





Ik was zeventien jaar en zag een ansichtkaart aan de muur in de kamer van een vriend waarop dit beeld stond. Het raakte me diep en ik weet niet waarom. Dit beeld heeft me nooit losgelaten. Het heeft iets religieus. Begin maar eens bij het begin. Genesis 1: “In den beginne schiep God hemel en aarde. De aarde nu was woest en ledig, en duisternis lag op de vloed, en de Geest Gods zweefde over de wateren.”

Soms komt er een moment waarop je moe wordt van zoeken. Niet lichamelijk moe, maar innerlijk. Moe van steeds weer willen groeien, begrijpen, verbeteren. Nog een boek. Nog een inzicht. Nog een methode die belooft dichter bij jezelf te brengen wat blijkbaar nog ontbreekt.

Er zijn zinnen die we bijna gedachteloos gebruiken. “Ik ben daar te oud voor.” “Ach, senior momentje.” “Vanaf nu gaat het alleen maar bergafwaarts.” Vaak bedoelen we er niets kwaads mee. Soms zeggen we het zelfs met een lach. Maar juist die alledaagse opmerkingen verraden iets groters: hoe hardnekkig het idee is dat ouder worden vooral verlies betekent.

Soms begint een thriller niet met een pistoolschot, maar met een noot die nét verkeerd staat. In Tuner, de nieuwe film van Daniel Roher, draait alles om luisteren: naar muziek, naar stilte, naar gevaar en vooral naar jezelf. De film volgt Niki White — gespeeld door Leo Woodall — een jonge, begaafde pianostemmer met een uitzonderlijk gevoelig gehoor. Wat hem ooit bijzonder maakte in de muziekwereld, blijkt ook een onverwacht talent te zijn in een heel andere wereld: die van kluizen, codes en criminaliteit.

Reizen doet iets met een mens. Niet alleen met je hoofd, maar ook met je lichaam. Wie weleens thuiskomt van een fijne reis, herkent het misschien: je voelt je lichter, alerter, soms zelfs een beetje herboren. Nieuwe straten, andere geuren, onbekende gezichten, een wandeling door een stad of langs de kust: het zet iets in beweging.

Er zijn van die momenten waarop de dag vanzelf stiller wordt. De krant ligt open op tafel. De koffie is nog warm. Buiten beweegt de wereld gewoon door, maar jij bent even ergens anders. In een boek dat je niet weg kunt leggen. In een film die je opnieuw raakt, ook al heb je hem eerder gezien. In een serie waarvan je dacht: één aflevering, en daarna echt iets anders. Maar voor je het weet ben je twee uur verder.

Reizen doet iets met een mens. Niet alleen met je hoofd, maar ook met je lichaam. Wie weleens thuiskomt van een fijne reis, herkent het misschien: je voelt je lichter, alerter, soms zelfs een beetje herboren. Nieuwe straten, andere geuren, onbekende gezichten, een wandeling door een stad of langs de kust: het zet iets in beweging.

Er zijn van die momenten waarop de dag vanzelf stiller wordt. De krant ligt open op tafel. De koffie is nog warm. Buiten beweegt de wereld gewoon door, maar jij bent even ergens anders. In een boek dat je niet weg kunt leggen. In een film die je opnieuw raakt, ook al heb je hem eerder gezien. In een serie waarvan je dacht: één aflevering, en daarna echt iets anders. Maar voor je het weet ben je twee uur verder.

Er zit veel wijsheid in onderstaande uitspraak van loopbaan- en pensioenexpert Dr. Denise Taylor. Want stoppen met werken, minder gaan werken of een andere levensfase ingaan lijkt vaak vooral een praktisch moment: financiën regelen, afscheid nemen, misschien eindelijk meer vrije tijd. Maar onder de oppervlakte verandert er iets groters. Werk geeft niet alleen inkomen. Het geeft ritme, status, sociale contacten, een reden om op te staan, een agenda, een identiteit.

In The President’s Cake krijgt de negenjarige Lamia een opdracht die op papier bijna kinderlijk klinkt: bak een verjaardagstaart voor Saddam Hoessein. Maar in het Irak van de jaren negentig, waar oorlog, armoede en voedseltekorten het dagelijks leven bepalen, wordt zo’n taart ineens een bijna onmogelijke missie.