In de afgelopen tien jaar werd sciencefiction op televisie vaak groter, spectaculairder en technologischer. Denk aan ruimteschepen, multiversa en dystopische regimes. De Apple TV+-serie Pluribus kiest een andere richting: minder actie, meer idee. Geen ondergang van de mensheid, maar iets ongemakkelijkers — een wereld waarin iedereen ineens gelukkig is.
.png)
En juist dat blijkt het echte probleem.
Pluribus ging in première op Apple TV+ op 7 november 2025 en is gemaakt door Vince Gilligan, de maker van Breaking Bad en Better Call Saul.
De serie volgt Carol Sturka, een schrijver die tot de weinige mensen behoort die nog “normaal” reageren in een plotseling veranderde wereld. De rest van de mensheid wordt namelijk overgenomen door een collectief bewustzijn dat iedereen vriendelijk, tevreden en conflictloos maakt.
De officiële omschrijving klinkt bijna absurd:
de meest ongelukkige persoon op aarde moet de wereld redden van geluk
Maar al snel wordt duidelijk dat het geen grap is. Mensen stoppen met ruzie maken, competitie verdwijnt en angst lost op. Toch voelt het niet als utopie. Het voelt leeg.
Veel series stellen de vraag: hoe overleef je het einde van de wereld?
Pluribus stelt een andere: wil je een wereld overleven zonder individualiteit?
De mensheid wordt niet vernietigd maar samengevoegd. Een soort bijenkorf-bewustzijn waarin empathie maximaal is en ego minimaal.
Dat klinkt aantrekkelijk. Tot je beseft wat ook verdwijnt:
Critici beschrijven de serie daarom niet als dystopie maar als satire op onze obsessie met positiviteit en harmonie.
Gilligan draait het klassieke verhaal om. Normaal vechten personages tegen chaos. Hier vecht iemand tegen perfectie.
De hoofdrol wordt gespeeld door Rhea Seehorn. Zij speelt geen held, maar iemand die moeilijk doet, klaagt en zich verzet tegen gezelligheid. Juist daardoor blijft ze mens.
Waar iedereen kalm wordt, blijft zij boos.
Waar iedereen accepteert, blijft zij twijfelen.
Die frictie vormt de kern van de serie. Niet het mysterie zelf, maar de reactie erop.
Veel sciencefiction gebruikt technologie als dreiging. Pluribus gebruikt gedrag. Het gevaar is niet geweld maar conformiteit.
Op het oppervlak gaat Pluribus over een buitenaardse of onbekende kracht die mensen samenvoegt. Maar inhoudelijk gaat het over iets herkenbaars: de druk om gelukkig te zijn.
In een cultuur waarin welzijn apps, coaching en optimalisatie centraal staan, voelt permanent geluk bijna als doel op zich. De serie vraagt:
De wereld in Pluribus heeft geen conflicten meer. Daardoor heeft ze ook geen verhalen meer.
En zonder verhaal is er geen mens.
De serie werd een van de meest bekeken titels op Apple TV+ en kreeg brede lof voor originaliteit en acteerwerk.
Dat succes zegt iets. Niet over sciencefiction, maar over het moment waarin we leven.
We proberen frictie te verminderen in werk, relaties en technologie. Alles moet soepel, vriendelijk en efficiënt.
Pluribus laat zien wat er gebeurt als dat volledig lukt.
Dan blijkt ongemak misschien geen fout, maar een functie.
Waar veel series je laten ontsnappen, doet deze het tegenovergestelde.
Je gaat anders kijken naar kleine dingen:
Niet als problemen, maar als bewijs dat je nog zelfstandig denkt.
De grootste horror in Pluribus is niet dat de mensheid sterft.
Het is dat ze ophoudt individueel te bestaan — en dat niemand dat nog erg vindt.
Kort gezegd:
Pluribus is geen serie over een toekomst die misgaat, maar over een toekomst die te goed lukt.
En precies daardoor ongemakkelijk dichtbij voelt.
