze expositie, te zien van 21 maart tot en met 30 augustus 2026, is een mijlpaal: het is de eerste solotentoonstelling van McQueen in Nederland. De tentoonstelling laat zien hoe McQueen zich niet alleen als filmmaker, maar ook als beeldend kunstenaar en onderzoeker van menselijke ervaring manifesteert. In ATLAS komen kunst, technologie en persoonlijke geschiedenis samen in een indrukwekkend geheel.

Stel je voor: je loopt een restaurant binnen, geeft je jas af… en daarna ook je telefoon. Geen notificaties, geen foto’s van je bord, geen snelle blik op Instagram. Alleen jij, je gezelschap en het eten. Wat een paar jaar geleden nog ondenkbaar leek, wordt in 2026 steeds normaler. Restaurants en bars over de hele wereld — van New York tot Londen — experimenteren met telefoonvrije concepten. En opvallend genoeg: gasten lijken het steeds vaker juist te willen.

Toen Diana Nyad op 64-jarige leeftijd de historische zwemtocht van Cuba naar Florida voltooide, leek ze een uitzondering. Maar nieuw onderzoek suggereert iets verrassends. Een recente studie, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Geriatrics, laat zien dat bijna de helft van de 65-plussers zich in de jaren daarna juist verbetert: fysiek, mentaal of allebei. Dat druist in tegen het hardnekkige idee dat ouder worden automatisch gelijkstaat aan achteruitgang.

Het begint met een detail dat nauwelijks aandacht verdient. Een bureaustoel die het begeeft tijdens een presentatie, een lichaam dat even zijn waardigheid verliest, een ruimte die zich vult met ongemak. In de meeste verhalen zou dit het punchline-moment zijn, een korte verstoring waarna de orde zich herstelt. In The Chair Company is het precies andersom: de orde blijkt de verstoring.

Steeds meer grootouders spelen een actieve rol in het leven van hun kleinkinderen. Ze passen op, helpen met huiswerk, koken of zijn simpelweg “in de buurt”. Maar wat doet dat eigenlijk met hun eigen gezondheid – en specifieker: hun brein?

In april staat Rosalía in Amsterdam. Wellicht doet haar naam niet meteen een belletje rinkelen. Toch behoort ze – naast Bad Bunny – tot de meest bepalende artiesten voor Gen Z. Voor de redactie is dat reden om stil te staan bij een bredere vraag: wat zegt het succes van Rosalía over hoe jongere generaties vandaag muziek beleven?

We kennen het allemaal: we willen fitter worden, sterker, misschien wat soepeler bewegen. Maar hoe vaak staan we stil bij waarom we eigenlijk trainen? Niet om zwaardere gewichten te tillen in de sportschool, maar om ons dagelijks leven makkelijker, energieker en plezieriger te maken.

Er zijn van die vormen van reizen die zich moeilijk laten haasten. De trein hoort daarbij. Niet alleen vanwege de snelheid – of het gebrek daaraan – maar vooral vanwege het perspectief: het landschap schuift voorbij, de tijd rekt zich uit, en het reizen zelf wordt doel.

Er is een moment, ergens tussen het typen van een vraag en het ontvangen van een antwoord, waarop de mens even stilvalt. Niet uit verwarring, maar uit herkenning. Alsof daar, achter het scherm, iets zit dat begrijpt. Het is een klein moment, nauwelijks merkbaar — maar filosofisch explosief. Want wat gebeurt hier eigenlijk? Spreken wij met een machine, of met een projectie van ons verlangen naar iets dat groter is dan wijzelf?

Pasen is in Nederland een feest van contrasten. Voor de één heeft het een religieuze betekenis, voor de ander draait het vooral om brunches, vrije dagen en chocolade-eieren. Toch zijn veel van die ogenschijnlijk vanzelfsprekende gebruiken het resultaat van een lange geschiedenis waarin religie, seizoensrituelen en volkscultuur door elkaar zijn gaan lopen.

In een wereld vol snelle berichten en toetsenborden lijkt schrijven met de hand bijna ouderwets. Typen is sneller, makkelijker en efficiënter. Maar juist daardoor verliezen we iets waardevols. Handgeschreven brieven, notities en dagboeken zijn niet alleen nostalgisch: ze blijken ook verrassend goed voor je brein, je mentale gezondheid en je vermogen om helder te denken.

Miriam (67) en Peter Bruls (69) kamperen al hun hele leven, maar sinds hun pensioen hebben ze er hun werk van gemaakt. Proudies spreekt met dit actieve koppel, dat als reisbegeleiders bij ACSI samen hun pensioen een avontuurlijke invulling geeft. We praten over de mooiste reizen, de uitdagingen én de stereotypen over het pensioen. Miriam: “Ik heb eigenlijk het gevoel dat ik nu een leuker leven heb dan toen ik werkte. Soms denk ik: ‘Dit had ik in mijn werkzame leven moeten doen, dan had ik een veel leuker leven gehad.’” Lees alles over hun avonturen in dit artikel.

