De titel klinkt als een vergeten horrorfilm uit de videotheek: Teenage Sex and Death at Camp Miasma. Een groep jongeren, een afgelegen zomerkamp, een gemaskerde moordenaar en ongetwijfeld veel bloed. Regisseur Jane Schoenbrun gebruikt precies die vertrouwde ingrediënten, maar maakt er iets veel vreemders en interessanters van. Onder de laag van horror, satire en zwarte humor gaat deze film over verlangen, identiteit en de vraag of je jezelf opnieuw kunt uitvinden wanneer anderen allang denken te weten wie je bent.
.png)
De jonge filmmaker Kris Williams, gespeeld door Hannah Einbinder, krijgt de kans om een oude horrorserie nieuw leven in te blazen. De fictieve Camp Miasma-films waren ooit populair, maar zijn na een eindeloze reeks matige vervolgen langzaam uit beeld verdwenen. Kris moet de franchise opnieuw aantrekkelijk maken voor een nieuwe generatie. Een typisch Hollywoodplan: neem iets bekends, voeg een jonge regisseur toe en verkoop de nostalgie opnieuw.
Kris heeft echter weinig belangstelling voor een simpele herhaling. Ze raakt gefascineerd door Billy Presley, de actrice die in de oorspronkelijke film de enige overlevende speelde. In horrortaal heet zo’n personage de ‘final girl’: de vrouw die aan het einde nog overeind staat nadat alle anderen door de moordenaar zijn uitgeschakeld.
Billy, gespeeld door Gillian Anderson, heeft zich inmiddels vrijwel volledig uit het openbare leven teruggetrokken. Rond haar persoon hangen verhalen, geruchten en halve waarheden. Wanneer Kris haar opzoekt, groeit de ontmoeting uit tot een psychologisch en seksueel geladen spel. De grens tussen de oude film, de geplande remake en hun eigen werkelijkheid begint steeds verder te vervagen. Wat begint als een bezoek aan een voormalige actrice mondt uit in een wereld van angst, verlangen, obsessie en behoorlijk wat bloed.
Het interessantste uitgangspunt van de film is misschien wel dat Schoenbrun zich afvraagt wat er ná het einde van een klassieke horrorfilm met de ‘final girl’ gebeurt. In veel slashers is zij vooral een functie binnen het verhaal. Ze moet rennen, schreeuwen, overleven en uiteindelijk de moordenaar verslaan. Daarna volgt de aftiteling. Over haar verdere leven komen we weinig te weten.
Billy heeft dat vervolg wel gekregen, al is het grotendeels buiten beeld gebleven. Ooit was zij het jonge gezicht van een cultfilm. Nu is ze een oudere vrouw die door de buitenwereld nog altijd met die ene rol wordt vereenzelvigd. De filmindustrie veranderde haar in een icoon, maar leek vervolgens weinig belangstelling te hebben voor de persoon achter dat beeld.
Dat maakt de casting van Gillian Anderson bijzonder raak. Anderson weet zelf hoe het is om tientallen jaren verbonden te blijven aan een personage. Voor miljoenen kijkers zal zij altijd FBI-agent Dana Scully uit The X-Files zijn, hoe veelzijdig haar loopbaan daarna ook werd. De afgelopen jaren speelde ze onder meer in The Crown en Sex Education, waarin ze juist vrouwen neerzette die zich niet lieten beperken door keurigheid, leeftijd of verwachtingen rond seksualiteit.
In Teenage Sex and Death at Camp Miasma brengt Anderson die verschillende kanten samen. Billy is tegelijk verleidelijk en ongemakkelijk, kwetsbaar en dreigend, grappig en ondoorgrondelijk. Ze is geen oudere actrice die alleen wordt opgevoerd om nostalgische gevoelens op te roepen. Ze vormt het mysterieuze hart van de film.
