Er zijn treinen die je van A naar B brengen. En er zijn treinen die iets anders doen: ze brengen je terug in de tijd. De Arlecchino, de beroemde Italiaanse designtrein uit de jaren zestig, behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Zodra je instapt, reis je niet alleen door het landschap van Italië, maar ook door een tijd waarin reizen nog iets feestelijks had. Een tijd van espresso aan de bar, glanzend hout, zachte fauteuils en grote ramen waarachter het land als een film voorbijtrekt.
.png)
De trein werd ontworpen in de sfeer van het naoorlogse optimisme, toen Italië zichzelf opnieuw uitvond als land van snelheid, stijl en elegantie. De Arlecchino werd in 1960 geïntroduceerd, rond de Olympische Spelen in Rome, en kreeg zijn naam van Harlekijn, de kleurrijke figuur uit de Italiaanse commedia dell’arte. Dat zie je meteen terug in het interieur: de rijtuigen dragen rijke, bijna edelsteenachtige kleuren — robijnrood, smaragdgroen, saffierblauw en goud.
De Arlecchino wordt vaak verbonden met Gio Ponti, de invloedrijke Italiaanse architect en ontwerper die ook bekend werd van de Pirelli-toren in Milaan en zijn elegante meubels en interieurs. Samen met andere grote Italiaanse ontwerpers gaf hij de trein een uitstraling die veel verder ging dan puur vervoer. Dit was design op snelheid.
Alles aan de trein ademt aandacht. De fauteuils hebben een vorm die je eerder in een Milanese salon zou verwachten dan in een trein. De kleuren zijn uitgesproken, maar nooit schreeuwerig. In het barrijtuig staat de espresso klaar, alsof de reis zelf een lange Italiaanse ochtend is.
En dan is er het meest bijzondere onderdeel: de panoramische lounge aan het uiteinde van de trein. De machinistencabine bevindt zich erboven, waardoor je voorin kunt zitten en recht vooruit kijkt. Niet op het gangpad, niet op de rugleuning van je buurman, maar op Italië zelf. De rails, het licht, de heuvels, de stations die naderen en verdwijnen.
Wat de Arlecchino zo aantrekkelijk maakt, is niet alleen zijn schoonheid. Het is vooral het tempo. In een tijd waarin reizen vaak begint met inchecken, wachten, haasten en overstappen, herinnert deze trein je eraan dat onderweg zijn ook een bestemming kan zijn.
Je hoeft niet voortdurend iets te doen. Je kijkt. Je drinkt koffie. Je loopt van het ene rijtuig naar het andere en merkt dat elk compartiment een andere sfeer heeft. Buiten schuift Italië voorbij: cipressen, perrons, stationsklokken, huizen in zachte kleuren, een landschap dat niet schreeuwt maar fluistert.
Voor PRoudies past de Arlecchino prachtig bij een andere manier van reizen: niet méér zien in minder tijd, maar beter kijken. Slow travel, maar dan met Italiaanse flair.
Na decennia van dienst verdween de Arlecchino uit het gewone spoorbeeld. Maar Italië heeft zijn historische treinen de laatste jaren opnieuw omarmd. De Fondazione FS Italiane, de erfgoedstichting van de Italiaanse spoorwegen, restaureerde de trein zorgvuldig en bracht hem terug voor bijzondere ritten en evenementen.
De Arlecchino is nu een van de pronkstukken van het Italiaanse spoorerfgoed. Soms rijdt hij als historische trein voor publiek, soms wordt hij ingezet voor speciale gelegenheden. In 2025 speelde hij zelfs een rol tijdens Milan Design Week, waar Prada Frames een programma organiseerde rond het thema “In Transit” in onder meer de Arlecchino en het koninklijke paviljoen van station Milano Centrale.
Dat voelt passend. Want de Arlecchino is meer dan nostalgie. Hij laat zien dat infrastructuur ook cultuur is. Een trein kan een gebruiksvoorwerp zijn, maar ook een herinnering, een ontwerpstatement, een manier om anders naar tijd te kijken.
Wie nu spontaan een kaartje wil boeken, moet een beetje geduld en geluk hebben. De Arlecchino rijdt niet als gewone lijndienst. De trein kan soms privé worden gecharterd en af en toe zijn er publieke ritten via Fondazione FS of regionale samenwerkingen. Zulke tickets zijn meestal snel weg.
Daarom is het slim om de agenda van Fondazione FS Italiane in de gaten te houden. Daar verschijnen historische treinritten door heel Italië, soms met bijzondere trajecten langs steden, meren of klassieke spoorlijnen.
En zelfs als je niet meteen aan boord stapt, is de Arlecchino een prachtige inspiratie voor je volgende reis door Italië. Kies eens vaker voor de trein. Neem een route die niet per se de snelste is. Stap uit in een stad die je nog niet kent. Bestel koffie op het station. Kijk uit het raam.
Misschien is het de kleur. Misschien het idee dat een trein ooit met zoveel zorg werd ontworpen. Misschien de belofte dat reizen niet altijd snel, efficiënt en digitaal hoeft te zijn.
De Arlecchino raakt omdat hij iets vertegenwoordigt wat veel mensen herkennen: het verlangen naar aandacht. Naar schoonheid in alledaagse dingen. Naar een reis waarbij niet alleen de bestemming telt, maar ook het uur ertussen. De koffie. Het raam. De stoel. Het gesprek. De stilte.
In de Arlecchino lijkt Italië even samen te vallen met zichzelf: elegant, speels, historisch en vol levenslust. Een trein als een negroni in de middagzon — bitter, warm, stijlvol en onvergetelijk.
Reizen met de Arlecchino is geen gewone treinrit. Het is een herinnering aan hoe mooi onderweg zijn kan zijn.
