The Pitt en Hacks domineerden zoals verwacht de Emmy-nominaties. Toch werd de bekendmaking vooral interessant door wat daarna gebeurde: het onverwachte succes van Widow’s Bay en Pluribus, de volledige uitsluiting van Industry en het ontbreken van enkele vertrouwde favorieten.
.png)
De nominaties voor de 78e Emmy Awards zijn bekend. Op het eerste gezicht lijkt de Television Academy vooral voor zekerheid te hebben gekozen. Het veelgeprezen ziekenhuisdrama The Pitt voert de lijst aan met 25 nominaties. Het laatste seizoen van Hacks volgt met 24 nominaties, een recordaantal voor een comedyserie binnen één Emmy-jaar.
Daarachter staan twee relatief nieuwe producties van Apple TV: de horrorkomedie Widow’s Bay met 19 nominaties en het sciencefictiondrama Pluribus met 18 nominaties.
Een nominatielijst wordt echter zelden alleen besproken vanwege de namen die erop staan. Minstens zo veelzeggend zijn de series en acteurs die ontbreken. De Emmy’s zijn tenslotte niet alleen een viering van televisie, maar ook een moment waarop de Amerikaanse televisie-industrie laat zien welke verhalen zij belangrijk vindt en welke blijkbaar nog altijd buiten haar blikveld vallen.
Dat The Pitt opnieuw zo sterk zou presteren, was nauwelijks een verrassing. De serie won vorig jaar al de Emmy voor beste dramaserie en heeft zich ontwikkeld tot een van de belangrijkste prestigeprojecten van HBO.
De kracht van de serie ligt niet in ingewikkelde verhaallijnen of spectaculaire wereldbouw, maar in de intensiteit van een ziekenhuisdienst die zich vrijwel in realtime ontvouwt.
Noah Wyle is opnieuw genomineerd voor beste acteur in een dramaserie. Hij neemt het onder meer op tegen Sterling K. Brown voor Paradise, Gary Oldman voor Slow Horses, Mark Ruffalo voor Task en Rufus Sewell voor The Diplomat. Wyle ontving daarnaast nominaties voor zijn werk als regisseur en producent van de serie.
Het grote aantal acteernominaties voor The Pitt bevestigt hoe belangrijk het ensemble is voor het succes van de serie. Tegelijkertijd leidde die overvloed ook tot discussie. Verschillende commentatoren wezen erop dat Supriya Ganesh, Isa Briones en Shabana Azeez buiten de boot vielen, terwijl een groot deel van de rest van het ziekenhuisteam wel erkenning kreeg.
Dat is kenmerkend voor de grilligheid van televisieprijzen: een serie kan breed worden omarmd, terwijl bepaalde spelers binnen hetzelfde ensemble onzichtbaar blijven.
Ook het succes van Hacks lag in de lijn der verwachting. De serie over de complexe werk- en vriendschapsrelatie tussen comédienne Deborah Vance en haar jonge schrijver Ava Daniels ontving voor het laatste seizoen 24 nominaties.
Daarmee vestigde Hacks een nieuw record voor het hoogste aantal Emmy-nominaties voor een comedyserie in één jaar.
Lees hier ook 'Hacks laat zien: vriendschap kent geen leeftijd'
Jean Smart is opnieuw genomineerd voor haar vertolking van Deborah Vance. Zij won de Emmy voor beste vrouwelijke hoofdrol in een comedyserie al vier seizoenen op rij. Bij een nieuwe overwinning zou Smart op acht acteer-Emmy’s komen en daarmee het record van Julia Louis-Dreyfus en Cloris Leachman evenaren.
De grote vraag is echter of de Academy Hacks tijdens zijn afscheid nog één keer volledig wil bekronen, of juist ruimte wil maken voor een nieuwkomer. Achter de verwachte dominantie van Hacks verscheen namelijk plotseling een uitdager die enkele maanden geleden nauwelijks als serieuze Emmy-kandidaat werd beschouwd.
Met 19 nominaties is Widow’s Bay zonder twijfel een van de grootste verrassingen van het jaar. De serie kwam relatief laat in de Emmy-race terecht, maar profiteerde van sterke mond-tot-mondreclame en wist zich alsnog tussen de grote favorieten te plaatsen.
