Je dochter is volwassen, heeft een baan en weet best hoe de wereld werkt. Toch zou je haar problemen graag even oplossen. In de HBO-komedie Rooster krijgt dat ouderlijke instinct alle ruimte om in de weg te zitten. Steve Carell speelt een schrijver die zijn eigen leven ondertussen ook niet erg op orde heeft.
.png)
Greg Russo schrijft succesvolle ontspanningsromans. Op papier kan hij bepalen wie er verliefd wordt en hoe een conflict afloopt. Op de campus van Ludlow College, waar zijn dochter Katie kunstgeschiedenis doceert, geldt die bevoegdheid niet. Haar huwelijk met collega Archie strandt en Greg komt langs. Hij heeft een spreekbeurt op de universiteit, maar ook een dochter om zich zorgen over te maken.
Rooster verscheen dit voorjaar en is in Nederland te zien op HBO Max. Het eerste seizoen telt tien afleveringen. De makers zijn Bill Lawrence en Matt Tarses; naast Carell spelen onder anderen Charly Clive, Phil Dunster, Danielle Deadwyler en John C. McGinley mee. Vooral de aanleiding achter de serie maakt haar het opzoeken waard.
Vaders met volwassen dochters
Lawrence, Tarses en Carell hebben zelf volwassen dochters. In een interview met TheWrap vertelde Lawrence hoe de serie voortkwam uit hun pogingen om uit te zoeken wat vaderschap in die fase nog inhoudt. Je wilt voorkomen dat je kind gekwetst wordt. Je kind zit niet noodzakelijk op die bescherming te wachten.
Lawrence was daar opvallend eerlijk over. De neiging om je ermee te bemoeien, erkende hij, heeft ook te maken met je eigen zoektocht naar een rol. Je wilt behulpzaam zijn, maar je wilt óók nog nodig zijn. Dat tweede motief is aan de telefoon wat lastiger uit te leggen.
Voor een komedie is dat een betere basis dan een vader die alleen de verkeerde woorden gebruikt tegenover jongeren. Het maakt beide posities begrijpelijk. Katie kan hulp nodig hebben zonder haar vader de regie te willen geven. Greg kan oprecht bezorgd zijn en tegelijk te veel ruimte innemen.
De makers betrokken hun dochters ook bij het proces. Een grap van Tarses’ dochter Fiona leidde volgens het interview zelfs tot een personage. Dat is in elk geval een manier om te voorkomen dat vaders uitsluitend met andere vaders over dochters gaan zitten schrijven.
De man uit zijn eigen boeken
Greg krijgt op de campus de bijnaam Rooster, naar de zelfverzekerde held uit zijn romans. In een interview met TVLine legde Carell uit dat zijn personage zich graag achter die sterkere versie van zichzelf verschuilt. Greg weet dat hij die man niet is. Het idee blijft verleidelijk.
Dat geeft de opzet een tweede laag. Terwijl Greg zich op Katie richt, kan hij zijn eigen problemen even laten liggen. Zorgzaamheid kan een uitstekende bezigheid zijn voor iemand die liever niet aan zichzelf toekomt. De universiteit biedt hem bovendien een nieuwe omgeving, met mensen die zijn geschiedenis nog niet kennen.
Aan ambities ontbreekt het deze serie dus niet. Dat betekent niet dat iedere grap even raak hoeft te zijn. Lucy Mangan prijst in The Guardian de vader-dochterrelatie, maar vindt sommige generatiegrappen gemakzuchtig.
De interessantste vraag om mee te kijken is daarom hoeveel ruimte Katie krijgt om haar eigen verhaal te hebben. Een behulpzame vader kan een komedie dragen; een dochter hoeft niet uitsluitend te bestaan om hem iets te laten ontdekken. Met die spanning heeft Rooster een uitgangspunt dat verder reikt dan de volgende ongemakkelijke ontmoeting op de campus.
Praktisch en verder lezen
Rooster, seizoen 1: tien afleveringen, op HBO Max in Nederland. Deze serietip bespreekt de opzet aan de hand van officiële informatie, makersinterviews en toegeschreven kritiek. Er is geen eigen kijkervaring of sterrenoordeel aan toegevoegd.
Bill Lawrence en Matt Tarses over hun dochters en de serie
Steve Carell en de makers over Greg en zijn alter ego
De recensie van Lucy Mangan in The Guardian
