




De meeste voetbalfilms gaan zelden alleen over voetbal. Ze gaan over verlies, trots, vaders en zonen, politiek, herinnering, ouder worden, opnieuw beginnen. Een manier om iets groters te vertellen.

Er zijn reizen waarbij je vooral ergens aankomt. En er zijn reizen waarbij het onderweg zijn precies de bedoeling is. De Lelångenleden in West-Zweden hoort bij die tweede categorie: een nieuwe, 180 kilometer lange fietsroute van Uddevalla aan de kust, via het merengebied van Dalsland, naar Årjäng in de bossen van Värmland. De route is verdeeld in vier etappes en combineert gravelwegen, rustige asfaltwegen en fietspaden. Ongeveer de helft van het traject gaat over goed berijdbare gravelwegen, de andere helft over asfalt met weinig verkeer.

Er is iets merkwaardigs aan de huidige nostalgie: ze hoort niet meer alleen bij mensen die iets hebben meegemaakt. Ze hoort juist bij mensen die te laat geboren zijn om het zich te kunnen herinneren. Gen Z draagt Carolyn Bessette-Kennedy alsof ze gisteren nog door Tribeca liep. Ze koopt haarbanden, zoekt naar perfecte witte overhemden, kopieert het lage, gladde haar, de camel skirt, de zwarte trui, de minimalistische zonnebril. Niet omdat deze generatie de jaren negentig heeft verloren, maar omdat ze die jaren nooit heeft gehad. Dat maakt de hang naar vroeger vandaag zo fascinerend: nostalgie is niet langer alleen herinnering. Het is verlangen naar een wereld die misschien nooit zo heeft bestaan.

Gezond ouder worden draait allang niet meer alleen om wat er op je bord ligt of hoeveel stappen je per dag zet. Steeds vaker kijken wetenschappers naar het totaalplaatje: hoe we bewegen, hoe we herstellen van stress, hoe sociaal verbonden we zijn en hoe ons metabolisme samenwerkt met ons brein. Drie recente onderzoeksrichtingen laten zien hoe breed het begrip gezondheid inmiddels is geworden. Reizen kan mogelijk bijdragen aan veerkracht, aerobe beweging blijkt opnieuw cruciaal bij knieartrose, en GLP-1-medicatie zoals semaglutide wordt onderzocht op onverwachte mentale gezondheidsvoordelen.

In het Louisiana Museum of Modern Art in Kopenhagen laat Sophie Calle zien dat afwezigheid nooit zomaar leegte is. In Something Missing? wordt gemis een manier van kijken naar liefde, verlies, herinnering, schoonheid en naar onszelf.

Waarom langer leven niet alleen een medisch succes is, maar een opdracht aan de hele samenleving Toen Laura Carstensen in 2007 het Stanford Center on Longevity oprichtte, moest ze voortdurend uitleggen wat het centrum níet was. Het ging haar niet om het najagen van onsterfelijkheid, niet om het kunstmatig oprekken van de menselijke levensduur en ook niet om een zoveelste onderzoekscentrum “over ouderen”. De vraag die Carstensen stelde, was veel groter en urgenter: wat gebeurt er met een samenleving als mensen niet langer gemiddeld veertig, vijftig of zestig jaar leven, maar tachtig, negentig of zelfs honderd?

In het Louisiana Museum of Modern Art in Kopenhagen laat Sophie Calle zien dat afwezigheid nooit zomaar leegte is. In Something Missing? wordt gemis een manier van kijken naar liefde, verlies, herinnering, schoonheid en naar onszelf.

Waarom langer leven niet alleen een medisch succes is, maar een opdracht aan de hele samenleving Toen Laura Carstensen in 2007 het Stanford Center on Longevity oprichtte, moest ze voortdurend uitleggen wat het centrum níet was. Het ging haar niet om het najagen van onsterfelijkheid, niet om het kunstmatig oprekken van de menselijke levensduur en ook niet om een zoveelste onderzoekscentrum “over ouderen”. De vraag die Carstensen stelde, was veel groter en urgenter: wat gebeurt er met een samenleving als mensen niet langer gemiddeld veertig, vijftig of zestig jaar leven, maar tachtig, negentig of zelfs honderd?

Er is een verschil dat veel mensen pas voelen als ze al gestopt zijn met werken: het verschil tussen stoppen en landen. Stoppen is zichtbaar. Er is een datum. Een laatste werkdag. Een afscheid. Bloemen. Mooie woorden. Misschien een grap over “eindelijk vrijheid”. Iedereen ziet dat er iets eindigt. Maar landen gebeurt vanbinnen.

We zitten veel. In de auto, aan tafel of met onze telefoon in de hand. Zonder dat we het merken zakken onze schouders naar voren, wordt de bovenrug rond en voelt de nek aan het einde van de dag gespannen. Een goede houding gaat niet over kaarsrecht en stijf rechtop zitten. Het gaat over ruimte, kracht en souplesse, zodat je comfortabeler kunt zitten, staan en bewegen.