Aanvankelijk had ik een heel ander thema in gedachten voor de column van deze maand, maar de hitte van de afgelopen week zorgde voor een acute vorm van breinfondue. Alle meldenswaardige feitjes en weetjes smolten weg als sneeuw voor de zon. Ik kon me maar op één ding concentreren: hoe te voorkomen dat ik zou transformeren in een minuscuul plasje water?
Volgens sommigen moet Europa massaal aan de airco om fluitend de snikhete zomers door te komen. Begrijp ik, maar wel lastig als je in een monumentaal pand woont waar je geen zonwering of apparatuur aan de buitengevel mag plaatsen. Toegegeven, zo’n grote puist aan de muur is niet bepaald elegant en daarbij schijnt het ook niet te zorgen voor een beter leefklimaat. Om zo goed en kwaad als het kon toch de hitte buiten de deur te houden, volgden we dus een strikt stappenplan. Deuren, ramen en gordijnen potdicht, vochtig wasgoed op verschillende plekken in het huis, bevroren flesjes water voor de twee XL ventilatoren, zo min mogelijk apparaten in gebruik (niet handig als je moet koken). Drie keer per dag lauw douchen en de voetjes in een verkoelend badje. Een bevroren kruik aan het voeteneind van het bed en een natte handdoek in je nek ter preventie van hittestress. Je zou van minder depressief worden.
Nu ben ik van nature een hittepetit met gevoel voor drama, dus na anderhalve dag was mijn humeur beneden het vriespunt gedaald. Jammer dat dat niet voor ons huis gold, want daar werd het met het uur warmer. Om het kwartier stond ik voor de thermometer om te zien of de maatregelen effect hadden. Bij het zien van de stijgende temperaturen werd het nog een tikkie warmer tussen mijn oren. Ik voelde me eerlijk gezegd als een opgesloten vlieg in een plastic koektrommel, met al die dichte ramen en gordijnen. Ondertussen hadden de muggen, die duidelijk hoorbaar lieten merken dat ze zich verheugden vanwege de overvloed aan naakte lichaamsdelen, de tijd van hun leven. De klamboe leek een oplossing, maar het nadeel van zo’n ding is dat de halfslachtige zuchtjes wind van de ventilator het oververhitte lijf niet volledig bereiken, met slapeloze nachten als gevolg.
Ondertussen hoorde ik van meerdere mensen in mijn omgeving dat ze redelijk goed met de warmte om wisten te gaan. Hoe kregen ze dat toch voor elkaar? Als ik onze postapocalyptische bunker noodgedwongen verliet was het vooral om onze hond enkele minuten naar buiten te loodsen, hij voorzien van zo’n trendy koeldoek en ik van een lullig parasolletje. Ik was voortdurend bezig met voelen of het asfalt nog wel te doen was voor ongeschoeide hondenvoeten. Ondertussen hopten we van schaduwplek naar schaduwplek, zorgde de aangebrachte factor 50 voor vetvlekken op mijn blouse, zat de mascara tot achter mijn oren en sprongen de blaren spontaan op mijn hielen doordat mijn gympen opeens een maatje kleiner leken te zijn. Er moesten toch boodschappen gedaan worden (het noodpakket voor grotere rampscenario’s wilde ik nog niet aanspreken), dus dook ik af en toe de dichtstbijzijnde AH in, waar het voor mijn gevoel tien graden onder nul was. Het was er een stuk drukker dan normaal. Opeens begreep ik waarom sommige mensen nergens last van hadden. Die brachten gewoon een volledig dagdeel in AH door.
Eenmaal terug in de bunker raadpleegde ik hoopvol het KNMI, Buienradar, Weeronline en zelfs het Belgische weermannetje om te zien of de temperaturen een beetje zouden zakken. Gevolgd door het avondritueel: zo rond 22.00 uur de boel open voor een verkoelend avondbriesje om er achter te komen dat het buiten nog steeds aanvoelde als Death Valley. Snel weer dicht die ramen, terug de koektrommel in.
Gelukkig is het inmiddels weer voor even achter de rug, maar ik wil graag voorbereid zijn op volgende inferno-achtige toestanden. Drama queen? Klopt helemaal. Maar mocht je nog ultieme tips hebben, kom maar door, dan trakteer ik op een ijsje.
Meer lezen van Patty?
