In de Nederlandse film Boomers zit een man in een vergadering waar hij vroeger de leiding had. Hij wordt niet weggestuurd en ook niet genegeerd, maar niemand vraagt nog naar zijn mening. Het gesprek gaat gewoon verder zonder hem.
.png)
Dat is het uitgangspunt van de film: ouder worden gaat hier niet over ziekte of aftakeling, maar over het moment waarop je niet meer vanzelfsprekend onderdeel bent van wat er gebeurt.
Huub Stapel speelt Bob, een man die net gestopt is met werken en probeert te begrijpen wat zijn plaats nog is: in zijn familie, in relaties en in de samenleving.
Bob heeft geen groot probleem. Hij is gezond, heeft vrienden en contact met zijn kinderen. Toch verandert er veel.
Er is geen duidelijke crisis, maar wel een gevoel dat hij zijn oude rol kwijt is.
De film laat zien dat pensioen niet alleen betekent dat je stopt met werken — maar dat de structuur van je dagen en je positie in gesprekken verdwijnen.
Wat in Boomers opvalt, is dat Bob niet alleen is. Hij spreekt mensen, gaat op bezoek en heeft afspraken. Maar vaak weet hij niet meer precies wat zijn rol is: adviseur, ouder, partner of gewoon iemand die erbij zit.
Dat gevoel komt vaker terug bij mensen na hun zestigste. Je doet nog mee, maar je wordt minder nodig. En dat verschil is groter dan het lijkt.
De film maakt duidelijk dat veel problemen rond ouder worden niet praktisch zijn, maar psychologisch:
niet weten waarvoor je nog belangrijk bent.
Wanneer Bob een vroegere geliefde opnieuw ontmoet, gaat het niet echt over een nieuwe relatie. Ze praten vooral over hoe ze hun leven ooit voor zich zagen en wat er uiteindelijk van terechtkwam.
Die gesprekken draaien minder om spijt dan om vergelijking: wie dacht je te worden en wie ben je geworden?
De film gebruikt die ontmoetingen om te laten zien dat mensen op latere leeftijd vaak terugkijken om het heden beter te begrijpen — niet om het verleden opnieuw te beleven.
De sterkste scènes spelen zich af onder vrienden. Ze geven elkaar geen adviezen en lossen niets op. Ze vertellen vooral dezelfde verhalen opnieuw.
Dat lijkt klein, maar het heeft een functie: het bevestigt dat hun leven gedeeld was en dus betekenis heeft gehad. Niet iedereen hoeft dat te horen — alleen de mensen die erbij waren.
Boomers past in een grotere ontwikkeling. Mensen leven langer na hun werkzame leven dan vroeger. We hebben systemen voor pensioen en zorg, maar minder duidelijke verwachtingen over hoe die jaren eruit moeten zien.
De film geeft geen oplossing en ook geen inspirerend voorbeeld van een compleet nieuw begin. Hij laat vooral zien dat de fase na werk vaak bestaat uit aanpassen: accepteren dat je waarde minder afhangt van wat je doet en meer van wie je bent voor anderen.
Aan het einde is er geen grote verandering. Bob vindt geen nieuw project en begint geen tweede carrière. Wat wel verandert is zijn houding: hij stopt met wachten op een nieuwe duidelijke rol.
Boomers laat zien dat ouder worden niet zozeer moeilijk is omdat het leven ophoudt, maar omdat het minder richting geeft.
En dat je uiteindelijk zelf moet bepalen wat belangrijk blijft , ook als niemand het meer van je vraagt.
