Een gevaarlijke zakelijke kans, twee broers die elkaar niet los kunnen laten en de Russische maffia op de achtergrond. Met Paper Tiger keert de Amerikaanse regisseur James Gray terug naar het New York dat al vaker het decor vormde voor zijn films. Ditmaal neemt hij Adam Driver, Miles Teller en Scarlett Johansson mee naar Queens in 1986, voor een misdaaddrama waarin ambitie langzaam plaatsmaakt voor angst. De film ging eerder dit jaar in competitie in première op het Filmfestival van Cannes en de eerste trailer is inmiddels verschenen.
.png)
Centraal staan de broers Gary en Irwin Pearl, gespeeld door Adam Driver en Miles Teller. Ze verschillen sterk van elkaar, maar raken samen betrokken bij een zakelijke constructie die aanvankelijk de belofte van financieel succes met zich meebrengt. Irwin is ingenieur en probeert een stabiel leven op te bouwen met zijn vrouw Hester, gespeeld door Scarlett Johansson. Gary is voormalig politieagent. Wanneer de broers zaken gaan doen met mensen uit de wereld van de Russische georganiseerde misdaad, verandert de kans om vooruit te komen al snel in een bedreiging voor de hele familie.
Het verhaal speelt zich af in 1986. Dat is geen toevallige keuze. Gray gebruikt het New York van de jaren tachtig om opnieuw te kijken naar onderwerpen die in zijn werk steeds terugkomen: familie, sociale klasse, geld, loyaliteit en de aantrekkingskracht van de Amerikaanse droom. In Paper Tiger blijkt die droom vooral gevaarlijk zodra iemand ervan overtuigd raakt dat er een snelle route naartoe bestaat.
Een onderdeel van het verhaal draait om een saneringsproject rond vervuild water in New York. Volgens Associated Press gebruikt Gray die vervuiling niet alleen als onderdeel van het misdaadverhaal, maar ook als een bredere metafoor voor moreel verval. Daardoor is Paper Tiger meer dan een traditionele thriller over criminelen en verkeerde beslissingen: de film stelt ook de vraag wat mensen bereid zijn op het spel te zetten wanneer financiële zekerheid binnen handbereik lijkt.
Voor liefhebbers van het werk van James Gray zal Paper Tiger vertrouwd aanvoelen. De regisseur maakte in 1994 zijn debuut met Little Odessa, eveneens een misdaaddrama rond een Russisch-Joodse gemeenschap in New York. Later volgden films als The Yards, We Own the Night, Two Lovers, The Immigrant, The Lost City of Z, Ad Astra en Armageddon Time.
Cannes omschrijft Paper Tiger nadrukkelijk als een terugkeer naar Grays artistieke beginpunt. Dertig jaar na Little Odessa begeeft hij zich opnieuw in de buurten en gemeenschappen van New York waar familiebanden, schuld en criminaliteit door elkaar heen lopen.
Dat maakt de film interessant voor wie bij een misdaadfilm niet alleen op zoek is naar spanning. Gray staat juist bekend om drama’s waarin de misdaad uiteindelijk minder belangrijk is dan de mensen die ermee moeten leven. De beslissingen die personages nemen hebben gevolgen voor huwelijken, gezinnen en onderlinge loyaliteit en precies daar lijkt ook Paper Tiger zijn zwaartepunt te leggen. De officiële synopsis van Cannes spreekt dan ook over familiebanden die onder de druk van de criminele wereld beginnen uiteen te vallen.
Ook de cast maakt Paper Tiger opvallend. Adam Driver en Scarlett Johansson stonden voor het laatst samen centraal in Noah Baumbachs Marriage Story uit 2019. In Paper Tiger is hun verhouding heel anders: Johansson speelt Hester, de vrouw van Irwin, het personage van Miles Teller. Driver speelt diens broer Gary.
Vooral Teller kreeg na de première in Cannes veel aandacht. Associated Press noemde zijn optreden een opvallend element van de film en beschreef hoe de acteur zich voor zijn rol richtte op Irwins positie als echtgenoot, vader en man die denkt zijn gezin een beter leven te kunnen bezorgen.
De drie hoofdrollen geven de film bovendien een interessante dynamiek. Driver kan als Gary de impulsieve kracht in het verhaal vertegenwoordigen, terwijl Irwin juist probeert vast te houden aan een ordelijk bestaan. Hester bevindt zich vervolgens midden in de gevolgen van de keuzes die de broers maken. Daarmee is het gezin geen achtergrond voor het misdaadverhaal, maar een belangrijk deel ervan.
Paper Tiger beleefde zijn wereldpremière tijdens het Filmfestival van Cannes van 2026, waar de film meedong naar de Palme d’Or. De speelduur bedraagt 115 minuten.
De eerste reacties waren niet volledig eensgezind. The Guardian reageerde positief op de emotionele kracht van het familiedrama en de manier waarop Gray broederliefde, mannelijkheid en de arbeiderswereld van het New York van de jaren tachtig samenbrengt. VPRO Cinema was terughoudender: daar werd onder meer de sfeer en spanningsopbouw gewaardeerd, maar werd ook opgemerkt dat de film op momenten onaf aanvoelt.
Juist die verdeeldheid maakt de film misschien interessanter dan een eenvoudig prestigeproject met drie grote sterren. Gray lijkt opnieuw een film te hebben gemaakt die zich moeilijk in één genre laat stoppen: deels misdaadthriller, deels familiedrama en deels een portret van mensen die geloven dat ze hun omstandigheden kunnen ontvluchten.
Dat past bovendien bij een thema dat door verschillende generaties heen herkenbaar blijft. Wanneer is ambitie gezond, en wanneer verandert ze in verblinding? Hoeveel risico mag je nemen in naam van je gezin? En wat gebeurt er wanneer loyaliteit aan je familie botst met je eigen morele grenzen?
In de Verenigde Staten brengt NEON Paper Tiger op 13 november 2026 in de bioscoop. De film krijgt daarvoor op 25 september 2026 zijn Noord-Amerikaanse première als openingsfilm van het 64ste New York Film Festival.
Nederlandse filmdatabases en bioscoopagenda’s vermelden op dit moment 26 november 2026 als Nederlandse bioscoopdatum. Omdat die datum vooralsnog uit Nederlandse filmagenda’s komt, is het verstandig de definitieve programmering van de bioscopen later nog te controleren.
Met een regisseur die het New York van de jaren tachtig door en door kent, drie acteurs die het drama kunnen dragen en een verhaal waarin familie en ambitie steeds verder onder druk komen te staan, is Paper Tiger in ieder geval een titel om voor het najaar te onthouden. Niet omdat de film de Amerikaanse droom opnieuw verkoopt, maar juist omdat James Gray lijkt te willen laten zien wat er kan gebeuren wanneer mensen er iets te graag in geloven.
