Willemien en ik zaten op een bankje voor het verpleeghuis. De zon scheen uitbundig. Achter ons heerste het noroNORO-virus, heftig en krachtig. Er werd waterdun gepoept en overgegeven. Bewoners waren ziek en de meesten van hen ervoeren dat alleen op het moment zelf zo.
Toch werd de norm 72 uur klachtenvrij gehanteerd voordat bewoners hun kamer weer mochten verlaten.
Corona revisited: mensen die op hun kamer moeten blijven, zonder dat ze weten waarom.
Het is onbegonnen werk.
Willemien had inmiddels vier dagen geen klachten meer. Dag van bevrijding.
"Hoef ik nu niet meer te worden opgehokt?"
De manier waarop Willemien het uitsprak, met keurige Amstelveense dictie, maakte dat ik een glimlach niet kon onderdrukken.
"Nee, je hoeft niet meer op je kamer te blijven, je mag gebruikmaken van de huiskamer en met personeel naar buiten."
Ze gaf aan het 'ten minste iets' te vinden, sloot de ogen en inhaleerde de zon.
Met grote handigheid draaide mevrouw van Brummelen ondertussen het terrein op en parkeerde haar Arola 20 vlakbij het bankje.
"Dag, mevrouw van Brummelen. Wat bijzonder en moedig dat u ook onder deze omstandigheden uw echtgenoot komt bezoeken," opende ik de conversatie met oprechte bewondering.
"Ik vind dat anders helemaal niet moedig, maar volstrekt normaal. We zijn meer dan zestig jaar getrouwd en Jan heeft er niet om gevraagd om op zijn kamer te moeten blijven met dit prachtige weer. Waarom zou ik niet komen?!''
De toon was verwijtend.
"Nou ja, u kunt er lelijk ziek van worden," probeerde ik te redden wat er te redden viel.
"Ziek, ziek. Nou, dan word ik maar ziek. Misschien ga ik wel dood. Niemand zal erom treuren." Mevrouw van Brummelen beende boos, maar vastberaden in de richting van de ingang van ons verpleeghuis.
Willemien bemerkte dat ik aangeslagen was.
"Natuurlijk komt die vrouw haar man opzoeken. Wat moet ze anders? Ze houdt van haar man. Waarom stel je zo'n domme vraag?" Willemien zuchtte zwaar en wendde het hoofd van me af.
Ik moest het antwoord schuldig blijven, keek op mijn horloge en zag dat Willemien en mij nog een kwartier in de zon gegeven was.
Die verstreken in stilte en - althans wat mij betreft - met intern moreel beraad.
Job van Amerongen werkt als ggz-verpleegkundige in de ouderenzorg (Brentano, Amstelveen) en is columnist bij Proudies en DementieVisie). Meer columns lezen van Job? Klik dan hier.