In Rotterdam staat een gebouw dat het traditionele museumconcept oprekt. Het Depot Boijmans Van Beuningen is geen tentoonstellingsruimte in de klassieke zin, maar een plek waar opslag, restauratie en presentatie samenkomen.

De wellnessvakantie is volwassen geworden. Wat ooit begon als een yogaretreat in een afgelegen dal, is inmiddels uitgegroeid tot een miljardenindustrie waarin gezondheid, status en marketing naadloos in elkaar overlopen. Longevity is het nieuwe buzzwoord: niet alleen leven, maar vooral langer en beter leven. En liefst in een resort met uitzicht.

Met Broken English krijgt een van de meest intrigerende stemmen uit de popgeschiedenis een afscheid dat tegelijk rauw, experimenteel en ontroerend is. De nieuwe documentaire – geregisseerd door Iain Forsyth en Jane Pollard – is geen klassieke biografie, maar een hybride kunstwerk dat het leven van Marianne Faithfull probeert te herschrijven op haar eigen voorwaarden.

We denken vaak dat small talk oppervlakkig, ongemakkelijk of zelfs zinloos is. Een praatje over het weer, een korte uitwisseling bij de koffieautomaat, het lijkt weinig betekenis te hebben. Maar onderzoek laat iets heel anders zien: juist deze kleine momenten van contact hebben verrassend grote voordelen voor ons welzijn, onze relaties en zelfs onze gezondheid.

De wereld van Wes Anderson is er één die je onmiddellijk herkent: symmetrische composities, zorgvuldig gekozen kleurenpaletten en een nostalgische sfeer die balanceert tussen melancholie en humor. Met de tentoonstelling Wes Anderson: The Archives krijgt het publiek nu een zeldzame kans om achter de schermen van dit unieke universum te kijken.

Er zit iets onweerstaanbaars in verhalen over laatbloeiers. Misschien omdat ze een stille belofte in zich dragen: dat tijd geen rechte lijn is, dat ontwikkeling zich niets aantrekt van deadlines en verwachtingen. Twee recente titels op NPO Start bewijzen dat overtuigend. Zet ’m op, Isabella! (2026) en een portret van de vierennegentigjarige Italiaanse kunstenaar Isabella Ducrot tonen ieder op hun eigen manier hoe laat succes niet alleen mogelijk is, maar soms juist noodzakelijk.

Er is een nieuw woord in omloop binnen de sociale wetenschap, bedacht door onderzoekers van University College London: social asymmetry. Het klinkt abstract, bijna technisch. Maar het beschrijft iets pijnlijk herkenbaars. Het is het verschil tussen hoe verbonden je leven eruitziet – afspraken, collega’s, familie, appgroepen en hoe verbonden je je daadwerkelijk vóélt. En dat verschil blijkt niet alleen psychologisch relevant, maar ook lichamelijk risicovol.

Er is een paradox die velen herkennen, maar zelden benoemen: de momenten waarop we elk besef van tijd verliezen, blijken achteraf juist de rijkste herinneringen te zijn. Uren lijken te verdwijnen, maar laten een diepe indruk achter. Dit fenomeen staat in de psychologie bekend als flow—een staat die niet alleen ons welzijn vergroot, maar ook onze ervaring van tijd transformeert.

Met Blossoms Shanghai heeft regisseur Wong Kar-wai opnieuw bewezen waarom hij tot de meest invloedrijke filmmakers van onze tijd behoort. De veelgeprezen Chinese dramaserie, internationaal uitgebracht via MUBI, markeert zijn eerste grote televisieproject en voelt tegelijkertijd als een natuurlijke voortzetting van zijn filmische universum. Het resultaat is een zintuiglijke ervaring die even verleidelijk als melancholisch is: een ode aan Shanghai, aan tijd die verstrijkt en aan de fragiele schoonheid van menselijke relaties.

Er is iets ontwapenends aan het nieuwe boek van Harm Edens. Niet omdat hij het klimaatprobleem kleiner maakt – integendeel – maar omdat hij het gesprek verplaatst. Weg van cijfers, rapporten en schuld, naar iets dat we dreigen te vergeten: de dialoog tussen generaties.

We kennen allemaal het beeld: de zestiger die een nieuwe carrière start, de zeventiger die nog bergen beklimt, de tachtiger die “zich geen dag oud voelt”. Inspirerend? Zeker. Maar als dat het dominante verhaal wordt, ontstaat er een stille keerzijde: wie dat tempo niet bijhoudt, voelt zich al snel tekortschieten. Alsof ouder worden een persoonlijk project is dat je simpelweg beter had moeten managen. Maar het leven werkt niet zo.