Daarin zit ook een scherpe observatie over ouder worden. De buitenwereld ziet Billy als iemand van vroeger, een overblijfsel uit een andere filmperiode. Zelf is ze echter nog lang niet klaar met haar verhaal. Ze blijkt niet alleen een herinnering te zijn, maar een vrouw met verlangens, fantasieën en de behoefte om opnieuw te bepalen wie ze is.
De klassieke slasherfilm heeft een ingewikkelde verhouding met vrouwen. Jonge vrouwelijke personages worden voortdurend bekeken, achtervolgd en vaak op spectaculaire wijze vermoord. Seks en geweld liggen dicht bij elkaar. Wie zich vrij gedraagt, loopt gevaar; wie zich beheerst, maakt de meeste kans om het einde te halen.
Schoenbrun kent die traditie goed en probeert haar niet eenvoudigweg van tafel te vegen. De regisseur gebruikt juist het plezier van het genre: de overdreven moorden, de duistere bossen, het verlaten zomerkamp en de verwachting dat achter iedere boom iemand kan staan. Tegelijkertijd wordt zichtbaar hoe vreemd de vaste regels van zulke films eigenlijk zijn.
Wie mag verlangen en wie wordt daarvoor gestraft? Wie kijkt en wie wordt bekeken? Waarom werd seksualiteit in zoveel horrorfilms voorgesteld als de opmaat naar de dood? En wat gebeurt er wanneer vrouwen die beeldtaal zelf in handen nemen?
Schoenbrun spreekt vanuit een queer en transgender perspectief en beschouwt de film als een persoonlijk vervolg op I Saw the TV Glow. Die eerdere film ging over het gevoel opgesloten te zitten in een leven dat niet werkelijk van jou lijkt te zijn. Teenage Sex and Death at Camp Miasma richt zich meer op wat daarna komt: hoe leer je niet alleen jezelf te accepteren, maar ook plezier, intimiteit en verlangen toe te laten?
Dat klinkt ernstig, maar de film is nadrukkelijk ook speels. Schoenbrun maakt geen theoretisch betoog over filmgeschiedenis of identiteit. De boodschap zit in de beelden, in de humor, in de overdrijving en in de botsing tussen oprechte emoties en volkomen bizarre situaties. Horror wordt hier niet alleen afgebroken, maar ook teruggewonnen.
Hannah Einbinder werd bekend als Ava Daniels in de serie Hacks, waarin ze tegenover Jean Smart eveneens een jongere vrouw speelde die een ingewikkelde band ontwikkelt met een oudere, beroemde vrouw. In Camp Miasma krijgt die generatiedynamiek een veel donkerdere vorm.
Kris denkt aanvankelijk dat zij de oude horrorserie begrijpt en kan vernieuwen. Ze is jong, ambitieus en opgegroeid in een tijd waarin films voortdurend worden geanalyseerd op macht, representatie en beeldvorming. Billy heeft die woorden misschien minder paraat, maar kent de werkelijke prijs van de filmgeschiedenis uit eigen ervaring. Zij was degene die op het scherm moest rennen, schreeuwen en aantrekkelijk moest blijven terwijl anderen bepaalden hoe ze werd bekeken.
Hun ontmoeting is daardoor ook een botsing tussen twee generaties. De jongere vrouw wil het verleden corrigeren; de oudere vrouw wil niet gered of uitgelegd worden. Beide blijken iets van de ander nodig te hebben. Kris zoekt toegang tot een vrijheid die ze zelf nog niet goed durft te voelen. Billy krijgt de mogelijkheid om haar oude rol opnieuw te betreden, ditmaal zonder zich volledig aan de verwachtingen van anderen te onderwerpen.
De film weigert daarbij van Billy een wijze mentor te maken die vooral bestaat om de jongere hoofdpersoon iets te leren. Ze is grillig, seksueel, egoïstisch en soms gevaarlijk. Juist dat maakt haar levend. Oudere vrouwelijke personages krijgen in films nog vaak de rol van moeder, oma, slachtoffer of raadgever. Billy past in geen van die vakjes.