De productie werd onder meer genomineerd voor beste comedyserie. Ook hoofdrolspeler Matthew Rhys en de ondersteunende acteurs Stephen Root, Dale Dickey en Kate O’Flynn ontvingen een nominatie.
De classificatie als comedy is op zichzelf al interessant. Widow’s Bay combineert komedie met horror en andere genreelementen. Daarmee past de serie in een bredere ontwikkeling waarbij de traditionele grens tussen drama en comedy steeds moeilijker vol te houden is.
Lees hier ook In 'Widow’s Bay spoelt het verleden altijd weer aan'
Zoals The Bear eerder al bewees, hoeft een moderne comedy niet noodzakelijk licht, vrolijk of zelfs bijzonder grappig te zijn.
Matthew Rhys ontving bovendien twee acteernominaties. Naast zijn hoofdrol in Widow’s Bay werd hij ook genomineerd voor de Netflix-thriller The Beast in Me.
Het succes van Widow’s Bay laat zien dat een late première niet per definitie een nadeel hoeft te zijn. In een tijd waarin kijkers en Emmy-stemmers worden overspoeld met nieuwe series, kan een productie die vlak voor de stemming veel aandacht krijgt juist verser in het geheugen liggen.
Ook Pluribus beleefde een uitzonderlijk sterke ochtend. De sciencefictionserie van Apple TV verzamelde 18 nominaties en werd opgenomen in de categorie beste dramaserie.
Hoofdrolspeelster Rhea Seehorn, die eerder jarenlang lof ontving voor haar werk in Better Call Saul, is genomineerd voor beste actrice in een dramaserie.
Seehorn neemt het op tegen Carrie Coon voor The Gilded Age, Chase Infiniti voor The Testaments, Keri Russell voor The Diplomat en Zendaya voor Euphoria.
Het enthousiasme voor Pluribus is opvallend, omdat sciencefiction bij grote Amerikaanse televisieprijzen traditioneel een lastige positie inneemt. Series uit het genre worden vaak wel erkend voor effecten, geluid, kostuums en production design, maar minder gemakkelijk voor acteerprestaties, scenario’s en de belangrijkste seriecategorieën.
Dat Pluribus zo breed wordt gewaardeerd, suggereert dat de Academy steeds minder streng vasthoudt aan het idee dat prestigetelevisie er op een bepaalde manier uit moet zien.
Een dramaserie hoeft niet uitsluitend over familiedynastieën, politieke macht of historische gebeurtenissen te gaan. Ook speculatieve verhalen kunnen iets wezenlijks zeggen over menselijke relaties en de samenleving.
Voor Apple is het dubbele succes van Pluribus en Widow’s Bay bovendien een belangrijke overwinning. De streamingdienst beleeft volgens de eerste analyses zijn succesvolste Emmy-jaar tot nu toe.
Waar Widow’s Bay en Pluribus verrassend werden omarmd, kreeg Industry opnieuw geen enkele nominatie. Dat is mogelijk de moeilijkst te verklaren beslissing van dit Emmy-jaar.
Het vierde seizoen werd door verschillende critici beschouwd als het sterkste tot nu toe. De serie verbreedde haar blik op de financiële wereld en behandelde onderwerpen als politieke radicalisering, seksueel geweld, uitbuiting en de versmelting van geld, media en macht.
Toch werden noch de serie, noch de acteurs, schrijvers of regisseurs genomineerd.
De vergelijking met series als Succession en Better Call Saul ligt voor de hand. Ook Industry vraagt geduld van het publiek. De personages worden niet gemakkelijk sympathiek gemaakt, financiële constructies worden niet voortdurend voor de kijker uitgelegd en de serie weigert morele lessen netjes voor te kauwen.
Juist daarin schuilt haar kracht. Industry toont een wereld waarin intimiteit, ambitie en kapitaal niet langer van elkaar te scheiden zijn. De personages gebruiken elkaar, verlangen naar elkaar en vernietigen elkaar binnen hetzelfde systeem.
Zelfs HBO-topman Casey Bloys liet na de bekendmaking weten dat hij Industry graag erkend had zien worden en dat de makers volgens hem uitzonderlijk werk leveren.
Misschien is de serie te Brits, te economisch, te ongemakkelijk of eenvoudigweg te moeilijk te categoriseren voor een grote Amerikaanse televisieprijs. Wat de reden ook is, een volledige uitsluiting na vier seizoenen begint minder op een incidentele misser en meer op een structurele blinde vlek te lijken.
