Bezitters van een auto weten er alles van: een periodieke servicebeurt zorgt ervoor dat ons vervoermiddel verlost wordt van piepjes, rammeltjes en andere ongewenste mankementjes. Krakkemikkige onderdelen worden vervangen en met een beetje geluk kan de auto, geolied en wel, weer vrolijk de weg op. Hoe ouder de auto, hoe meer kans op een technisch kwaaltje én een ferme rekening. Heb je een goede band met de garagehouder (je weet wel, zo een waar de koffie altijd klaar staat en je door een medewerker op de fiets thuis wordt afgezet terwijl je auto een opknapbeurt krijgt) dan kunnen de kosten meevallen en blinkt het autootje je bij het ophalen tegemoet. Eigenlijk is het proces vergelijkbaar met hoe wij ouder worden.
Veelal is onze generatie een stuk energieker en ondernemender dan onze leeftijdsgenoten pakweg vijftig jaar geleden, maar dat neemt niet weg dat bepaalde onderdelen aan slijtage onderhevig zijn. De een heeft daarin wat meer geluk dan de ander, maar over het algemeen ontkomt niemand aan tekenen van achterstallig onderhoud. Maar zoals onze auto altijd weer pico bello van de garage vandaan komt, valt er ook aan lichamelijke ongemakken iets te doen. Er staat tegenwoordig een apparaat aan deskundigen voor je klaar om bij ieder plekje, vlekje of bultje in te grijpen. Wie actief is op internet weet dat er vele wegen naar Rome leiden. Hoewel ik met mankementjes altijd eerst naar mijn huisarts ga, lees ik me (verder niet gehinderd door enige medische kennis) ook in over mogelijke alternatieven. De keuze is reuze, van homeopaat naar osteopaat, van mesoloog naar kinesioloog. Been there, done that, met wisselend succes. Acupunctuur, massages, kruidjes, vitaminepillen en dure theetjes, ik had er een villa aan het strand voor kunnen aanschaffen. Mijn huisarts is een frisse jonge tante met een open mind, die kan dat ‘buiten de deur shoppen’ gelukkig wel waarderen. Wat zou het fijn zijn als er een ‘one size fits all’ specialist zou bestaan, zoals die garagehouder voor onze auto is. Wat die kwaaltjes betreft is er één ding zeker: humor blijft het beste anti-verouderingsmiddel.
Iets anders waar de tand destijds onbarmhartig kan toeslaan, is ons gebit. Mocht je nog in het bezit zijn van je echte pareltjes, dan weet je dat met het verstrijken der jaren slijtage zich langzaam meester maakt van je porseleinen eethoek. Mijn nieuwe tandarts sprak het woord erosie (oh gruwel) uit en wees me op het belang van een mondhygiënist. Ik had dat nooit eerder gedaan. Mijn oude tandarts hield het voor mijn gevoel prima bij en zelf floste ik me de blaren op mijn vingers, maar blijkbaar zette dat niet genoeg zoden aan de dijk. Een week later zat ik dus in de stoel bij de mondhygiëniste. Ze was gelukkig iets milder dan mijn tandarts maar toonde me wel een kaart met daarop de verschillende fasen van terugtrekkend tandvlees, parodontitis genoemd. Mijn hart sloeg drie slagen over: de staat van mijn gebit (inclusief antiek kroon- en brugwerk) bevond zich deels in fase 3! Rode vlaggen, want kans op botverlies en uiteindelijk verlies van kiezen en/of tanden.
Daar blijkt iets aan te doen. Prima dat flossen, maar tegenwoordig moet er geragd worden. Met ragers dus. Ze deed het even voor met een geel exemplaar. Ik hield mijn hart vast met die fase 3 in mijn achterhoofd want het ging er stevig aan toe, zo’n mini wc-borstel die hardhandig tussen je kiezen wordt geduwd. Ik was al bang dat mijn kronen de geest zouden geven tijdens de behandeling. Enigszins aangeslagen holde ik na de behandeling naar de drogist om een setje ragers aan te schaffen. De ruimte tussen mijn tanden en kiezen verschilt nogal, dus in plaats van één setje gele ragers moest ik ook nog groene, paarse, rode en blauwe exemplaren aanschaffen. Van die kleurtjes in je badkamer word je vrolijk, maar de tijd die je er ’s avonds mee kwijt bent! Je moet ook nog eens acrobatische toeren uithalen om bij je achterste kiezen te komen.
Een nieuwe routine dus. Erg goed voor je brein, aldus BN-er professor Scherder. Ik beschouw het maar als groot onderhoud, onmisbaar om de bolide nog een tijdje in de running te houden.
Meer columns lezen van Patty?
