Ze kan het niet laten

Wie Tanny Snaar vraagt waarom ze nog werkt, krijgt geen ingewikkeld antwoord. Ze heeft er goed over nagedacht, zegt ze. Over stoppen, over pensioen, over vrije dagen die ineens geen uitzondering meer zouden zijn maar de norm. En vooral over de vraag: waar word ik gelukkig van?

Het antwoord bleek telkens hetzelfde. Niet van de hele dag thuis zijn. Niet van eindeloos lezen of Netflix kijken. Niet van een agenda zonder verplichtingen. Tanny haalt haar energie uit mensen helpen. “Als mensen blij zijn, ben ik dat ook,” zegt ze. “Dat is de bonus die ik krijg.”

Tanny begon haar loopbaan bij Rank Xerox, aan de receptie, telefoon en telex. “Mensen weten al niet meer wat telex is,” zegt ze lachend. Later werkte ze op een zakenreisbureau, waar ze reizen naar Engeland en Amerika regelde. Daarna kwam ze terecht bij de Rabobank, waar ze de eerste vrouw in de buitendienst werd. Een mijlpaal, al voelde die tijd ook ongemakkelijk: ze moest beloven dat ze niet aan kinderen zou beginnen. “Toen dacht ik: dat maak ik zelf wel uit. Maar ik heb wel ja gezegd.”

Ze kreeg uiteindelijk drie kinderen, werkte, regelde, combineerde en bouwde verder. Later werkte ze bij een campinggids en daarna op een assurantiekantoor, dat ze uiteindelijk overnam. In 2016 verkocht ze haar kantoor, maar stoppen deed ze niet. Al vóór die tijd was ze begonnen als registerexecuteur: iemand die nalatenschappen afwikkelt en mensen helpt op kwetsbare momenten.

Dat werk past bij haar. Het vraagt overzicht, verantwoordelijkheid en zorgvuldig contact. “Ik moet het echt van mijn hoofd hebben,” zegt Tanny. Handwerken, gastvrouw zijn of de hele dag activiteiten begeleiden: dat is niets voor haar. Maar dossiers uitzoeken, financiële zaken regelen, families begeleiden en zorgen dat alles klopt, daar gaat haar motor van draaien.

Toch is doorwerken voor Tanny geen kwestie van altijd maar doorgaan. Ze bewaakt haar grenzen, al lukt dat niet altijd vanzelf. Soms komen er meerdere zware dossiers tegelijk. Soms overlijden mensen die haar dierbaar zijn geworden. Dan voelt ze dat het werk haar raakt. “Het moet niet uit de hand lopen,” zegt ze. Dat heeft ze ook haar man beloofd.

Die man speelde een belangrijke rol in haar keuze om niet volledig te stoppen. Toen hij eerder met werken stopte, zag Tanny van dichtbij wat pensioen met iemand kan doen. Hij miste zijn werk, zijn rol, zijn ritme. Toen hij later werd teruggevraagd om jonge mensen op te leiden, zag ze hem weer opbloeien. Dat zette haar aan het denken: wat zou er met haar gebeuren als ze ineens niets meer hoefde?

Het antwoord wist ze eigenlijk al. “Mijn man zei: ik denk dat jij doodongelukkig wordt thuis.” En Tanny wist dat hij gelijk had.

Werken is voor haar meer dan inkomen of status. Het is onderdeel van wie ze is. Ze heeft niet veel vriendinnen, vertelt ze openhartig. Haar beste vriendin overleed jong en zo’n band kwam er nooit meer terug. Contacten onderhouden vraagt aandacht, zeker als je ouder wordt. Dat weet Tanny. Ze ziet hoe belangrijk het is om mensen om je heen te hebben en ze werkt daar bewust aan. Maar haar werk blijft een belangrijke bron van verbinding.

Tanny is zich ook bewust van de manier waarop er naar oudere werknemers wordt gekeken. Alsof ze trager zijn. Alsof ze minder snel begrijpen wat er gebeurt. Dat beeld stoort haar. Volgens haar zouden werkvloeren juist sterker worden van een mix van generaties. Jongeren brengen snelheid en nieuwe kennis mee; ouderen brengen rust, ervaring en relativeringsvermogen. “Die hebben alles wel een keer gehad,” zegt ze. “Die raken niet meer zo gauw over de rooie.”

Die overtuiging komt terug in alles wat ze vertelt. In buurten, families en organisaties gelooft Tanny in menging. Oud en jong naast elkaar. Mensen die elkaar kunnen helpen. Een buur die even kinderen ophaalt als iemand in de file staat. Een oudere collega die overzicht houdt als een afdeling onrustig wordt. Een jongere die nieuwe energie brengt. Niet apart van elkaar, maar samen.

Ook haar eigen familie laat zien hoe belangrijk die verbinding is. Tanny en haar man hebben drie kinderen en vijf kleinkinderen. Ze geniet zichtbaar van de band met hen. Wandelen op haar verjaardag, samen lunchen, sportwedstrijden bezoeken, appjes in de familie-app, filmpjes van een kleinkind dat een persoonlijk record haalt. Het zijn geen grote gebaren, maar juist daarin zit voor haar de rijkdom.

Ze voelt zich gezegend, zegt ze. Met haar gezin, haar gezondheid, haar kansen. Ze sport vier keer per week om fit te blijven, gaat graag naar Zeeland, reist met de caravan en plant vakanties bewust om haar werk heen. Dankzij de vrijheid die ze nu heeft, kan ze werken op een manier die bij haar levensfase past. Minder dan vroeger, flexibeler, maar nog altijd met aandacht.

Vrijheid betekent voor Tanny dan ook niet dat er niets meer hoeft. Vrijheid betekent kunnen kiezen. Samen dingen doen, maar ook alleen. Op vakantie gaan, maar zorgen dat er vervanging is als dossiers doorlopen. Weekend hebben, juist omdat er doordeweeks nog werk is. “Ik heb nog steeds weekend,” zegt ze. En dat vindt ze prettig.

Aan jonge mensen die de arbeidsmarkt opgaan, zou Tanny willen meegeven: doe ervaring op. Zet je niet te snel vast. Kijk rond, leer van verschillende plekken, bouw een netwerk op. Ze zag bij haar eigen zoon hoe waardevol dat kan zijn. Door op meerdere plekken te werken, leerde hij niet alleen vaardigheden, maar ook mensen kennen die hij later weer kon bellen.

Aan werkgevers geeft ze een andere boodschap mee: kijk beter naar oudere werknemers. Niet als mensen die bijna klaar zijn, maar als mensen die iets kunnen toevoegen. Ervaring is geen last, maar kapitaal. Zeker in een tijd van personeelstekorten en vergrijzing.

En aan mensen die bijna met pensioen gaan en twijfelen? Blijf zoeken, zegt Tanny. Zoek iets waar je plezier uit haalt. Misschien halve dagen, misschien een paar dagen per week, misschien iets heel anders dan vroeger. Maar blijf in beweging, zolang het kan en zolang het goed voelt.

Boven haar verhaal zou volgens Tanny zelf een eenvoudige titel mogen staan: “Ze kan het niet laten.”
Daarmee bedoelt ze werken. Maar eigenlijk gaat het over meer dan dat. Ze kan het niet laten om betrokken te zijn. Om haar hoofd te gebruiken. Om mensen verder te helpen. Om onderdeel te blijven van de wereld om haar heen.

En zolang dat haar voldoening geeft, ziet Tanny geen reden om daarmee op te houden.

‍