Een andere opvallende afwezige is Jeremy Allen White. Sinds het begin van The Bear gold hij als een van de vaste waarden van de Emmy’s.
Hij won tweemaal de prijs voor beste acteur in een comedyserie, maar ontving ditmaal geen nominatie voor zijn rol als chef-kok Carmy Berzatto.
Ook Ebon Moss-Bachrach en Liza Colón-Zayas werden niet opnieuw genomineerd. Alleen Ayo Edebiri bleef van de centrale cast overeind, ditmaal als kandidaat voor beste vrouwelijke hoofdrol. De serie zelf is nog wel genomineerd voor beste comedyserie.
Het wijst op een zekere vermoeidheid rond The Bear. De serie werd enkele jaren lang bijna automatisch bekroond, maar is inmiddels niet meer de frisse nieuwkomer.
Lees hier meer over het laatste seizoen van The Bear.
Bovendien blijft de plaatsing in de comedycategorie discussie oproepen. Wie de serie vooral ervaart als een intens drama over trauma, verslaving, perfectionisme en disfunctionele families, zal moeite blijven houden met dat etiket.
Toch is Whites afwezigheid ook een teken dat Emmy-stemmers dit jaar bereid waren bekende namen in te ruilen voor nieuwe kandidaten. In zijn categorie verschenen onder anderen Matthew Rhys voor Widow’s Bay, Yahya Abdul-Mateen II voor Wonder Man en Steve Carell voor Rooster.
Na het eerste seizoen van Nobody Wants This leek Kristen Bell een vaste Emmy-kandidaat te kunnen worden. Dit jaar ontbreekt zij echter in de categorie beste vrouwelijke hoofdrol. Ook Adam Brody kreeg geen nieuwe nominatie.
De Netflix-serie ontving uiteindelijk slechts twee nominaties: één voor beste comedyserie en één voor muzieksupervisie.
Dat levert een opmerkelijke situatie op. De Academy beschouwt Nobody Wants This blijkbaar als een van de beste comedyseries van het jaar, maar beloont vrijwel niemand die de serie voor of achter de camera vormgeeft.
Zulke losstaande serienominaties laten zien hoe verdeeld de verschillende stemgroepen binnen de Television Academy kunnen zijn.
Het kan ook wijzen op het vluchtige karakter van streamingpopulariteit. Een serie kan in korte tijd het culturele gesprek domineren, maar dat momentum blijft niet automatisch bestaan. Tussen twee Emmy-rondes verschijnen tientallen nieuwe producties die allemaal om dezelfde beperkte aandacht strijden.
Een van de gevoeligste individuele missers is Paul Anthony Kelly, die John F. Kennedy Jr. speelde in Love Story: John F. Kennedy Jr. & Carolyn Bessette.
De serie werd wel genomineerd in de categorie beste miniserie. Sarah Pidgeon kreeg erkenning voor haar rol als Carolyn Bessette en Constance Zimmer werd genomineerd voor haar vertolking van Bessettes moeder. Kelly bleef echter buiten de lijst.
Dat is opmerkelijk, omdat de relatie tussen Kennedy en Bessette het emotionele middelpunt van de productie vormt. Kelly moest bovendien een man spelen van wie het publieke imago al decennialang is vastgelegd in foto’s, interviews en mythes.
Bij zulke rollen bestaat altijd het gevaar dat een acteur niet veel verder komt dan uiterlijke imitatie.
De Academy koos in zijn categorie onder meer voor Riz Ahmed in Bait en tweemaal voor Jason Bateman, die zowel voor Black Rabbit als voor DTF St. Louis werd genomineerd.
Na het enorme succes van Baby Reindeer waren de verwachtingen voor Richard Gadds opvolger Half Man hooggespannen. HBO zette stevig in op de serie tijdens de Emmy-campagne, maar uiteindelijk bleef het bij één nominatie voor Gadd zelf.
De serie, het scenario en tegenspeler Jamie Bell werden niet genomineerd.
Half Man werd omschreven als een moeilijke en soms gewelddadige serie over twee stiefbroers en hun destructieve onderlinge verhouding. De intensiteit die critici aansprak, kan een deel van de stemmers juist hebben afgeschrikt.
