Een parapluwinkel met roze muren. Jurken die precies bij het behang passen. Straten vol regen, felle kleuren en mensen die zelfs hun boodschappen zingend bespreken. Wie Les parapluies de Cherbourg ziet, stapt een wereld binnen die je na afloop niet snel vergeet.
.png)
De klassieker van Jacques Demy draait vanaf 27 augustus opnieuw in de Nederlandse bioscopen. De film is gerestaureerd in 4K, waardoor de kleuren waarschijnlijk nog intenser van het doek spatten dan bij de première in 1964.
Geneviève, gespeeld door de jonge Catherine Deneuve, werkt in de parapluwinkel van haar moeder. Ze is verliefd op automonteur Guy. Wanneer hij wordt opgeroepen voor de oorlog in Algerije, moeten ze afscheid nemen. Geneviève ontdekt vervolgens dat ze zwanger is. Terwijl ze wacht op nieuws van Guy, dringt haar moeder erop aan dat ze kiest voor zekerheid.
Het verhaal klinkt als een klassiek melodrama. Toch voelt de film nergens zwaar. Dat komt door de muziek van Michel Legrand, de opvallende decors en Demy’s radicale keuze om iedere zin te laten zingen. Niet alleen liefdesverklaringen, maar ook opmerkingen over rekeningen, auto’s en het weer.
Het leverde Demy in 1964 de Palme d’Or op. Voor Catherine Deneuve betekende de film haar internationale doorbraak.
De kleuren zijn niet alleen mooi om naar te kijken. Ze vertellen mee. Decorontwerper Bernard Evein liet kleding, muren, winkelpuien en meubels zorgvuldig op elkaar aansluiten. Soms lijkt Geneviève bijna op te gaan in het bloemenbehang. Op andere momenten steekt haar kleding juist scherp af tegen haar omgeving.
Achter al die schoonheid schuilt een verhaal over keuzes die je leven een andere richting geven. Over een eerste liefde die belangrijk blijft, ook wanneer het leven doorgaat. De film wordt daardoor interessanter naarmate je zelf meer hebt meegemaakt. Je kijkt misschien anders naar de dromen van Geneviève en Guy wanneer je weet dat liefde niet altijd genoeg is om twee levens bij elkaar te houden.
Ook het einde weigert je precies te vertellen wat je moet voelen. Is het berusting, verdriet of dankbaarheid? Waarschijnlijk een beetje van alles.
Eye Filmmuseum vertoont tot en met 14 oktober meer werk van Demy. Een mooie volgende stap is Les demoiselles de Rochefort, opnieuw met Catherine Deneuve en met muziek van Michel Legrand. De film is zonniger en uitbundiger, maar gaat eveneens over gemiste ontmoetingen en de rol van toeval.
In Lola, Demy’s speelfilmdebuut, zie je veel thema’s uit zijn latere werk al terug. Mensen wachten, vertrekken en keren onverwacht terug. La baie des Anges, met Jeanne Moreau, speelt zich af in de casino’s van Nice en Monte Carlo en laat zien hoe verlangen langzaam kan omslaan in verslaving.
Je hoeft ze niet allemaal achter elkaar te bekijken. Begin gewoon met de paraplu’s. Grote kans dat je daarna vanzelf nog even in Demy’s wereld wilt blijven.
Bekijk het programma van Eye Filmmuseum
Bekijk de landelijke uitbreng via Cherry Pickers
Lees meer over de film en de restauratie bij het Festival van Cannes
