De leukste ideeën ontstaan vaak tijdens gesprekken met gelijkgestemden. Een tijdje terug deed zich zo’n moment voor, toen het over bijzondere jobs ging. De mensen waarmee ik sprak zijn positivo’s van het eerste uur en zien mogelijkheden waar anderen ze niet zien. We hadden het over bijzondere uitvaarten en hoe je daar maatwerk van kunt maken. Dus geen koffie met cake tijdens de nazit, maar een virgin (of niet zo virgin) mojito met paddenstoelenbitterballen. Of een kist gemaakt van petflesjes, al naar gelang de wensen van de overledene of nabestaanden. Er gebeurt al veel op dat gebied, dus over op een ander onderwerp: trouwen anno 2026. Goede ideeën vragen om snelle actie, dus besloten we ons gezamenlijk in te schrijven voor een cursus BABS (of beter gezegd trouwambtenaar).
Een maand later konden we in Den Haag terecht voor een workshop, waar we ons verdiepten in het ceremoniële gedeelte van een bruiloft. Papierwerk, het praatje vooraf, de specifieke taken van de BABS, kortom, alles wat er voor nodig is om het bruidspaar de dag van hun leven te bezorgen. Enkele uren later stonden we met het officiële certificaat op zak en met een hoofd vol indrukken weer buiten. Drie nieuwe trouwambtenaren in spé, en nu?
Trouwen anno 2026
Laten we eens kijken hoe trouwen er vandaag de dag uitziet. Is er veel veranderd in de loop der jaren? Kiezen we voor alternatief of ultra hip, of gaan we toch voor traditioneel? Enorme witte baljurken waar je de helft van de tijd je nek over breekt, de bruidsmeisjes verstoppertje onder kunnen spelen of waarbij je geen mini cupcake naar binnen kunt werken zonder uit de naden te knappen, zie je niet zoveel meer. Ja, in Hollywood natuurlijk, waar alles net een tikkie extremer mag. Hoe deed ik het eigenlijk zelf? Nou, dat was niet bepaald de feeërieke bruiloft die ik voor ogen had toen ik een tiener was.
Het voornemen om te trouwen was eigenlijk een kwestie van puntjes op de i zetten. Een paar jaar daarvoor hadden we al gekozen voor een samenlevingscontract, waarbij mijn schoonouders als getuigen aanwezig waren. Praktisch als we zijn, kozen we voor de (gratis) maandagmorgensessie zonder verdere voorbereidingen. Een ceremonieel gebeuren was overbodig, dus na een kop koffie, een handtekening en een ferme handdruk stonden we weer buiten. Een beetje confuus vroeg vooral ik me af hoe we de rest van onze huwelijksdag konden doorbrengen. Een boottochtje misschien, een feestelijk diner? Onverwachts opspelende romantische ideeën werden wreed de kop ingedrukt, want op maandagen valt er nu eenmaal weinig ad hoc te regelen. Het werd uiteindelijk de matineevoorstelling van The Bourne Identity en pizza na (resulterend in een uitermate tevreden echtgenoot). Over het feestje dat we enkele maanden daarna alsnog gaven kan ik een boekwerk schrijven, maar dat laat ik maar voor wat het is.
Plankenkoorts
Even terug naar mijn nieuwe status als BABS. Fijn zo’n papiertje, maar hoe ga ik dat in de praktijk vormgeven? Het lijkt mij bijvoorbeeld heel leuk om senioren in de echt te verbinden. Veel ervaring, veel verhalen, inspiratie genoeg om er een mooie ceremonie van te maken zonder het ‘lach of ik schiet’ effect. Senioren zijn natuurlijk geen onbeschreven blad. Dat maakt het zonder meer boeiender, maar ook lastiger als je bepaalde onderwerpen moet vermijden (meerdere exen, om maar iets te noemen). Levenservaring dus, een prachtig gegeven om mee aan de slag te gaan, maar het moet me van het hart: ik heb plankenkoorts. Te bedenken dat mensen een fiks bedrag moeten neerleggen voor het huwelijksritueel, terwijl ik vermoedelijk sta te stuntelen met het toewijzen van de juiste zitplaatsen. Waarschijnlijk spreek ik de namen van de getuigen verkeerd uit of vergeet ik het ring- of kusmoment aan te kondigen. Het certificaat staat te pronken in een leuk lijstje. Voorlopig hou ik het daar maar even bij.
Meer lezen van Patty?
