tekening door Erik Voncken
Ooit duwde ik de liefde weg
omdat ze te
groot was voor deze wereld
Ik duwde ze diep
Heel diep weg in mij
Zodat ze niemand
meer pijn kon doen
Ik was sterk
Heel sterk
Om haar te
kunnen camoufleren
Tot ik vandaag
een glimp zag,
van haar,
weerspiegeld
in mijn maatje
Ik voelde de warmte
De vreugde
Het was teveel
Ik kon het niet aan
Ik moest het verzachten
Want met haar, kwamen al die pijnen mee
De pijnen die ik moest weerstaan daar waar men haar niet verdroeg
Daar waar ze teveel licht scheen
Ik beteugelde haar als een steigerend paard
Vandaag hield ik
de teugels niet meer
en brak zij door
Ik brulde als een leeuw
die zijn onmacht liet zien
Ik kon haar niet meer aan
Ze was te sterk voor mij
Ze brak door.
Mijn liefde
Die ik ben.
