Er zijn films die rouw willen begrijpen. En er zijn films die rouw willen bezweren. H Is for Hawk (2025), geregisseerd door Philippa Lowthorpe, probeert iets anders: rouw ontlopen. Dat levert een intrigerend, maar ook ambivalent drama op, waarin de natuur geen troost biedt, maar een spiegel wordt.
.png)
De film is gebaseerd op de gelijknamige memoires van Helen Macdonald en volgt een Cambridge-academica (Claire Foy) die na de plotselinge dood van haar vader (Brendan Gleeson) besluit een havik – de beruchte en moeilijk te temmen soort – te trainen. Wat begint als een poging tot controle, ontaardt in een vorm van zelfverlies.
Lowthorpe kiest nadrukkelijk niet voor een klassiek rouwdrama. In plaats van verwerking zien we ontkenning, vermomd als discipline. Helen trekt zich terug uit de menselijke wereld en zoekt haar toevlucht in de rauwe logica van de natuur: eten, jagen, overleven. De havik Mabel fungeert daarbij niet als symbool van vrijheid, maar van ontmenselijking.
Dat is een gewaagde keuze, en een van de sterkste aspecten van de film. Waar veel films troost suggereren, toont H Is for Hawk hoe verleidelijk het is om pijn simpelweg te vervangen door instinct. Zoals critici opmerken, ontstaat er een “cautionary tale of self-destructive obsession” waarin verdriet niet wordt geheeld maar verdiept .
De natuur wordt hier geen romantisch toevluchtsoord, maar een harde, bijna onverschillige ruimte. De camera – van Charlotte Bruus Christensen – registreert dat met een koele precisie: lange shots van jachtvluchten, waarin schoonheid en geweld samenvallen.
De film rust vrijwel volledig op Claire Foy, en zij levert een opvallend ingetogen vertolking. Haar Helen is gesloten, bijna hermetisch: emoties worden niet uitgespeeld maar ingeslikt. Juist daarin schuilt de kracht. Foy speelt rouw niet als uitbarsting, maar als verstilling.
Critici prijzen haar performance als “psychologisch rauw” en tegelijk gecontroleerd . Ze balanceert voortdurend op de rand van empathie en vervreemding: we begrijpen haar, maar we volgen haar niet helemaal. Dat is precies de bedoeling.
Toch heeft die benadering ook een keerzijde. De film houdt de kijker op afstand. Waar het boek van Macdonald reflectief en gelaagd is, blijft de film vaker hangen in observatie. Zoals ook elders werd opgemerkt, mist de adaptatie soms de intellectuele diepte van het bronmateriaal .
De relatie tussen Helen en Mabel vormt het hart van de film. Het is een ongemakkelijke relatie: intens, maar nooit sentimenteel. De havik is geen huisdier en weigert dat ook te worden. Dat maakt elke scène geladen.
De trainingsmomenten – het temmen, het voeren, het jagen – behoren tot de meest fascinerende passages. Ze laten zien hoe Helen probeert zichzelf te herschrijven naar het ritme van het dier. Volgens de makers moest de film vooral de “emotionele waarheid” van die band vangen , en daarin slaagt hij grotendeels.
Maar er sluipt ook een morele spanning in. Het idee van een wild dier in gevangenschap blijft knagen, en de film erkent dat slechts zijdelings. Dat maakt de ervaring rijker, maar ook ongemakkelijker.
Met een speelduur van bijna twee uur en een uitgesproken contemplatief tempo vraagt H Is for Hawk geduld. De film kiest voor stiltes, herhaling en ritme boven plot. Dat past bij het onderwerp, maar werkt niet altijd.
Sommige scènes voelen expliciet geschreven, alsof de film zijn thematiek moet uitleggen in plaats van laten ontstaan . Tegelijkertijd zijn de vluchtbeelden van Mabel hypnotiserend – momenten waarop beeld en gevoel samenvallen zonder woorden.
Die spanning tussen uitleg en ervaring maakt de film ongelijk, maar nooit oninteressant.
H Is for Hawk is geen troostrijke film. Het is een film over de verleiding van verdwijnen: in werk, in natuur, in iets dat niet menselijk is. Dat maakt hem eigenzinnig en soms frustrerend.
Lowthorpe en scenarist Emma Donoghue kiezen niet voor catharsis, maar voor ambiguïteit. Rouw wordt hier niet opgelost, maar verplaatst – van binnen naar buiten, van mens naar dier.
En juist daarin schuilt de waarde van deze film: hij durft te laten zien dat verlies niet altijd leidt tot inzicht, maar soms tot verdwalen.
