Het valt me de laatste tijd op dat mijn over het algemeen goed verstopte emoties zich steeds vaker een weg richting traanbuizen weten te banen. De sluizen gaan wat makkelijker open, de dam breekt door op de meest ongepaste momenten en voor je het weet zit je zorgvuldig aangebrachte mascara halverwege je jukbeenderen. Zou dat nu met leeftijd te maken hebben en wordt het met de jaren erger, of is er iets anders aan de hand?
Natuurlijk zoek ik het even op. Hebben senioren vaker een ‘Fisherman’ momentje? Het antwoord is ja, het blijkt zelfs volkomen normaal te zijn. Volgens experts gaan de hersenen op latere leeftijd anders om met emotionele prikkels. We reageren als ouderen minder heftig op negatieve ervaringen (hoewel ik dat persoonlijk waag te betwijfelen) en we reageren gevoeliger op ontroering en uitingen van empathie.
Hoe schattig en vertederend het ook overkomt, zo’n snotterend dametje op leeftijd (moi), ik ben er niet onverdeeld blij mee. Wat simpele voorbeelden van hoe dat in de praktijk uitpakt: films of series waarbij een gezinspak papieren zakdoekjes nog niet genoeg is. Zo kennen veel mensen de film Hachi wel. Die gaat over een professor die een Akita-puppy vindt op het station en daar een liefdevolle band mee opbouwt. Elke dag loopt Hachi met de professor mee naar het station en na het werk wacht hij zijn baasje weer op. Op een dag sterft de professor tijdens het werk en komt hij nooit meer aan op het station. De trouwe Hachi blijft echter negen jaar lang op zijn vaste plek wachten op de terugkomst van zijn baas, tot de dag dat hij zelf sterft. Terwijl ik schrijf schieten de tranen me alweer in de ogen. Inmiddels vier keer gezien en iedere keer weer raak. Ik snotter wat af tijdens die film, tegenwoordig bijgestaan door mijn echtgenoot, die enigszins weggedoken achter zijn leesbril probeert zijn tranen te verdoezelen. Bij Hachi kan ik me nog voorstellen dat hele volksstammen daarvan ontroerd raken, maar laatst had ik zo’n emo momentje ook tijdens de film Project Hail Mary, waarbij een stuntelige wiskundeleraar in de ruimte een hartverwarmende vriendschap opbouwt met Rocky, een alien die eruitziet als een rotsblok met poten. Janken om een stuk ruimtesteen (of wat het dan ook was), het moet niet gekker worden. Na afloop moest ik eerst even opdrogen voordat ik me weer onder de mensen begaf.
Nog zo’n tranentrekker is een eerbetoon aan inmiddels uit hoogbejaarde rockers bestaande bands, zoals jaren geleden de performance van Heart tijdens de Kennedy Center Honors. De zussen vertolkten op sublieme wijze het nummer Stairway to Heaven. Alles klopte, de muziek, het gospelkoor op de achtergrond en het feit dat de zoon van de overleden drummer John Bonham meespeelde. Bij mij braken de dijken op het moment dat Robert Plant en Jimmy Page zichtbaar geëmotioneerd een traantje wegpinkten. Kippenvel, die combi van prachtige muziek en stoere mannen die hun tranen vrijelijk laten stromen. Tot zover is er niks mis met een traantje hier of daar. Het ligt al wat gevoeliger wanneer een persoon die je niet goed kent een verhaal vertelt waarbij hem of haar de tranen in de ogen schieten. Ik doe er nog een tikkie bovenop door in een spontane jankbui uit te barsten. Hoe meer ik er tegen vecht, hoe verder de sluizen opengaan. Een belangrijke reden waarom ik niet meer aanwezig ben bij begrafenissen van relatief onbekende mensen. Te gênant voor woorden, die onbeteugelde stroom aan waterlanders, terwijl het gros van de mensen zichzelf subtiel achter een zakdoekje of extra large zonnebril verschanst.
Het prikt tegenwoordig al achter de luikjes als iemand op het terras of achter de toonbank bij een winkel een ‘lief gezicht’ heeft. De schaamte voorbij dus. Hoewel ik moet zeggen dat er zo af en toe niets lekkerder is om je tranen de vrije loop te laten. Er schuilt bevrijding in het feit dat je het niet meer hoeft te verbergen naarmate je ouder wordt. Eigenlijk kun je het de ultieme ontlading noemen, maar dan bij voorkeur wel in een omgeving waar geen mens te bekennen is.
Meer columns lezen van Patty?
