Sommige films beginnen met een slimme intrige, maar blijken gaandeweg over iets veel groters te gaan. The Christophers, de nieuwe film van Steven Soderbergh, lijkt op het eerste gezicht een geestige kunstwereld-komedie over vervalsing, geld en familiebelangen. Maar onder die elegante laag schuilt een herkenbare vraag: wie bepaalt eigenlijk wat jouw leven, werk en nalatenschap waard zijn?
.png)
De film draait om Julian Sklar, gespeeld door Ian McKellen. Ooit was hij een gevierd kunstenaar, inmiddels leeft hij teruggetrokken, scherp van tong en omringd door zijn eigen verleden. Zijn kinderen zien vooral wat er straks mogelijk te erven valt. In zijn atelier liggen onafgemaakte schilderijen die, als ze compleet zouden zijn, veel geld waard kunnen worden. Daarom huren ze Lori in, een kunstrestaurateur en voormalig vervalser, gespeeld door Michaela Coel. Haar opdracht: zich voordoen als assistent en in het geheim de schilderijen afmaken.
Dat klinkt als een klassiek bedrogverhaal. Maar bij Soderbergh blijft niets lang simpel. Zodra Julian en Lori elkaar ontmoeten, verschuift de film van een sluw familiecomplot naar een spannender duel: tussen generaties, tussen ego en talent, tussen wat echt is en wat alleen maar waardevol lijkt omdat de markt dat zegt.
Wat The Christophers zo interessant maakt, is dat de film kunst niet romantiseert. Schilderijen zijn hier niet alleen dragers van schoonheid, maar ook van macht, status en geld. Een handtekening kan een fortuin betekenen. Een onafgemaakt werk kan plots belangrijk worden zodra iemand vermoedt dat er winst in zit.
Tegelijk gaat de film over iets menselijksers: de behoefte om gezien te worden. Julian is geen makkelijke man. Hij is geestig, wreed, ijdel en kwetsbaar. McKellen speelt hem niet als een wijze oude meester, maar als iemand die weet dat zijn beste jaren misschien achter hem liggen en daar moeilijk vrede mee heeft. Dat maakt hem soms onaangenaam, maar ook pijnlijk herkenbaar.
Lori vormt een prachtig tegenwicht. Michaela Coel speelt haar ingetogen, intelligent en alert. Zij kijkt naar Julian met bewondering én wantrouwen. Ze kent zijn werk, maar prikt ook door zijn zelfmythe heen. Tussen die twee ontstaat de ware spanning van de film: niet of de vervalsing zal lukken, maar of twee mensen elkaar nog kunnen bereiken wanneer trots, teleurstelling en oud zeer in de weg zitten.
Soderbergh staat bekend om zijn veelzijdigheid. Van Erin Brockovich tot Ocean’s Eleven en van Traffic tot kleinere, meer experimentele films: hij beweegt graag tussen genres. The Christophers is bescheidener van schaal, maar juist daardoor krijgt de film ruimte om te ademen. Veel draait om gesprekken, blikken, stiltes en kleine machtsverschuivingen.
Wie een grootse, meeslepende plot verwacht, krijgt misschien iets anders dan gedacht. Dit is eerder een kamerkomedie met scherpe randjes: geestig, soms venijnig, maar ook melancholisch. De film vraagt aandacht, vooral voor wat niet direct wordt uitgesproken.
The Christophers raakt aan thema’s die verder gaan dan cinema alleen. Wat gebeurt er met je werk als anderen er vooral bezit in zien? Hoe blijf je eigenaar van je eigen verhaal? En hoe kijk je naar jezelf wanneer de buitenwereld je al lijkt te hebben ingedeeld als “vroeger belangrijk”?
Dat maakt de film bijzonder relevant voor iedereen die nadenkt over nalatenschap, creativiteit en de tweede helft van het leven. Niet op een zware manier, maar met humor en scherpte. Julian is geen voorbeeldfiguur, maar hij belichaamt wel iets herkenbaars: de strijd om niet gereduceerd te worden tot wat je ooit was.
Ook Lori’s verhaal doet ertoe. Zij is niet alleen de jongere tegenpool, maar iemand die zelf opnieuw moet ontdekken wat haar talent waard is. In hun botsing ontstaat een film over herstel: van schilderijen, van reputaties, maar misschien ook van mensen.
The Christophers is een fijne keuze voor liefhebbers van intelligente films over kunst, familie en menselijke ijdelheid. Ian McKellen en Michaela Coel vormen een sterk duo, en Soderbergh houdt het geheel licht genoeg om te vermaken, maar scherp genoeg om na afloop over door te praten.
Een film voor wie houdt van cultuur met een rafelrandje. En voor wie weet dat de vraag “wat laat ik na?” zelden alleen over geld gaat.