Het verlangen om de wereld te verkennen is van alle tijden. Reizen verrijkt, ontspant en vergroot ons perspectief. Tegelijkertijd groeit het besef dat diezelfde mobiliteit een prijs heeft. Toerisme is wereldwijd verantwoordelijk voor circa 8% van de CO₂-uitstoot, en juist de manier waarop we reizen bepaalt in hoge mate die impact. De vraag dringt zich op: hoe verenigen we de drang om te ontdekken met de noodzaak om te behouden?

Wie langer wil leven, doet er goed aan te stoppen met roken, te bewegen en gezond te eten. Dat weten we. Minder bekend — en misschien moeilijker te meten — is de rol van de geest. Toch wijst een groeiend aantal studies in dezelfde richting: wie anders denkt, leeft anders. En vaak ook langer.

Sommige bestemmingen zijn beroemd omdat ze indrukwekkend zijn. Andere omdat ze inzicht geven. Wie Italië wil begrijpen, heeft uiteindelijk meer aan dat tweede type. Niet alleen kijken naar wat er staat, maar zien waarom het er zo staat.

In het voorjaar van 1996 bracht de Australische regisseur Baz Luhrmann een film uit die aanvankelijk werd weggezet als kitsch, chaos en videoclip-esthetiek. Dertig jaar later geldt Romeo + Juliet als een van de meest invloedrijke Shakespeare-verfilmingen ooit – een werk dat niet alleen de tekst van William Shakespeare intact liet, maar hem opnieuw liet klinken voor een generatie die opgroeide met MTV en muziekvideo’s.

In Museum MORE wordt met Magico! Italiaans realisme 1920–1970 een wereld geopend die tegelijk vertrouwd en vervreemdend aanvoelt. De tentoonstelling brengt zo’n zeventig werken samen van meer dan dertig kunstenaars en biedt een zeldzaam overzicht van vijftig jaar Italiaanse schilderkunst.

Er is iets verschoven in de manier waarop wij de wereld ervaren. Niet abrupt, maar sluipenderwijs. De werkelijkheid is niet langer iets wat we gezamenlijk vaststellen, maar iets wat ons wordt aangereikt. Gepersonaliseerd, gefilterd, en vooral: bevestigd. In dat spanningsveld positioneert Roxane van Iperen zich als een van de scherpste publieke denkers van dit moment.

Bewegen hoeft niet altijd te voelen als een verplichting. Sterker nog: de leukste vorm van beweging voelt vaak helemaal niet als sporten. Dansen is daar het perfecte voorbeeld van. Zodra de muziek begint en je lichaam vanzelf mee beweegt, ben je eigenlijk al bezig met een complete workout — zonder dat je het doorhebt.

Meer dan een eeuw na haar dood blijft de naam Mata Hari tot de verbeelding spreken. De Friese Margaretha Zelle groeide uit tot een van de eerste wereldberoemde vrouwen van de moderne tijd—een sensuele danseres, een mysterieus icoon en uiteindelijk een vermeende spionne. Maar achter die mythe schuilt een veel gelaagder en tragischer verhaal.

In een samenleving die steeds sneller verandert, lijkt de kloof tussen generaties groter dan ooit. Jongeren groeien op met sociale media, digitale communicatie en constante online prikkels, terwijl oudere generaties zijn gevormd in een tijd waarin persoonlijk contact centraal stond. Toch is juist in deze tijd het verbinden van generaties essentieel – voor zowel individueel welzijn als een sterke samenleving.

Er zijn films die rouw willen begrijpen. En er zijn films die rouw willen bezweren. H Is for Hawk (2025), geregisseerd door Philippa Lowthorpe, probeert iets anders: rouw ontlopen. Dat levert een intrigerend, maar ook ambivalent drama op, waarin de natuur geen troost biedt, maar een spiegel wordt.

Het idee dat beweging goed is voor de hersenen, is nauwelijks nog controversieel. Wandelen, fietsen, zwemmen: ze worden al jaren geprezen als eenvoudige middelen om cognitieve achteruitgang te vertragen. Maar wat er zich precies in het brein afspeelt tijdens die beweging, bleef lange tijd grotendeels onduidelijk. Recent onderzoek werpt nieuw licht op die vraag. Niet alleen blijkt dat beweging nieuwe hersencellen kan laten ontstaan, maar ook dat zij de omgeving waarin die cellen moeten functioneren ingrijpend verandert.

Er zijn van die steden die je niet meteen associeert met gastronomie, totdat je er bent geweest. Trieste is zo’n plek. Aan de uiterste noordoostelijke rand van Italië, ingeklemd tussen de Adriatische Zee, Slovenië en de Karstheuvels, ligt een stad die misschien wel een van de meest intrigerende foodbestemmingen van Europa is. Volgens recente internationale media is Triëst zelfs “one of Italy’s best food cities” en dat is allesbehalve overdreven.

