


Je kent het einde, dus je zoekt iets nieuws. Begrijpelijk. Alleen voorspellen we het plezier van een tweede keer nogal eens verkeerd. Onderzoek uit Chicago biedt een prettig excuus om die geliefde film weer op te zetten.

Thomas Mann keert terug naar Duitsland. Naast hem zit Erika, zijn dochter, die zelf schrijver en oorlogsverslaggever was. De nieuwe film Fatherland biedt een aanleiding om eens naar haar kant van de auto te kijken.

Hein en Annemie zijn ruim veertig jaar getrouwd. Sinds hun pensioen werken ze samen op de ambulance: zij als verpleegkundige, hij als chauffeur. Ze halen vanuit Europa Nederlanders op die in het buitenland ziek zijn geworden of een ongeluk hebben gehad en begeleiden hen terug naar een ziekenhuis of huisadres. Een tweede carrière, waarin ze opnieuw ervaren hoeveel ze voor een ander kunnen betekenen.

Als kind voelde ik dat het gewaardeerd werd wanneer ik mijn moeder ongevraagd hielp. Een ander helpen, op de ander gericht zijn en aanvoelen wat die ander nodig had: het werd gestimuleerd.

Liefhebbers van mooi glaswerk of glazen kunstvoorwerpen moeten beslist een keertje naar Leerdam, de stad waar al van oudsher glas wordt geproduceerd. De eerste glasblazerij werd al in 1765 opgericht en hierna volgden er meer. Wanneer je - net als ik - met de trein naar Leerdam gaat, is het maar tien minuutjes lopen naar restaurant ’t Veerhuys, een mooi begin van de dag voor een cappuccino met een stuk appeltaart. Het achttiende-eeuwse pand is een voormalig veerhuis dat aan een van de drie stadspoorten grensde. Hier wachtten reizigers voor het veer naar Asperen aan de overkant van de Linge. Vanaf het terras kijk je uit over de jachthaven.

Vraag Anton Meester wie hij is, en hij begint bij de grond. "Iemand die geaard is, letterlijk. En figuurlijk verbonden met moeder aarde." Veertig jaar was hij schooltuinmeester in Amsterdam Buitenveldert. Vanaf zijn twintigste bouwde hij met een schooltuinmeestersalaris een kunstcollectie op van zo'n achthonderd werken.

Liefhebbers van mooi glaswerk of glazen kunstvoorwerpen moeten beslist een keertje naar Leerdam, de stad waar al van oudsher glas wordt geproduceerd. De eerste glasblazerij werd al in 1765 opgericht en hierna volgden er meer. Wanneer je - net als ik - met de trein naar Leerdam gaat, is het maar tien minuutjes lopen naar restaurant ’t Veerhuys, een mooi begin van de dag voor een cappuccino met een stuk appeltaart. Het achttiende-eeuwse pand is een voormalig veerhuis dat aan een van de drie stadspoorten grensde. Hier wachtten reizigers voor het veer naar Asperen aan de overkant van de Linge. Vanaf het terras kijk je uit over de jachthaven.

Vraag Anton Meester wie hij is, en hij begint bij de grond. "Iemand die geaard is, letterlijk. En figuurlijk verbonden met moeder aarde." Veertig jaar was hij schooltuinmeester in Amsterdam Buitenveldert. Vanaf zijn twintigste bouwde hij met een schooltuinmeestersalaris een kunstcollectie op van zo'n achthonderd werken.

In september had ik al wat onderwerpen voor een nieuwe column op papier gezet. Het ging over onverwachte gebeurtenissen, dingen die je overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Veelal op basis van grappige anekdotes of bijzondere ontmoetingen, zoals dat nu eenmaal loopt in het leven. Lekker in de weer met van alles, genietend van het koelere herfstweer, leuke afspraken: geen vuiltje aan de lucht.