De uitsluiting roept de vraag op in hoeverre Emmy-campagnes nog om artistieke kwaliteit draaien en in hoeverre om zichtbaarheid, toegankelijkheid en het vermogen om een groot aantal stemmers daadwerkelijk alle afleveringen te laten bekijken.
Een serie kan bewondering oproepen, maar wanneer zij emotioneel bijzonder veeleisend is, vertaalt die bewondering zich niet altijd in stemmen.
Een van de prettigste verrassingen is de nominatie van Chase Infiniti voor The Testaments, het vervolg op The Handmaid’s Tale.
Zij is de enige genomineerde van de serie en neemt het direct op tegen gevestigde namen als Zendaya, Keri Russell, Carrie Coon en Rhea Seehorn.
Infiniti werd eerder al geprezen voor haar filmwerk, maar greep toen naast een Oscarnominatie. De Television Academy bood haar nu wel een plaats op het hoogste podium.
Dat The Testaments zelf niet werd genomineerd voor beste dramaserie, maakt haar selectie extra betekenisvol. De stemmers lijken haar optreden los van hun oordeel over de volledige productie te hebben beoordeeld.
Het is precies het soort nominatie dat een jonge carrière plotseling kan versnellen.
Marvelseries zijn de afgelopen jaren niet vanzelfsprekend gebleken in de belangrijkste Emmy-categorieën. Toch kreeg Yahya Abdul-Mateen II een nominatie voor zijn hoofdrol in Wonder Man.
Hij speelt daarin een acteur die probeert door te breken in Hollywood en tegelijkertijd over verborgen superkrachten beschikt.
De serie zelf werd verder nauwelijks erkend, waardoor duidelijk is dat de nominatie specifiek voor zijn acteerprestatie bedoeld is.
Het meta-element, een Hollywoodverhaal over de entertainmentindustrie, zal vermoedelijk niet in zijn nadeel hebben gewerkt bij een prijs die wordt uitgereikt door mensen uit diezelfde industrie.
De nominatie bewijst bovendien dat een superheldenproductie niet volledig tot de technische categorieën veroordeeld hoeft te zijn. Wanneer een acteur binnen het spektakel een onderscheidend personage weet neer te zetten, kan de Academy dat wel degelijk erkennen.
Ook het slotseizoen van Stranger Things kon niet rekenen op een groots afscheid. De serie ontving nog wel technische erkenning, maar werd niet genomineerd voor beste dramaserie. Ook de belangrijkste acteurs ontbreken.
Dat is een opvallend einde voor een productie die jarenlang het gezicht van Netflix was en grote invloed had op de heropleving van jaren-tachtignostalgie, jeugdige ensembleverhalen en grootschalige streamingseries.
Mogelijk werd de serie het slachtoffer van haar eigen culturele omvang. Wat ooit vernieuwend aanvoelde, werd door het enorme succes uiteindelijk een vertrouwd merk.
Emmy-stemmers lijken dit jaar eerder te hebben gekozen voor series die nog bezig zijn hun identiteit te vestigen.
Een historische verschuiving vond plaats in de categorie beste realitycompetitie. The Amazing Race werd voor het eerst sinds de introductie van de categorie in 2003 niet genomineerd.
De serie won de prijs in het verleden tien keer en leek lange tijd een vrijwel automatische kandidaat.
De vrijgekomen plaats ging naar Dancing with the Stars, dat voor het eerst sinds 2016 terugkeert in de categorie.
Het is misschien geen ontwikkeling die dezelfde aandacht krijgt als een gemiste nominatie voor een beroemde acteur, maar voor de Emmy’s is het een belangrijke breuk met het verleden.
Juist de realitycategorieën stonden jarenlang bekend om steeds dezelfde terugkerende titels. Dat zelfs The Amazing Race niet langer onaantastbaar is, wijst op een voorzichtig verlangen naar vernieuwing.
Saturday Night Live is wel genomineerd als programma, maar geen van de vaste castleden kreeg een acteernominatie.
Zowel voormalig vaste waarde Bowen Yang als nieuwkomer Ashley Padilla werd gepasseerd.
De enige acteerkandidaat die via SNL binnenkwam, is gastpresentator Connor Storrie. Zijn nominatie is extra opvallend, omdat de serie waarmee hij bekend werd, de Canadese hockeyromance Heated Rivalry, niet in aanmerking kwam voor de Primetime Emmy’s.
