




Er was een tijd dat we vooral naar ons lichaam luisterden. We voelden of we moe waren, merkten dat we buiten adem raakten op de trap, zagen aan onze broekriem of de decembermaand iets te gezellig was geweest, en gingen naar de huisarts wanneer iets niet pluis voelde.

De film Late Fame, met Willem Dafoe en Greta Lee in de hoofdrollen, vertelt het verhaal van Ed Saxberger, een New Yorkse dichter die ooit een dichtbundel schreef, maar daarna vrijwel volledig in de vergetelheid raakte. Jarenlang leidt hij een onopvallend bestaan, ver weg van literaire roem of artistieke aandacht. Zijn leven verandert wanneer een groep jonge kunstenaars zijn oude werk ontdekt en hem plots ziet als een miskend genie. Volgens de officiële synopsis raakt Saxbergers vergeten poëzie opnieuw in de belangstelling bij een excentrieke groep jonge creatievelingen, waardoor zijn artistieke vuur weer wordt aangewakkerd.

Een stijve nek na het slapen. Polsen die protesteren na een middag tuinieren. Moeite om iets van de grond op te pakken zonder te zuchten. We herkennen het bijna allemaal. Vaak denken we: “Ach, dat hoort bij ouder worden.” Maar dat is maar de helft van het verhaal.

Bij de Proudies-redactie hebben we zo’n serie waar we niet alleen naar kijken, maar bijna mee mééleven. The Bear is er zo een. Vanaf de eerste afleveringen, waarin chef Carmy Berzatto terugkeert naar Chicago om de broodjeszaak van zijn overleden broer over te nemen, zat er iets in deze serie dat onder je huid kroop: de herrie van de keuken, de kwetsbaarheid achter bravoure, de liefde die vaak vermomd is als ruzie. Nu is er het vijfde en laatste seizoen — en dat voelt alsof we afscheid nemen van een plek waar we zelf ook even aan de pass hebben gestaan.

Technologie is overal. In je jaszak, op de keukentafel, aan de muur, in de auto, bij de huisarts, bij de bank. Ze helpt ons contact te houden, informatie te vinden, afspraken te maken en ons dagelijks leven te organiseren. Wat twintig jaar geleden nog futuristisch klonk, is nu vanzelfsprekend geworden.

Er zijn liedjes die zich niet gedragen als liedjes. Ze komen niet netjes binnen via het oor, maar via een andere ingang: de geur van een gang, het licht in een keuken, de jas van iemand die er niet meer is. Eén akkoord, en ineens staat de tijd niet achter ons maar naast ons.

Technologie is overal. In je jaszak, op de keukentafel, aan de muur, in de auto, bij de huisarts, bij de bank. Ze helpt ons contact te houden, informatie te vinden, afspraken te maken en ons dagelijks leven te organiseren. Wat twintig jaar geleden nog futuristisch klonk, is nu vanzelfsprekend geworden.

Er zijn liedjes die zich niet gedragen als liedjes. Ze komen niet netjes binnen via het oor, maar via een andere ingang: de geur van een gang, het licht in een keuken, de jas van iemand die er niet meer is. Eén akkoord, en ineens staat de tijd niet achter ons maar naast ons.

De datum was bepaald. Op 12 juni zou de euthanasie voltrokken worden. Ik meldde het Joost en vond het moeilijk om mezelf een houding te geven. Joost zag het. "Je mag me feliciteren," vond Joost, een man die reeds op 61-jarige leeftijd de diagnose Lewy Body Dementie had gekregen.

Er zijn steden die je langzaam verovert. Basel is er zo één. Op het eerste gezicht lijkt de Zwitserse stad ingetogen: keurige trams, historische gevels, de Rijn die met rustige zekerheid door het centrum stroomt. Maar wie in juni aankomt, voelt al snel dat er onder die kalme buitenkant iets bruist. Dan verandert Basel in het kloppende hart van de internationale kunstwereld, met Art Basel als grote magneet.