Het was geen groots uitgesproken vaarwel. Geen lange speeches, geen terugblik vol superlatieven. Alleen muziek. Alsof dat altijd al voldoende was geweest. Vrijdagavond, tijdens het laatste van vijf afscheidsconcerten in Rotterdam Ahoy, nam Golden Earring afscheid van het podium — en van een tijdperk in de Nederlandse muziekgeschiedenis.
.png)
“I have a bit of a lump in my throat,” zei Barry Hay halverwege de avond. Het bleef bij die ene zin. Daarna: gitaren, drums, baslijnen die decennialang de soundtrack vormden van autoritten, jeugdkamers en levens die zich niet lieten vastpinnen. “This is our last goodbye.” En toen werd er weer gespeeld.
Golden Earring begon begin jaren zestig in Den Haag, aanvankelijk onder de naam The Golden Earrings. Wat volgde was een zeldzaam lange en consistente carrière, waarin de band meebewoog met de tijd zonder zichzelf te verliezen. Van beatmuziek naar psychedelische rock, van vinyl naar streaming — altijd herkenbaar, altijd eigen.
Internationaal succes kwam met Radar Love en Twilight Zone, nummers die de band tot ver buiten Nederland op de kaart zetten. Maar belangrijker dan de hits was de band zelf: vier mannen die vasthielden aan elkaar, aan hun sound, aan het idee dat muziek geen project is, maar een levenshouding.
Dat uitgangspunt werd onwrikbaar toen in 2020 bekend werd dat gitarist en medeoprichter George Kooymans leed aan ALS. Hay, drummer Cesar Zuiderwijk en bassist Rinus Gerritsen waren meteen helder: zonder George zou Golden Earring niet verdergaan. Geen doorstart, geen vervanging, geen half afscheid.
Kooymans was meer dan de gitarist. Hij was componist, klankarchitect, de stille motor achter een groot deel van het repertoire. Zijn ziekte maakte abrupt een einde aan iets wat altijd vanzelfsprekend had geleken: samen spelen.
De afscheidsshows — een idee van Kooymans zelf — heeft hij niet meer kunnen meemaken. Hij overleed afgelopen zomer, 77 jaar oud. Maar afwezig was hij geen moment.
Al bij de opening van het concert verscheen het in grote letters op het scherm: For George. Aan het einde van de avond werd Hold Me Now ingezet, met beelden van Kooymans op het podium. In de zaal omarmden mensen elkaar. Telefoonlichtjes gingen omhoog. Het was geen collectief verdriet, eerder een gedeelde dankbaarheid. Voor de muziek. Voor de jaren. Voor wat gebleven is.
Golden Earring speelde niet alsof er iets afgesloten moest worden, maar alsof alles al gezegd was — en nu nog één keer mocht klinken.
Met dit afscheid verdwijnt niet alleen een band, maar ook een zeldzaam soort continuïteit. Zestig jaar in dezelfde bezetting, zonder grote breuken, zonder modieuze bochten. In een tijd waarin alles versnelt, voelde Golden Earring bijna anachronistisch. Juist daarom zo waardevol.
Voor veel Proudies-lezers is dit niet zomaar een muzikaal moment, maar een marker in de tijd. De muziek van Golden Earring liep mee met levens die zich ontvouwden: studiejaren, werk, liefde, verlies, ouder worden. Het afscheid voelt daarom persoonlijk — alsof een oude vriend zachtjes de deur achter zich dichttrekt.
Er werd vrijdagavond niet veel gezegd. Dat hoefde ook niet. Sommige verhalen zijn lang genoeg verteld. En sommige bands spelen niet tot het einde — ze zijn het einde.
This was their last goodbye.