Volgens de regels zijn producties die door niet-Amerikaanse productiebedrijven worden gefinancierd niet automatisch verkiesbaar voor deze prijzen.
Storrie werd bovendien als enige gastpresentator van het seizoen genomineerd. Daarmee kreeg hij via een omweg toch toegang tot de Emmy-race.
Een andere merkwaardige combinatie is te vinden bij Your Friends & Neighbors.
De Apple TV-serie ontving onverwacht een nominatie voor beste dramaserie, maar hoofdrolspeler Jon Hamm ontbreekt in de acteurscategorie. In het eerste seizoen kreeg de serie slechts één nominatie, voor de muziek van de openingstitels.
De serienominatie laat zien dat het tweede seizoen aanzienlijk meer indruk heeft gemaakt. Toch blijft het vreemd om een productie tot de beste dramaseries van het jaar te rekenen zonder de hoofdrolspeler die het verhaal draagt te erkennen.
Het is een van de tegenstrijdigheden die elk jaar terugkeren. Verschillende onderdelen van de Academy stemmen in verschillende categorieën, waardoor een nominatielijst nooit één volledig samenhangend oordeel vertegenwoordigt.
Een emotioneel moment is de postume nominatie van Rob Reiner voor zijn gastrol als restaurantadviseur Albert in The Bear.
Het personage bracht lichtheid in een serie die steeds zwaarder en melancholischer is geworden. Reiner overleed in december 2025.
Zijn nominatie kan worden gezien als erkenning voor die specifieke gastrol, maar onvermijdelijk ook als eerbetoon aan zijn veel langere carrière als acteur, schrijver, producent en regisseur.
Postume nominaties bevinden zich altijd op het snijvlak van artistieke beoordeling en collectieve herinnering.
Het is onmogelijk precies vast te stellen hoeveel stemmers alleen naar de prestatie keken en hoeveel ook een laatste eer wilden bewijzen. Dat maakt de nominatie niet minder verdiend, maar wel extra beladen.
De Emmy-nominaties van 2026 laten een televisie-industrie zien die tegelijkertijd naar zekerheid en vernieuwing verlangt.
Aan de ene kant worden bekende successen rijkelijk beloond. The Pitt en Hacks ontvingen samen 49 nominaties.
Aan de andere kant is er opvallend veel ruimte voor nieuwe genres, nieuwe gezichten en onverwachte producties. Widow’s Bay en Pluribus bewijzen dat horrorkomedie en sciencefiction volwaardige Emmy-kandidaten kunnen zijn.
Chase Infiniti en Yahya Abdul-Mateen II braken door in categorieën waarin zij vooraf niet als vanzelfsprekende kandidaten werden beschouwd.
Toch blijven er blinde vlekken bestaan. De volledige uitsluiting van Industry is moeilijk te verdedigen, zeker nu de serie inhoudelijk en stilistisch juist tot volle wasdom lijkt te zijn gekomen.
Ook de afwezigheid van Jeremy Allen White, Paul Anthony Kelly en Jon Hamm laat zien hoe abrupt de aandacht van prijsstemmers kan verschuiven.
Misschien is dat uiteindelijk wat een interessante nominatieronde nodig heeft. Een lijst waarop uitsluitend de verwachte namen staan, bevestigt alleen bestaande reputaties.
Een lijst vol verrassingen dwingt ons opnieuw na te denken over wat goede televisie is en wie bepaalt welke verhalen mogen worden onthouden.
De 78e Emmy Awards worden op 14 september 2026 uitgereikt in het Peacock Theater in Los Angeles. Mariska Hargitay presenteert de ceremonie, die in de Verenigde Staten wordt uitgezonden door NBC en via Peacock wordt gestreamd. De Creative Arts Emmy Awards vinden plaats op 5 en 6 september.
Tot die tijd blijft de interessantste vraag niet alleen wie er gaat winnen. Het is vooral de vraag of Widow’s Bay en Pluribus hun verrassende nominaties kunnen omzetten in prijzen, en of het volledig genegeerde Industry door deze pijnlijke afwijzing uiteindelijk juist de status krijgt die de Emmy’s de serie al vier seizoenen weigeren te geven.
.jpg)