‘Vroeger was alles beter,’ je hoort het regelmatig. Een lofzang op toen, niet zo gek in tijden waarin alles sneller, beter en uitdagender dient te zijn. Het leven leek een stuk simpeler te zijn, mede doordat social media nog niet zo’n grote rol speelde. Misschien kwam het door een grote mate van voorspelbaarheid en hoewel dat misschien saai overkomt, bood het ook rust, reinheid en regelmaat.
Maandag was het wasdag en woensdag gehaktdag. De televisie bood keuze uit drie kanalen en je wist precies wanneer Peyton Place en Coronation Street te zien waren. Uiteraard, mits er tijd voor kon worden vrijgemaakt, want onze moeders werkten zich een slag in de rondte om het huishouden aan kant te krijgen. Ik herinner me zo’n gigantisch rond apparaat waarmee de was werd weggewerkt, een enorme sta in de weg met een soort wringer waar het nog kletsnatte beddengoed handmatig doorheen werd gepropt. De vrouwen van toen hadden geen eGym of een personal trainer nodig om spierballen te kweken. Qua beweging zat het sowieso wel goed, het bezit van een auto was een luxe. Ja, we hadden een fiets met een beetje mazzel, maar dan geen sjoemelfiets met accu waarmee je nu fluitend de Mont Blanc kunt beklimmen. Moest je snel iets meedelen aan iemand dan zat er niets anders op dan die fiets te pakken of anderszins in de benen te komen. Mobiele telefoons waren nog iets van een andere planeet.
Legio voorbeelden, waardoor we nu kunnen zeggen dat het er qua comfort een stuk beter op is geworden. Zijn we nu massaal blij met al die moderne snufjes en de snelheid waarmee die op het toneel verschijnen? Ik betwijfel het. De mate van tevredenheid blijkt niet toe te nemen bij het aanschaffen van een robotstofzuiger of de zogenaamd gezonde variant van de frituurpan, de airfryer. Mopperen is gemeengoed geworden in een wereld waar te veel keuze schering en inslag is. Van de robotstofzuiger krijgt je kat een rolberoerte en zo’n airfryer klinkt alsof er een F16 probeert op te stijgen vanaf je aanrecht. Lekker bijkletsen tijdens het koken? Vergeet het maar.
Trouwens, over gezellig bijkletsen gesproken. Die ontevredenheid komt vooral tot uiting tijdens een verjaardagsfeestje. Na het uitwisselen van de laatste nieuwtjes en gezondheidskwaaltjes (waar we dankzij AI alle varianten van kunnen opsommen) kan de sfeer opeens omslaan. Niet zelden verzanden we in een discussie over politiek. Hoewel iedereen zich vooraf heeft voorgenomen het daar niet over te hebben, is er altijd wel iemand die het vuurtje weet aan te wakkeren. Zover dat lukt schoppen we venijnig onder de tafel of fronsen waarschuwend onze wenkbrauwen richting de onverlaat, maar veelal is de handschoen al opgepakt en gaat de ‘fluwelen handschoentjes fase’ naadloos over in een welles/nietes discussie. Niet zelden zorgt dat voor voortijdig vertrekkende gasten, want ‘morgen is het tenslotte weer vroeg dag.’ Overigens wordt die terugtrekkende beweging vaak niet eens opgemerkt door de kemphanen en gaan er als resultaat weer wat namen van de kerstkaartjeslijst af.
Nee, dan toch liever hoe het vroeger was. Hoewel het tegenwoordig als saai bestempeld wordt, kon je de klok erop gelijk zetten: na de koffie met taart kwamen de spelletjes op tafel. Ook dan werd het soms grimmig. Neem bijvoorbeeld Mens-Erger-Je-Niet, waarbij er een ijzige stilte viel wanneer iemand met zijn laatste pion bijna binnen was en er vlak voor de finish werd afgeknikkerd. Dan liepen de gemoederen hoog op, met als gevolg dat de verliezer in kwestie het bord ondersteboven gooide en stampvoetend naar het balkon verdween om een sigaretje te roken. Na een half uurtje was de lucht weer geklaard en was de sfeer weer opperbest. Zelfs de alom bekende valsspeler, die steevast de pion drie vakjes verder zette terwijl de rest zich tegoed deed aan de geserveerde bitterballen, kwam er met een vermanende doch goedaardige tik op de vingers vanaf. Na afloop ging iedereen met een tevreden gevoel richting huiswaarts. Zo simpel kon het leven zijn.
Meer columns lezen van Patty?