Wie gezond oud wil worden, doet er goed aan niet alleen naar conditie of gewicht te kijken, maar naar iets fundamentelers: spierkracht. En dan met name die van de bilspieren — de gluteus maximus, medius en minimus. Lange tijd gezien als een esthetische spiergroep, blijken zij in toenemende mate een sleutelrol te spelen in mobiliteit, balans en zelfstandigheid.

Er zijn tentoonstellingen die zich laten samenvatten in een thema, en tentoonstellingen die een tijdgeest proberen te vatten. The Coming of Age, de nieuwe grote tentoonstelling in de Wellcome Collection, behoort tot die laatste categorie. Vanaf 26 maart 2026 ontvouwt zich hier geen lineair verhaal over ouder worden, maar een gelaagde verkenning van wat het betekent om te leven in een tijdperk waarin ouderdom geen uitzondering meer is, maar norm dreigt te worden.

De Vlaamse literatuurprijs De Boon 2026 is toegekend aan Tijl Nuyts voor zijn debuutroman Grondwerk. Opvallend: het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een naakte molrat — een keuze die zowel literair als inhoudelijk verrassend krachtig blijkt.

In de tenten en salons van de Parijse modeweek is de tijd nooit lineair. Wie er rondloopt, ziet geen toekomst die zich ordelijk ontvouwt, maar een simultaan bestaan van decennia: de jaren tachtig in de schouders, de jaren negentig in de slipdress, de jaren twintig in het verlangen naar eenvoud. Paris Fashion Week 2026 bevestigt dat beeld. Mode is geen richting meer, maar een veld van mogelijkheden.

Er is een moment, vaak ergens tussen de laatste werkdag en de eerste maandagochtend zonder agenda, waarop de tijd zich anders begint te gedragen. Niet langer als een strak ingedeelde reeks verplichtingen, maar als iets dat zich uitstrekt — soms zelfs ongemakkelijk wijd. Voor sommigen is dat wennen. Voor anderen opent zich een ruimte die lang ontoegankelijk was: die van de droom.

Er zijn verliezen die luid zijn. Die zich aandienen met formulieren, condoleances en een agenda die plots leegloopt. Maar er bestaat ook een ander soort gemis, minder zichtbaar en hardnekkiger: het gemis van een partner dat zich nestelt in het alledaagse. Niet als een plotselinge klap, maar als een constante ondertoon.

Wie vandaag zijn geboortedatum invoert in een zogeheten “death clock”, krijgt een ongemakkelijke boodschap: de kans is groot dat het leven aanzienlijk langer duurt dan gedacht. Voor kinderen die nu worden geboren, is de kans om honderd te worden zelfs groter dan vijftig procent. De cijfers zijn helder. Maar het levensmodel waarmee we dat lange leven proberen te structureren, is dat allerminst.

In Museum Kranenburgh wordt deze winter en lente een kunstenaar opnieuw tot leven gewekt die lange tijd onder de radar bleef: Dirk Filarski. Met de tentoonstelling Over de top! (30 november 2025 – 10 mei 2026) presenteert het museum een rijk en gelaagd overzicht van zijn oeuvre, waarin reizen, experiment en artistieke onafhankelijkheid centraal staan.

Er zit een zekere ironie in de tijdgeest. Nooit eerder reisden zoveel mensen alleen, en nooit eerder deden zij dat zo nadrukkelijk samen. De klassieke tegenstelling – solo versus gezelschap – lijkt te vervagen. In de reiswereld heeft zich een tussenvorm gevestigd die opmerkelijk goed aansluit bij de moderne levensstijl: alleen reizen, maar dan binnen de veilige contouren van een groep.

We denken vaak dat een goede workout lang moet zijn. Dat je elk spiergroep apart moet trainen. Maar onderzoek én praktijk laten iets anders zien: door oefeningen slim te combineren, kun je in minder tijd méér resultaat behalen.

Tussen monumentale installaties, videokunst en subtiele schilderijen beweegt een internationaal publiek zich door de hallen van Art Rotterdam. Wat ooit begon als een relatief bescheiden kunstbeurs, is inmiddels uitgegroeid tot een van de belangrijkste ontmoetingsplekken voor hedendaagse kunst in Europa. Met de recente verhuizing naar Rotterdam Ahoy heeft de beurs niet alleen letterlijk, maar ook inhoudelijk meer ruimte gekregen.

Er zijn van die woorden die we denken te begrijpen, totdat iemand ze opnieuw definieert. Liefde is zo’n woord. Het zweeft door onze cultuur als iets vanzelfsprekends: een gevoel, een relatie, een bestemming. Maar wat als liefde minder een romantisch ideaal is en meer een vaardigheid? Minder een privézaak en meer een publieke kracht?