




In het Mauritshuis hangt een dier dat zich niet gemakkelijk laat negeren. Het staat midden in een weiland, op ware grootte, met de rustige vanzelfsprekendheid van iemand die nooit aan zijn eigen belang heeft getwijfeld. Naast hem zie je een koe, schapen en een boer. Boven het landschap trekt een leeuwerik door de lucht. Rond zijn rug zoemen vliegen.

Een gesprek verdwijnt zelden in één keer. Eerst mis je een naam. Dan een grap aan de andere kant van de tafel. In een rustig huis gaat het nog prima, maar in een restaurant worden stemmen een onontwarbaar geheel. Je lacht op het goede moment en hoopt dat niemand een vraag heeft gesteld.

Het Comomeer weet hoe het moet poseren. Bergen op de achtergrond, villa’s aan het water en een boot die precies op tijd door het beeld glijdt. Maar van 12 tot en met 20 september is er een betere reden om te gaan dan het uitzicht alleen. Tijdens het Lake Como Design Festival gaan villa’s, ateliers, hotels en enkele normaal minder toegankelijke gebouwen open voor hedendaags ontwerp.

Er zijn gezondheidsberichten die je halve keuken verdacht maken. Dit is er gelukkig niet zo een. Je hoeft je koffiezetapparaat niet weg te doen en ook je theepot mag blijven. Het gaat niet zozeer om wat er in je kopje zit, maar om de temperatuur waarop je het drinkt.

Jeroen Windmeijer (57) weet als geen ander spanning en inhoud te combineren in zijn thrillers: “Mijn eerste doel is om een spannend verhaal te schrijven. Maar ik wil altijd meer dan een thriller waarin je op de laatste bladzijde ontdekt wie de dader is. (…) Omdat mijn boeken vol zitten met historische gebeurtenissen, leren mensen er ook veel van.”

Seniorisme zit vaak niet in openlijke discriminatie, maar in kleine aannames. We helpen zonder het te vragen, praten over iemand heen of voegen achteloos het woordje ‘nog’ toe. Tijdens een Proudies Vragenuurtje sprak Pauline de Bruijn met hoogleraar psychologie Richard Ridderinkhof over de gevolgen daarvan. En vooral: wat we er zelf aan kunnen doen.

Jeroen Windmeijer (57) weet als geen ander spanning en inhoud te combineren in zijn thrillers: “Mijn eerste doel is om een spannend verhaal te schrijven. Maar ik wil altijd meer dan een thriller waarin je op de laatste bladzijde ontdekt wie de dader is. (…) Omdat mijn boeken vol zitten met historische gebeurtenissen, leren mensen er ook veel van.”

Seniorisme zit vaak niet in openlijke discriminatie, maar in kleine aannames. We helpen zonder het te vragen, praten over iemand heen of voegen achteloos het woordje ‘nog’ toe. Tijdens een Proudies Vragenuurtje sprak Pauline de Bruijn met hoogleraar psychologie Richard Ridderinkhof over de gevolgen daarvan. En vooral: wat we er zelf aan kunnen doen.

Gent bezit het zeldzame talent om tegelijk monumentaal en losjes te voelen. Langs de Leie staan gevels waarvoor je vanzelf langzamer gaat lopen, terwijl studenten, fietsers en volle terrassen voorkomen dat de stad een openluchtmuseum wordt.

Mantelzorg begint zelden met een officieel besluit. Je rijdt een keer mee naar het ziekenhuis, regelt de boodschappen of neemt de administratie over. Langzaam komen er taken bij. Voor je het weet, is helpen geen onderdeel van de week meer, maar de week zelf. Een nieuwe studie van University College London laat zien dat dit verschil ertoe doet. Lichte zorgtaken hingen bij mensen van vijftig jaar en ouder samen met een iets langzamere cognitieve achteruitgang. Bij zeer intensieve mantelzorg zagen de onderzoekers juist het omgekeerde.