Tot mijn voldoening heb ik in de afgelopen jaren steeds weer geconstateerd dat er onder ouderen een universeel gebaar bestaat: ‘ik zeg niks.’ Twee vingers draaien een denkbeeldig sleuteltje tussen de lippen om, soms gevolgd door een ferme ritsbeweging. Klaar. Op slot. Betekenis: ik ga hier niks over zeggen.
Het moment waarop dit gebaar verschijnt, is meestal duidelijk. Je volwassen kind vertelt over een probleem. Iets met een lekkende wasmachine, een vastgelopen relatie of een auto die raar doet. Ook kan het een opvoedkwestie zijn, wat natuurlijk een heel gevoelig onderwerp is. Jij denkt: ”aha, dit ken ik.” Sterker nog: je hebt het meegemaakt, meerdere keren meegemaakt. Met succes en met falen. Je weet hoe te handelen. Maar je zegt… niets.
Door schade en schande wijs geworden heb ik zo mijn conclusies getrokken.
Levenservaring is tegenwoordig, in tegenstelling tot de Aziatische cultuur, een verdachte eigenschap. Advies klinkt al snel als bemoeizucht. Een suggestie wordt een oordeel. En een goedbedoelde tip voelt als een verwijt: ”Denk je soms dat ik het zelf niet kan?!”
Wie veel heeft meegemaakt, moet daar vooral discreet over zwijgen.
En dus zitten we daar. Liefdevol. Begripvol. Luisterend, hummend en knikkend. Onze enorme levenservaring en grote wijsheid stevig opgeborgen. Ik moet dan op mijn tong bijten. En dat doe ik ook, want ik weet inmiddels dat in vertrouwen genomen worden door mijn kind, mij veel meer waard is dan mijn ‘betweterigheid’ en de drang om ‘alles’ op te lossen.
Het vreemde is: onze kinderen willen wel autonomie, maar niet per se stilte. Ze willen gehoord worden, niet geholpen. Begrip, geen wegwijzer. Een subtiele nuance, die je pas leert door er eerst minstens twintig keer naast te zitten.
En laten we eerlijk zijn: wij waren vroeger ook helemaal niet dol op ouderlijk commentaar. Alleen hadden we toen nog geen whatsapp met emoji’s om het met wat humor netjes te ontwijken. We vertelden onze ouders liever niks dan dat we de regie uit handen zouden geven. Want zo ging dat toen. Onverbiddelijk.
Misschien is dit wel een nieuwe rol van ouders: een onzichtbaar -en beschikbaar- archief van ervaring en wijsheid. Iemand die luistert, knikt, en af en toe zegt: “Hè wat vervelend voor je” of “Ja… lastig.” Punt. Geen komma.
Hierbij komt overigens geduld -waarvan ik persoonlijk jammer genoeg niet veel heb- heel goed van pas. En pas ná de struikel, weken, soms jaren later, komt er dan ineens een opmerking als: “Jij zei toen zoiets… hoe heb je dat toen eigenlijk aangepakt?”
Dat is geen gelijk krijgen. Maar dat hoeft ook niet.
Het is een pure vraag om advies. Het antwoord mag nu gegeven worden. Een groter compliment kan je bijna niet krijgen. En je zwijgen heeft gewerkt. Goed gedaan!
Tot die tijd oefenen we in zwijgen met stijl.
We dragen onze ervaring in de rugzak.
Voor het geval.
En tot dat moment: sleutel op slot, rits dicht, liefde aan.
Meer columns lezen van Simone? Klik dan hier:
