Je stapt het museum binnen terwijl buiten de wereld doordraait. Meldingen, meningen, tempo. En dan, vrijwel ongemerkt, verandert er iets. De geluiden dempen. De aandacht verschuift. In Stilte in de storm, de nieuwe collectietentoonstelling van Voorlinden, word je niet overspoeld door prikkels, maar juist uitgenodigd om ze los te laten.
.png)
Deze tentoonstelling gaat niet over stilte als leegte, maar als kracht. Als een plek waar helderheid kan ontstaan. Voorlinden brengt werken samen van kunstenaars als Anish Kapoor, Marina Abramović, Massimo Bartolini en Arturo Hernández Alcázar. Hun werk laat zien hoe stilte kan fungeren als tegenkracht in een onrustige tijd.
De tentoonstelling is opgezet als een zorgvuldig uitgestippelde route. Niet om je van zaal naar zaal te leiden, maar om je stap voor stap dichter bij jezelf te brengen. Je begint bij Black Kites (Bird of Ill Omen) van Arturo Hernández Alcázar: een zwerm zwarte vliegers die onbeweeglijk in de lucht lijkt te hangen, met brokstukken uit het verleden aan hun voeten. Dreiging en verstilling bestaan hier naast elkaar. Alsof de tijd even is stilgezet.
Daarna volgt onder meer Conveyance (2024) van Massimo Bartolini: een waterbassin waarin een golf ritmisch wordt opgepompt, als een hartslag. Het werk werkt bijna hypnotiserend. Je merkt dat je adem zich aanpast, dat je blik zachter wordt. Het pulserende leven is aanwezig, maar zonder haast.
Het meest directe – en misschien meest confronterende – werk in de tentoonstelling is Counting the Rice van Marina Abramović. Je kunt hier letterlijk in haar schoenen stappen. Met een noise-cancelling koptelefoon op tel je een uur lang rijstkorrels en linzen. Niets meer, niets minder.
Het klinkt eenvoudig, maar dat is het niet. Gedachten dwalen af, onrust dient zich aan, tijd rekt zich uit. Abramović ontwikkelde deze performance als oefening in concentratie, uithoudingsvermogen, zelfbeheersing en wilskracht. In een wereld vol afleiding is dit een radicale daad: een uur lang volledig bij jezelf blijven, midden in een museum, omringd door anderen.
Bijzonder: wie deze performance doet, krijgt gratis toegang tot het museum. Niet als beloning, maar als uitnodiging. Om te ervaren wat aandacht met je doet.
‘In een wereld vol afleiding is het een uitdaging om de tijd te nemen om contact te maken met onszelf en met anderen,’ zegt Abramović. Counting the Rice is haar antwoord daarop.
Wat Stilte in de storm zo krachtig maakt, is dat de tentoonstelling niet vraagt om afzondering. Je bent alleen met je ervaring, maar nooit alleen in het museum. Die gedeelde stilte – samen kijken, samen vertragen – geeft de tentoonstelling een bijna tastbare intensiteit.
Zoals Barbara Bos, hoofd tentoonstellingen, het verwoordt: stilte scherpt de zintuigen, vertraagt het denken en laat nieuwe betekenissen ontstaan. En juist dat samen ervaren heeft iets magisch.
Ook directeur Suzanne Swarts benadrukt dat punt. Deze tentoonstelling is een uitnodiging om de wereld even op pauze te zetten. Om aandachtig te kijken naar wat er om je heen gebeurt – en naar wat er in jezelf beweegt. Juist daar, zegt zij, groeit veerkracht.
Voor Proudies raakt Stilte in de storm aan iets wezenlijks. Veel mensen in een nieuwe levensfase zoeken geen groter aanbod, maar meer betekenis. Geen versnelling, maar verdieping. Deze tentoonstelling sluit daar naadloos op aan. Ze nodigt je niet uit om méér te doen, maar om bewuster te zijn. Om ruimte te maken. Voor aandacht. Voor reflectie. Voor wat er echt toe doet.
Je verlaat Voorlinden niet met een voldaan gevoel in de klassieke zin. Eerder met een stille helderheid. Alsof je iets hebt aangeraakt dat je onderweg was kwijtgeraakt – en dat nu weer even binnen handbereik ligt.
Stilte in de storm
tot 23 augustus 2026
Museum Voorlinden, Wassenaar
