De makers van Intouchables keren terug naar 1985. Hun nieuwe film is licht, geestig en nostalgisch, maar kijkt ook scherp naar werkloosheid, vastgelopen dromen en dat vreemde moment waarop je geen kind meer bent.
.png)
Vincent is bijna dertien en begrijpt steeds meer van de wereld, behalve de volwassenen die hem zouden moeten uitleggen hoe die wereld werkt. Zijn oudere broer houdt afstand. Zijn ouders maken voortdurend ruzie. Ondertussen ontdekt hij vriendschap, verlangen, religie en een eerste verliefdheid. Het is veel voor iemand die nog maar net afscheid heeft genomen van zijn kindertijd.
In Juste une illusion keren regisseurs Olivier Nakache en Éric Toledano terug naar de Parijse voorsteden van 1985. The Cure en Imagination klinken op de radio. Helmut Kohl en François Mitterrand bepalen het politieke nieuws. Achter de voordeur van een gewoon middenklassegezin spelen ondertussen heel andere zorgen.
Vader Yves, gespeeld door Louis Garrel, is zijn baan kwijtgeraakt en durft het thuis niet te vertellen. Moeder Sandrine, een rol van Camille Cottin, wil na jaren als secretaresse werk dat meer van haar vraagt. Beiden voelen dat hun leven niet is geworden wat ze ooit voor zich zagen. Hun zoon kijkt toe en probeert uit losse opmerkingen en ruzies te begrijpen wat er werkelijk aan de hand is.
Daarmee is de film meer dan een verzameling muziek, kapsels en herkenbare voorwerpen. De jaren tachtig geven kleur aan het verhaal, maar de spanningen zijn tijdloos. Wat gebeurt er met een relatie als schaamte het gesprek overneemt? Hoe vertel je je kinderen dat je zelf ook niet precies weet wat de volgende stap wordt?
Nakache en Toledano kennen dit terrein. In films als Intouchables en Hors Normes combineren ze sociale onderwerpen met brede humor. Ook nu kiezen ze niet voor een zwaar gezinsdrama. De ruzies mogen pijnlijk zijn, maar het dagelijks leven blijft voortdurend grappig. Juist in de misverstanden en slecht gekozen woorden komt het gezin tot leven.
De slimste keuze is het perspectief van Vincent. Hij begrijpt genoeg om de spanning te voelen, maar nog niet genoeg om alles juist te duiden. Daardoor zie je de ouders niet alleen als volwassenen met problemen. Je ziet ook hoe groot en onvoorspelbaar zij kunnen lijken vanuit een kinderkamer.
Wie in 1985 zelf een gezin had, herkent misschien de muziek, het nieuws of de discussies over werk. Wie toen jonger was, herkent eerder de ongemakkelijke overgang waarin je lichaam, je vrienden en je blik op je ouders tegelijk veranderen. De film gebruikt nostalgie dus niet alleen als warme deken. Hij laat ook zien hoe selectief een herinnering kan zijn. Achter dat ene geliefde liedje kon een huishouden schuilgaan dat op omvallen stond.
De titel verwijst naar Just an Illusion van de Britse groep Imagination. Dat nummer past bij een film waarin bijna iedereen zich aan een voorstelling van het leven vasthoudt. Yves doet alsof hij nog werk heeft. Sandrine probeert te geloven dat verandering mogelijk is. Vincent denkt dat volwassen worden vanzelf duidelijkheid zal brengen.
Juste une illusion is geen subtiele miniatuur. De humor is soms groot en emoties worden niet voorzichtig verstopt. Toch maakt juist die openheid de film toegankelijk. Je hoeft geen kenner van de Franse cinema te zijn en ook geen bijzondere belangstelling voor de jaren tachtig te hebben. Een familie die tegelijk wil ontsnappen en bij elkaar wil blijven, is herkenbaar genoeg.
De film draait sinds 24 september 2026 in de Nederlandse bioscopen. Louis Garrel, Camille Cottin en Pierre Lottin staan op de castlijst. Reken op ongeveer twee uur. De Nederlandse bioscopen vermelden een speelduur van circa 115 tot 120 minuten.
Bekijk de trailer en landelijke filminformatie bij Cinéart.
