Willem Helwig: "Waarom zou je stoppen met werken als je zoveel plezier hebt in je werk en zoveel te vertellen hebt?"

^{Fotocredits: Thomas Bultstra}

‍

Wie is WIllem Helwig?

Waar veel mensen op deze vraag eerst hun beroep of bijvoorbeeld gezinssituatie als antwoord geven, beantwoordt Willem deze vraag heel anders: “Ik ben een betrokken mens bij alles wat er gebeurt, zowel in werk als privé. Ik kijk met een positieve en beschouwende manier naar het leven en probeer zen te blijven.” Hij lacht: “Dat lukt niet altijd, maar wijsheid komt met de jaren. Waar ik vroeger heel fanatiek, intens en bevlogen was, ben ik dat nu op een andere manier, meer bedachtzamer. Ik kan ook heel goed de knop omzetten als ik thuis ben, met mijn vriendin, beiden hebben we intens werk, maar dat leren los te laten als we thuiskomen.”

Wat betekent dat voor jou: de kunst van het leven?

“Mijn vriendin en ik zijn allebei geïnteresseerd in de boeddhistische kant onze levensbeschouwing. Eigenlijk is er alleen maar ‘nu,’ natuurlijk bestaat het gisteren en morgen, maar je leeft in het nu. Maar dat vereist dat je een bepaalde afstand kan nemen tot wat er gebeurt en meer beschouwend kan zijn en tegelijkertijd heel erg van het moment te genieten. Dat je gewoon bent waar je bent en dat je je niet te druk maakt over wat er nog moet gebeuren of wat er is gebeurd. Dat vind ik nog steeds wel de uitdaging van het leven.”

‍

Je werkt in grote series, wilde je altijd al in de filmwereld werken?

"Ik ben nog steeds dat jongetje dat graag iets moois wil maken. En ik ga nooit met tegenzin naar mijn werk.”

Toch was het begin niet makkelijk. Pas na vier jaar mee te doen aan de toelating rondes van de Filmacademie werd hij aangenomen. En ook zijn ouders zagen een andere toekomst voor hem: “Mijn ouders zeiden: ‘Nou word maar ingenieur.’” Mijn moeder vond mij altijd introvert en vond dat de filmwereld niet bij mij paste. 

Zijn liefde voor de camera begon al vroeg: “Ik denk dat ik ongeveer vijftien jaar oud was, toen de Godfather I uitkwam, in 1972 gefilmd door Coppola. De cameraman was Gordon Willis. Hij was een soort van God in Amerika, hij was toen al een oudere man, maar maakte zo’n mooi licht. Toen dacht ik: ‘Dat wil ik ook.’”

Al vanaf jongs af aan ging hij samen met zijn beste vriend Ruud (die overigens nog steeds zijn beste vriend is) naar verschillende films, zoals die van Fellini en Bertolucci. Ook Scorsese was een belangrijke inspiratiebron; “De manier waarop hij films regisseerde, maakte grote indruk op mij.” De fascinatie voor licht en camera raakte hem al op jonge leeftijd en is nog steeds de reden is dat hij dit werk doet: “Het is waar ik eigenlijk van jongs af aan door gegrepen ben; om licht te doorgronden en het vervolgens te kunnen creëren.”

Op de vraag of Willem ooit zou stoppen met werken, moet hij even nadenken.

“Mijn werk is fysiek zwaar, dus op een gegeven moment zou ik het wel gaan afbouwen. Ik heb zoveel gewerkt, zo hard gewerkt, en na 2026 wil ik dat ook echt gaan afbouwen. Parttime werken in series is moeilijk: ik kan niet zeggen ‘ik ga maar drie dagen werken’, je moet een script wel helemaal afmaken. Dat kun je niet zomaar freelance afwisselen. In die producties maak je soms wel 60 tot 80 uur per week. Ik zou wel meer pauzes willen nemen tussen producties. 

Toch denk ik dat ik een aardige balans heb gevonden: dat ik ontzettend van mijn werk hou, maar tegelijkertijd ook heel erg van de dingen naast mijn werk. Dat vind ik ‘in balans'. Maar denk ik weleens: als het werk er straks helemaal niet meer is, hoe ziet het er dan uit? Wat voor effect heeft dat op mij? Ik voel vaak de noodzaak en verantwoordelijkheid om iets moois te maken, maar ik heb er eigenlijk het volste vertrouwen in dat ik dat op andere manieren kan gaan vormgeven.”

De kracht van bevlogenheid

“Martin Scorsese is een voorbeeld voor mij; hij is 83 jaar oud. Ik zag laatst in Cannes zulke mooie beelden van hem, samen met Robert De Niro, ook 82 jaar oud. Dat zijn mensen die zo bevlogen zijn. Er is een prachtige documentaire over Scorsese op Apple TV. Je ziet in Amerika tal van mensen van zeventig of tachtig jaar oud die nog steeds aan het werk zijn; die stoppen waarschijnlijk nooit. Dat heb ik zelf ook wel: waarom zou je helemaal stoppen met werken als je zoveel plezier hebt in je werk en nog zoveel te vertellen hebt?

Ik ben al heel lang bezig met een boksfilm die ik nog niet van de grond heb gekregen, omdat ik er te veel ander werk naast heb. Maar het is een droom van mij om die te maken, gebaseerd op het verhaal van een Rotterdamse bokser. Er zijn nog zoveel verhalen te vertellen. Misschien ontstaat er straks -door minder te gaan werken of niet meer te hoeven werken- weer een creatieve stroom om projecten te doen waar ik nu niet aan toe kom.”

Vrijwilligers als stille kracht van de samenleving

“Ik ben half Oekraïens, dus ik ben begaan met het lot van dat land, omdat mijn moeder daar vandaan komt. Ik ben sinds een half jaar vrijwilliger; we zamelen boodschappen en eten in voor Oekraïne. Dat doe ik met veel plezier, en ik ben daar ook heen geweest. Ik denk wel dat steeds meer mensen van mijn leeftijd vrijwilliger worden. Volgens mij zijn er honderdduizenden vrijwilligers die met pensioen zijn en echt een stille kracht vormen en zoveel goed doen. Als ik mijn werk ga afbouwen, zou ik dat nog meer willen gaan doen, en me daar meer voor willen inzetten.”

‍

Nog lang zouden we met Willem door kunnen praten. Hij vertelt over zijn geplande reis naar Japan en over zijn passie voor fotografie en kunstgeschiedenis, die hij graag weer zou oppakken. Terwijl hij praat, lijkt het alsof er steeds meer ideeën opborrelen. Hoe mooi is dat? Een leuke herinnering dat we veel vaker met elkaar in gesprek moeten gaan, want juist dan laten creatieve ideeën zich niet langer tegenhouden. Bij de Proudies-redactie zijn we altijd benieuwd: hoe geef jij invulling aan je derde levensfase?

‍