In april staat Rosalía in Amsterdam. Wellicht doet haar naam niet meteen een belletje rinkelen. Toch behoort ze – naast Bad Bunny – tot de meest bepalende artiesten voor Gen Z. Voor de redactie is dat reden om stil te staan bij een bredere vraag: wat zegt het succes van Rosalía over hoe jongere generaties vandaag muziek beleven?
.png)
Wie Rosalía’s nieuwste album LUX (2025) opzet, hoort niet meteen een klassiek “popalbum”. Er is geen duidelijke hitstructuur, geen vaste lijn van singles. In plaats daarvan ontvouwt het album zich in delen, met invloeden uit klassieke muziek – vaak vergeleken met componisten als Antonio Vivaldi – en een opvallend gebruik van verschillende talen.
Voor veel oudere luisteraars kan dat afstandelijk of zelfs verwarrend voelen. Maar voor Gen Z is dit juist herkenbaar.
Deze generatie is namelijk niet opgegroeid met albums als afgeronde verhalen, maar met:
Op platforms als Spotify en TikTok bestaat muziek niet meer in vaste kaders. Het is continu in beweging.
Rosalía sluit daar naadloos op aan.
Interessant genoeg beweegt Rosalía met LUX juist tegen die snelheid in. Waar veel muziek korter, directer en vluchtiger wordt, kiest zij voor langere spanningsbogen en gelaagde composities.
Dat lijkt tegenintuïtief voor een Gen Z-publiek. Toch werkt het.
De verklaring ligt in een paradox:
Gen Z consumeert snel, maar waardeert intensiteit.
Korte video’s en snelle content betekenen niet dat alles oppervlakkig moet zijn. Integendeel: wanneer iets de moeite waard is, neemt deze generatie juist de tijd.
Rosalía biedt precies dat: muziek die je niet alleen hoort, maar ondergaat.
Rosalía’s aantrekkingskracht ligt niet alleen in haar muziek, maar in de wereld eromheen. Voor Gen Z zijn artiesten geen losse makers, maar merken, esthetische universa.
Elke fase in haar carrière heeft een duidelijke visuele en inhoudelijke richting:
Die controle over haar eigen verhaal sluit aan bij een generatie die gewend is zichzelf continu te presenteren en te herdefiniëren.
Een ander opvallend element is Rosalía’s gebruik van verschillende talen. Waar Engelstalige pop decennialang dominant was, beweegt zij moeiteloos tussen Spaans, Engels, Italiaans en zelfs Latijn.
Voor oudere generaties kan dat fragmentarisch aanvoelen. Voor Gen Z is het vanzelfsprekend.
Ze groeien op in een wereld waarin:
Rosalía weerspiegelt dat zonder het expliciet uit te leggen.
De huidige tour, gebaseerd op LUX, wijkt af van wat we traditioneel van een popconcert verwachten. Met een live orkest, een opbouw in delen en een sterke nadruk op sfeer en beleving, schuift de voorstelling richting theater.
Voor Gen Z is dat geen obstakel. Zij zoeken geen vaste formats, maar ervaringen die opvallen en gedeeld kunnen worden.
De vraag is niet langer: past dit binnen het genre?
Maar: voegt dit iets toe aan mijn beleving?
Voor de redactie van Proudies is Rosalía vooral interessant als lens op een bredere ontwikkeling.
Wat we zien is een generatie die:
Dat vraagt ook iets van de luisteraar. Niet alles hoeft direct herkenbaar te zijn om relevant te zijn.
Rosalía is niet per se een artiest die iedereen direct zal aanspreken. Maar haar succes maakt duidelijk dat de spelregels van popmuziek zijn veranderd.
Wie wil begrijpen wat Gen Z raakt, doet er goed aan om niet alleen te luisteren naar wat bekend klinkt, maar juist naar wat in eerste instantie vreemd aandoet.
Daar, in die verschuiving, zit het verhaal van een nieuwe generatie.
