





Er zijn plekken waar de tijd zich anders gedraagt. Waar je je telefoon vergeet, je adem vertraagt en je blik vanzelf afdwaalt. Een goede boekhandel is zo’n plek. Niet omdat het er stil móét zijn, maar omdat aandacht er vanzelf ontstaat. In een tijd waarin boeken met één klik op de deurmat vallen, blijft de fysieke boekwinkel een kwetsbare maar onmisbare schakel in ons culturele leven. Niet uit nostalgie, maar uit noodzaak.

Is dit wat ik de rest van m’n leven wil gaan doen? Dat dacht Herma Kluin toen ze na een eigen modezaak, bij een bank en bij een verzekeraar had gewerkt. Het antwoord was: nee. Op haar vijftigste gooide ze het roer om en begon haar eigen recherchebureau. Geen vreemde stap, omdat ze als jong meisje al hield van spanning en sensatie en tegen onrecht was. “Mijn hele leven had ik al grote moeite met misstanden. Op de middelbare school kwam ik op voor een leraar die gepest werd, ik neem het altijd op voor het slachtoffer.” Over haar werk heeft ze een boek geschreven.

De documentaire It’s Never Over, Jeff Buckley opent niet met applaus of hits, maar met iets veel kwetsbaarders: twijfel. Het laat dat leven zien zonder het te mythologiseren. Je ziet geen heilige, geen tragisch genie in marmer gegoten, maar een jonge man die intens leefde, twijfelde, liefhad en zich steeds opnieuw afvroeg wie hij mocht zijn. Regisseur Amy Berg kiest bewust niet voor een klassieke muziekdocumentaire met een rechte tijdlijn en bekende anekdotes. In plaats daarvan nodigt ze je uit om eerst te luisteren - naar Buckley zelf, naar onafgemaakte gedachten, naar de breekbaarheid achter het talent.

Als je wilt vitaal ouder worden, dan denk je waarschijnlijk al aan krachttraining en balans. Maar er is nog een belangrijke motorische vaardigheid die vaak onderschat wordt: agility, oftewel wendbaarheid - jouw vermogen om snel van richting en snelheid te veranderen, met precisie en balans.

Je hebt van die boeken die je “even” wilt proberen, een paar pagina’s voor het slapengaan, gewoon om te kijken of het wat is. En dan merk je, ergens rond bladzijde vijftig of honderd, dat het boek jou al aan het lezen is.

Je hebt vast weleens gedacht: Happiness is the goal. Gelukkig zijn moet toch het eindstation zijn van een goed leven? Volgens de Amerikaanse filosoof Rebecca Newberger Goldstein is dat een misvatting. In haar recente boek The Mattering Instinct: How Our Deepest Longing Drives Us and Divides Us laat ze zien dat wat ons werkelijk drijft niet geluk is, maar iets veel fundamentelers: de behoefte om er toe te doen.

Je hebt van die boeken die je “even” wilt proberen, een paar pagina’s voor het slapengaan, gewoon om te kijken of het wat is. En dan merk je, ergens rond bladzijde vijftig of honderd, dat het boek jou al aan het lezen is.

Je hebt vast weleens gedacht: Happiness is the goal. Gelukkig zijn moet toch het eindstation zijn van een goed leven? Volgens de Amerikaanse filosoof Rebecca Newberger Goldstein is dat een misvatting. In haar recente boek The Mattering Instinct: How Our Deepest Longing Drives Us and Divides Us laat ze zien dat wat ons werkelijk drijft niet geluk is, maar iets veel fundamentelers: de behoefte om er toe te doen.

Je merkt het vaak niet in één klap. Het sluipt erin.Het draaien in bed gaat minder vanzelfsprekend.Je stapt wat voorzichtiger uit de auto.Je lichaam voelt ’s ochtends strammer dan je je van vroeger herinnert. Dat heeft weinig te maken met leeftijd op zich. Het heeft alles te maken met mobiliteit. En precies dát is het onderdeel van fit ouder worden dat het vaakst wordt vergeten.

Je zou kunnen denken dat Europa inmiddels volledig in kaart is gebracht. Dat elke vallei een naam heeft, elke berg een route, elke kustlijn een hashtag. En toch gebeurt er iets wanneer je de steden achter je laat. Wanneer het asfalt overgaat in grind. Wanneer het signaal wegvalt en het landschap het gesprek overneemt.