Soms voelt een film minder als een verhaal en meer als een ongemakkelijke spiegel. In Dreams (2025), de nieuwe film van de Mexicaanse regisseur Michel Franco, wordt een ogenschijnlijk romantische relatie langzaam ontleed tot een pijnlijke studie van macht, klasse en verlangen. Met Jessica Chastain en balletdanser Isaac Hernández in de hoofdrollen is het resultaat een film die tegelijk sensueel, politiek en verontrustend is.
.png)
Centraal staat Jennifer McCarthy (Jessica Chastain), een rijke Amerikaanse socialite en filantroop uit San Francisco. Ze heeft een geheime relatie met Fernando (Isaac Hernández), een getalenteerde Mexicaanse balletdanser die ervan droomt internationaal door te breken.
Wanneer Fernando illegaal de grens naar de Verenigde Staten oversteekt om zijn carrière en hun relatie nieuw leven in te blazen, raakt hij verwikkeld in Jennifers wereld van privilege, kunstfondsen en sociale status. Wat begint als een gepassioneerde romance verandert langzaam in een complexe strijd om controle en afhankelijkheid.
Franco laat zien hoe liefde in deze context nooit losstaat van macht. Jennifer kan zich risico’s permitteren die Fernando niet heeft. Zij heeft geld, status en een netwerk; hij heeft vooral talent en hoop.
In Dreams gebruikt Franco een intiem verhaal om grotere maatschappelijke spanningen bloot te leggen. De relatie tussen Jennifer en Fernando weerspiegelt impliciet de complexe verhouding tussen de Verenigde Staten en Mexico, met thema’s als migratie, klasseverschillen en privilege op de achtergrond.
De film opent zelfs met Fernando’s gevaarlijke reis naar de VS, een moment dat meteen duidelijk maakt hoe fragiel zijn positie is. Tegelijkertijd laat Franco zien hoe kunst – in dit geval ballet – een tijdelijke ontsnapping kan bieden aan politieke en sociale grenzen.
Maar zoals vaker in Franco’s films blijft die ontsnapping nooit lang intact. Wat begint als een romantisch idealistisch verhaal, verandert geleidelijk in een donker psychologisch drama waarin obsessie en afhankelijkheid de overhand krijgen.
De film drijft in grote mate op de prestatie van Jessica Chastain. Critici noemen haar rol als Jennifer een van haar meest gedurfde en risicovolle vertolkingen: een vrouw die gewend is te krijgen wat ze wil en haar macht subtiel inzet binnen persoonlijke relaties.
Tegenover haar staat Isaac Hernández, die met Dreams zijn acteerdebuut maakt. De internationaal bekende balletdanser brengt een fysieke intensiteit mee die perfect past bij het karakter van Fernando: een man die letterlijk en figuurlijk alles inzet om zijn droom te bereiken.
Met een speelduur van ongeveer honderd minuten en een minimalistische stijl blijft Dreams dicht bij zijn personages. Franco gebruikt weinig uitleg en laat de spanningen vooral ontstaan uit blikken, stiltes en machtsverschuivingen tussen de twee geliefden.
Dat maakt de film niet altijd comfortabel om naar te kijken. Maar juist daarin schuilt zijn kracht. Dreams stelt een ongemakkelijke vraag: hoeveel van wat we liefde noemen is eigenlijk afhankelijkheid, macht of verlangen naar iets wat nooit echt kan bestaan?
Misschien is dat uiteindelijk de kern van Franco’s film. De Amerikaanse droom - voor sommigen een belofte van vrijheid en succes – blijkt voor anderen vooral een fragiele illusie.
.jpg)