De blik van meneer van Wanrooy verraadt opperste concentratie. Hij houdt de leuning langs de looproute in ons verpleeghuis stevig vast en wacht op de instructies van Tom, onze bewegingsagoog. Mijn 'goedemorgen, meneer van Wanrooy,' wordt door hem met een luid 'sssstttt' begroet.
Ik had het moeten weten.
Zij die moeten pieken op het juiste moment, kunnen door het kleinste beslissend worden afgeleid.
Ik maak non-verbaal mijn excuses en loop naar een plek waar ik meneer van Wanrooy en Tom kan observeren, zonder dat zij zich bespied voelen.
"En dan zwaait u nu het linkerbeen naar achteren. Twee, drie, vier, vijf."
"En vervolgens het rechterbeen. Twee, drie, vier, vijf. Kunt u voelen of het ene zwaarder is dan het andere?"
Meneer van Wanrooy voelt het en wijst naar zijn linkerbeen.
"Kijk eens of u de balans kunt houden, wanneer u alleen op het rechterbeen gaat staan. Ik ben bij u. Wanneer u uit evenwicht raakt, vang ik u op."
De woorden van Tom klinken buitengewoon geruststellend.
Meneer van Wanrooy voert de instructies moeiteloos op.
Wanneer ik rond 12.00 uur de soep aan het distribueren ben, houdt hij me staande.
"Dat moet je nooit meer doen, jongen."
De toonzetting is streng.
Meneer van Wanrooy vervolgt: "Tegen me praten wanneer ik mijn oefeningen doe. Daar ben ik allergisch voor."
'Kijk, vroeger keepte ik in het tweede van Blauw Wit. Ik was een verdienstelijke keeper, al zeg ik het zelf. Misschien niet goed genoeg voor het eerste. Maar toch: meer dan verdienstelijk. Je schopt het niet zo maar tot het tweede van Blauw Wit. Destijds een grote club."
Als oud-keeper van SC Overamstel 6, 7 en 8 valt het mij niet zwaar de prestatie van meneer van Wanrooy te wegen.
"En dan kwamen ze wel eens achter mijn doel staan. Rotjongens. Ze probeerden me af te leiden. Riepen dat ik er eentje zou gaan laten glippen. Of dat hun kleine broertje het veel beter zou doen dan ik. 'Mislukte grabbelaar' heb ik ook gehoord."
Meneer van Wanrooy kijkt naar zijn schoenen. "Ik heb er toch fouten door gemaakt. Door die rotjongens. De trainer vond dat ik mentaal niet sterk genoeg was. Dat heeft me een plaats onder de lat in het eerste gekost."
De pijn is nog voelbaar. Zoveel is duidelijk.
"Ik wil overigens niet zeggen dat jij ook een rotjongen bent. Maar je moet me niet meer afleiden op zulke momenten."
Ik zeg dat vanzelfsprekend nooit meer te zullen doen.
En nodig meneer van Wanrooy uit voor een kopje soep in de huiskamer.
Job van Amerongen werkt als ggz-verpleegkundige in de ouderenzorg - stichting Brentano, Amstelveen - en is columnist bij Proudies en bij DementieVisie.
Meer columns lezen van Job? Klik dan hier.
