





Op een dag valt iets weg wat jarenlang vanzelfsprekend was. Niet alleen de wekker, de vergaderingen of de volle agenda. Ook de vraag waarop werk ongemerkt antwoord gaf: wie ben ik? Voor de een gebeurt dat abrupt, na een reorganisatie of een afscheid dat eerder komt dan verwacht. Voor de ander geleidelijk, wanneer vier werkdagen er drie worden, verantwoordelijkheden verschuiven en de laatste werkdag langzaam in zicht komt. Soms is er opluchting. Soms vrijheid. Maar onder die vrijheid kan ook een moeilijker gevoel ontstaan: als mijn werk stopt, wat blijft er dan van mij over?
.jpg)
Er is een vraag die we mensen boven de zestig veel te weinig stellen: waar ben je nog mee bezig? Niet: ben je al met pensioen? Niet: hoe gaat het met je gezondheid? Niet: geniet je een beetje van je rust? Maar: wat wil je nog leren? Waar verlang je naar? Wat schuurt er? Wat begint er opnieuw? Waar ben je nog lang niet klaar mee?

Met The Odyssey lijkt Christopher Nolan opnieuw een film te hebben gemaakt die niet alleen bekeken wil worden, maar ondergaan. Alles aan dit project schreeuwt schaal: de bijna drie uur durende speelduur, de massieve cast, het mythologische bronmateriaal, de nadruk op IMAX en het idee dat Nolan na Oppenheimer niet kleiner, maar juist groter is gaan denken. Officieel wordt de film gepresenteerd als een epische bewerking van Homers verhaal over Odysseus, die na de Trojaanse Oorlog probeert terug te keren naar Ithaka. De film verschijnt op 17 juli 2026 in de bioscoop.

Van dinsdag 17 tot en met zondag 22 november 2026 krijgt Amsterdam er een nieuw cultureel ritueel bij. In de Gashouder op het Westergas-terrein vindt dan de eerste editie plaats van Harmony: een reeks van tien muziekceremonies waarin hedendaagse klassieke muziek, ambient, elektronica, piano, stem en ruimtelijke beeldtaal samenvloeien. Niet als festival, niet als traditioneel concert en ook niet als show, maar als een geconcentreerde luisterervaring waarin de bezoeker wordt uitgenodigd om drie uur lang echt aanwezig te zijn.

Aanvankelijk had ik een heel ander thema in gedachten voor de column van deze maand, maar de hitte van de afgelopen week zorgde voor een acute vorm van breinfondue. Alle meldenswaardige feitjes en weetjes smolten weg als sneeuw voor de zon. Ik kon me maar op één ding concentreren: hoe te voorkomen dat ik zou transformeren in een minuscuul plasje water?

We willen niet alleen ouder worden, maar vooral goed ouder worden. Met energie, zelfstandigheid, sociale contacten en genoeg plezier in de dag. En hoewel genen een rol spelen, laat internationale data steeds duidelijker zien dat onze omgeving óók meetelt: hoe makkelijk je kunt wandelen, hoe toegankelijk zorg is, wat normaal eten is, hoeveel stress een samenleving produceert en hoe vanzelfsprekend contact met anderen blijft.

Aanvankelijk had ik een heel ander thema in gedachten voor de column van deze maand, maar de hitte van de afgelopen week zorgde voor een acute vorm van breinfondue. Alle meldenswaardige feitjes en weetjes smolten weg als sneeuw voor de zon. Ik kon me maar op één ding concentreren: hoe te voorkomen dat ik zou transformeren in een minuscuul plasje water?

We willen niet alleen ouder worden, maar vooral goed ouder worden. Met energie, zelfstandigheid, sociale contacten en genoeg plezier in de dag. En hoewel genen een rol spelen, laat internationale data steeds duidelijker zien dat onze omgeving óók meetelt: hoe makkelijk je kunt wandelen, hoe toegankelijk zorg is, wat normaal eten is, hoeveel stress een samenleving produceert en hoe vanzelfsprekend contact met anderen blijft.

Wie de krantenkoppen over kunstmatige intelligentie leest, kan gemakkelijk denken dat AI vooral banen laat verdwijnen. Computers schrijven teksten, maken beelden, beantwoorden klantvragen en helpen programmeurs met code. De conclusie lijkt dan snel getrokken: als machines meer doen, blijft er minder werk over voor mensen.

Reizen hoeft niet altijd sneller, verder of voller. Soms begint het mooiste avontuur juist wanneer je je tempo verlaagt. Een rugzak, goede schoenen, een paar vrije dagen en een pad dat je vanzelf meeneemt: langs ruige kusten, stille bergdorpen, wilde rivieren en oude pelgrimsroutes.