



Zutphen is een van de oudste steden van Nederland en heeft eeuwenlang meegedraaid in de Hanze, het handelsnetwerk dat steden langs de Noord- en Oostzee met elkaar verbond. Die geschiedenis is nog overal zichtbaar. De grachten, de stadsmuren, de torens en de smalle straatjes vertellen samen het verhaal van een stad die welvarend was en dat wist te tonen in steen. Wie er rondloopt, merkt dat Zutphen zuinig is geweest op wat het had. Weinig steden in Nederland hebben zo'n compacte, goed bewaarde middeleeuwse binnenstad.

De tijd vliegt als je lol hebt. Het is zo’n gezegde waar je alle kanten mee op kan. Voor mij vliegt de tijd net zo hard als er minder leuke dingen op de agenda staan, maar dat is mijn mening. De herfst staat in de startblokken en dat vind ik echt een moment om stil te staan bij mijn activiteiten van het afgelopen jaar. Normaal gesproken doe je zoiets in december, maar er is niets mis met een tussentijdse evaluatie.

Een lege agenda klinkt heerlijk wanneer je jarenlang van afspraak naar afspraak leefde. Na een tijdje kan dezelfde leegte onrustig worden. Dagen schuiven in elkaar, plannen blijven vrijblijvend en op zondag weet je niet precies wat de week bijzonder maakte.

In 1890 schreven Nederlandse critici over de durf en kracht van Betzy Akersloot-Berg. Haar zeegezichten werden in één adem genoemd met die van Hendrik Willem Mesdag. Toch werd Mesdag een naam die bijna iedereen kent en raakte zij buiten een kleine kring uit beeld.

Je loopt een museumzaal binnen, leest het bordje naast het eerste schilderij en probeert de naam van de kunstenaar te onthouden. Daarna wacht het volgende werk. En het volgende. Een uur later heb je veel gezien, maar is er weinig blijven hangen.

Lille ligt dichterbij dan veel steden die we automatisch als weekendbestemming zien. Toch verandert er bij aankomst meteen iets. De gevels zijn Vlaams, de lunch is Frans en het tempo zit precies tussen een noordelijke handelsstad en een stad waar niemand zich verontschuldigt voor een lang diner.

Je loopt een museumzaal binnen, leest het bordje naast het eerste schilderij en probeert de naam van de kunstenaar te onthouden. Daarna wacht het volgende werk. En het volgende. Een uur later heb je veel gezien, maar is er weinig blijven hangen.

Lille ligt dichterbij dan veel steden die we automatisch als weekendbestemming zien. Toch verandert er bij aankomst meteen iets. De gevels zijn Vlaams, de lunch is Frans en het tempo zit precies tussen een noordelijke handelsstad en een stad waar niemand zich verontschuldigt voor een lang diner.