Maandagmorgen 11.00 uur, verpleeghuis Nieuw Vredeveld, Amstelveen. We spelen sjoel op het tussenplein, het epicentrum van vermaak in ons verpleeghuis.
"Kijk, Leonie heeft drie stenen in elk van de gaten. Drie in elk gat, dat is in ieder geval vijfenzeventig punten." De geldende regels leren dat drie stenen in de 1, 2, 3 en 4 zestig punten opleveren, maar zuster Leonie heeft bij Annie nou eenmaal een hoge gunfactor.
Meneer Kreuwels zit aan de achterzijde van de sjoelbak en schuift de sjoelstenen in stapeltjes van drie terug naar de speler die aan de beurt is. Zijn blik verraadt dat hij deze rol als gedwongen behandeling ervaart. Cornelia verricht de eindtelling - 'nee, hij moet echt over de helft door het gaatje zijn om mee te tellen' - streng maar rechtvaardig. Zij bedeelt Leonie de negenenzestig punten die haar rechtmatig toekomen. Leonie haalt lachend de schouders op en Annie besluit geen bezwaar aan te tekenen.
Ik maak een uitnodigend gebaar naar Clara, ten teken dat zij aan de beurt is. Ze geeft duidelijk aan niet aan de competitie te willen deelnemen, maar maakt wel kenbaar dat haar moeder in Schagen gecremeerd is. Het is een mededeling die me gezien tijd, plaats en activiteit verrast. "Dat moet dan toch wel even geleden zijn," vindt meneer Kreuwels. Hij blijft geconcentreerd plichtmatig de sjoelstenen in stapeltjes van drie terugschuiven. The show must go on. Annie vindt dat, ook al is het lang geleden, je best nog onder de indruk van het overlijden van je moeder mag zijn. De overige aanwezigen zijn het met haar eens, voor meneer Kreuwels een reden om achter de sjoelbak op te staan en aan te kondigen dat hij de krant gaat lezen.
Ook Clara verlaat, met gebogen hoofd, de sjoelbak. Leonie en ik kijken elkaar aan om te bepalen wie haar voor troost en ondersteuning zal volgen, maar Annie wacht de professionele uitwisseling van blikken niet af en loopt achter Clara aan. Leonie maakt het gebaar dat ik de gekrenkte zorgverlener in me moet laten varen en dat het met hulp van Annie wel goed is, of althans zal komen.
De drie overige deelnemers aan de wedstrijd gaan op zoek naar hun rollator om zich naar elders te begeven. Na welgeteld zeventien minuten is de activiteit voor de maandagmorgen beëindigd.
Job van Amerongen werkt als ggz-verpleegkundige voor de stichting Brentano in Amstelveen en is columnist voor Proudies en DementieVisie.