Hollywood draait al jaren op het opnieuw uitbrengen van oude successen. Films uit de jaren zeventig, tachtig en negentig krijgen remakes, reboots en late vervolgfilms. Daarin verschijnt regelmatig een oorspronkelijke hoofdrolspeler om het publiek een vertrouwd gevoel te geven, waarna een nieuwe generatie het stokje overneemt.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma speelt zichtbaar met dat verschijnsel. De fictieve filmstudio wil een versleten franchise opnieuw te gelde maken. Kris ziet juist een kans om het verhaal vanuit een ander perspectief te vertellen. Billy moet aanvankelijk vooral het nostalgische gezicht zijn dat de nieuwe film geloofwaardigheid geeft. Maar zodra zij werkelijk in beeld verschijnt, weigert ze zich te gedragen als een vriendelijk eerbetoon aan vroeger.
Daarmee stelt de film een grotere vraag: wat betekent het eigenlijk om je verleden opnieuw te bezoeken? Kun je een oud verhaal herschrijven, of neem je onvermijdelijk alles mee wat er destijds misging? En is opnieuw beginnen werkelijk mogelijk als iedereen je vooral blijft herkennen als degene die je vroeger was?
Dat maakt de film ook buiten de queer thematiek herkenbaar. Veel mensen ervaren op een bepaald moment dat hun omgeving een oude versie van hen blijft zien: de functie die ze ooit hadden, het gezin waarin ze een vaste rol vervulden, de keuzes die ze jaren geleden maakten. Een nieuw hoofdstuk beginnen betekent dan niet alleen ontdekken wat je wilt, maar soms ook ontsnappen aan het beeld dat anderen van je hebben gemaakt.
Wie een rechttoe rechtaan griezelfilm verwacht, krijgt iets anders. Teenage Sex and Death at Camp Miasma beweegt tussen slasher, zwarte komedie, liefdesverhaal, filmsatire en psychoseksuele fantasie. De film omarmt camp: hij is bewust overdreven, theatraal en soms grotesk. Tegelijkertijd neemt Schoenbrun de gevoelens van de personages volkomen serieus.
Juist die combinatie maakt de film bijzonder. Achter de bloederige grappen en uitzinnige beelden schuilt een teder verhaal over mensen die jarenlang op afstand van zichzelf hebben geleefd. Kris en Billy hebben ieder op hun eigen manier geleerd om te kijken in plaats van werkelijk te voelen. Het verlaten kamp wordt de plek waar die zorgvuldig opgebouwde afstand niet langer houdbaar blijkt.
De film ging in mei 2026 in première in de sectie Un Certain Regard van het filmfestival van Cannes en won daar de Queer Palm. Dat is een prijs voor films waarin lhbtiq+-thema’s en personages een belangrijke rol spelen. De uitbundige ontvangst in Cannes onderstreepte dat dit meer is dan een slimme bewerking van een bekend horrorgenre. Schoenbrun gebruikt de slasher om iets te zeggen over hoe identiteit ontstaat uit beelden, herinneringen en verhalen die anderen voor ons hebben bedacht.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma is daardoor waarschijnlijk niet voor iedere kijker. De film is expliciet, bloederig en opzettelijk vreemd. Wie vooral verlangt naar een overzichtelijk verhaal waarin de moordenaar aan het einde wordt ontmaskerd, kan verdwaald raken in alle stijlen en betekenislagen. Wie bereid is zich mee te laten voeren, krijgt een originele film over het recht om jezelf opnieuw uit te vinden — op iedere leeftijd.
En misschien is dat uiteindelijk de verrassend hoopvolle gedachte onder alle seks en dood: we hoeven niet voor altijd het personage te blijven dat we ooit voor anderen speelden.
Teenage Sex and Death at Camp Miasma draait vanaf 20 augustus 2026 in de Nederlandse bioscopen. De film is geschreven en geregisseerd door Jane Schoenbrun, duurt 112 minuten en heeft hoofdrollen voor Hannah Einbinder en Gillian Anderson.
%20(1)%20(1).png)
