In 2030 is één op de zes mensen op aarde ouder dan 60 jaar. Dat is geen kleine demografische verschuiving, maar een wereldwijde kanteling. We worden ouder, werken langer, zorgen langer, leren langer, beginnen opnieuw, verliezen mensen, vinden nieuwe rollen en bouwen soms op latere leeftijd nog een heel ander leven op. Precies dát wil het internationale fotografieproject One in Six by 2030 zichtbaar maken.
.png)
Het project is in 2023 gelanceerd en brengt fotografen van over de hele wereld samen om vast te leggen hoe mensen, families en samenlevingen omgaan met deze historische verandering. Niet vanuit statistiek alleen, maar vanuit gezichten, handen, keukentafels, werkplaatsen, klaslokalen, fietspaden, gebedsruimtes en huiskamers. De makers noemen het zelf een poging om een breed archief op te bouwen dat onze beeldvorming over ouder worden kan veranderen. Uiteindelijk moet het project in 2030 uitmonden in een reizende tentoonstelling.
Wat One in Six by 2030 bijzonder maakt, is de toon. Dit is geen project over “de vergrijzing” als probleem. Het is ook geen reeks vrolijke succesverhalen waarin iedereen gezond, energiek en zelfstandig blijft. Het is menselijker dan dat.
De initiatiefnemers willen ouderen centraal zetten in de grote sociale en ecologische vragen van deze eeuw. Daarbij werken ze bewust met fotografen uit verschillende regio’s, zodat ouder worden niet alleen door een westerse lens wordt bekeken. Lokale makers vertellen verhalen van binnenuit, met aandacht voor diversiteit, klimaatimpact en culturele verschillen.
Dat past sterk bij waar Proudies voor staat: een realistischer, rijker en waardiger beeld van ouder worden. Niet anti-aging, maar pro-aging. Niet doen alsof leeftijd er niet toe doet, maar laten zien hoeveel leven, kennis, veerkracht en complexiteit erin schuilt.
Een van de hoofdstukken van het project heet Work or Retire?. De vraag lijkt simpel: werk je door, of ga je met pensioen? Maar de verhalen laten zien dat het antwoord zelden eenvoudig is.
Soms is doorwerken een keuze. Omdat werk betekenis geeft. Omdat iemand nodig wil blijven. Omdat er nog nieuwsgierigheid is, ambitie, plezier, ritme of een vak dat in de vingers zit. Soms is doorwerken noodzaak. Omdat pensioen niet genoeg is. Omdat migratie, oorlog, scheiding, ziekte of economische onzekerheid het leven een andere wending geeft. En soms is pensioen geen einde, maar een overgang naar zorg, vrijwilligerswerk, activisme, kunst, familie of een nieuwe vorm van vrijheid.
Volgens het project zullen werknemers boven de 55 richting 2030 een steeds groter deel van de beroepsbevolking vormen. De actuele projectpagina van Work or Retire? vermeldt inmiddels ongeveer zestig verhalen uit allerlei landen.
Die ontwikkeling wordt ook bevestigd door arbeidsmarktonderzoek. Bain & Company concludeerde in 2023 dat wereldwijd 150 miljoen banen richting 2030 zullen verschuiven naar werknemers ouder dan 55 jaar. In de G7-landen zullen ervaren werknemers naar verwachting ongeveer een kwart van de beroepsbevolking vormen; in Japan zelfs richting 40 procent.
Demografische cijfers kunnen afstandelijk klinken. Eén op de zes. Een kwart van de beroepsbevolking. Miljoenen mensen. Maar fotografie doet iets wat beleidsrapporten zelden doen: het brengt je dichtbij.
Neem Marise Voskens, 69, gefotografeerd in Amsterdam door Jagoda Lasota. Haar verhaal heet veelzeggend: Why Slow Down? Marise beweegt door de stad, werkt thuis, op kantoor, op de pont, in cafés en op de fiets. Ze is voorzitter van meerdere raden van toezicht en besturen, betrokken bij kunst, zorg, onderwijs en maatschappelijke initiatieven. Haar leven laat zien dat ouder worden niet automatisch vertragen betekent. Soms wordt het juist een fase van invloed, overzicht en volle agenda’s.
Daar tegenover staat het verhaal van Oksana Shchedryk, 61, een Oekraïense psycholoog in Bratislava. Zij had zich haar pensioen anders voorgesteld: reizen, sporten, haar kinderen bezoeken. Door de oorlog moest ze opnieuw positie bepalen. In Bratislava vond ze werk met jonge kinderen en ouders in het Ukrainian and Slovak House. Voor haar is werk geen carrièreladder meer, maar houvast, contact en betekenis in een onzekere tijd.
Ook Mohammed Mouatssim uit Marokko, gefotografeerd door zijn zoon Atik Mouatssim, laat een ander facet zien. Zijn loopbaan in onderwijs, taal, journalistiek en schoolleiding wordt niet alleen beschreven als werk, maar als een levenshouding: leren, doorgeven, lezen, bijdragen.
En dan is er Lida Nabokovian in Litouwen, op hoge leeftijd gefotografeerd door Nadezhda Ermakova. Haar verhaal gaat niet primair over werk, maar over vitaliteit, verlies, herinnering en de breekbaarheid van het lichaam. Daarmee voorkomt het project dat ouder worden wordt gereduceerd tot arbeidsparticipatie. Leeftijd is óók rouw, familiegeschiedenis, humor, trots, kwetsbaarheid en doorgaan wanneer doorgaan moeilijk wordt.
Voor Nederlandse lezers is dit geen ver-van-ons-bedproject. Ook hier verandert de arbeidsmarkt snel. Het CBS meldde dat Nederland in 2025 2,4 miljoen werkende 55-plussers telde: 816 duizend meer dan in 2015. Dat komt niet alleen doordat er meer 55-plussers zijn, maar ook doordat zij vaker en langer werken. De nettoarbeidsparticipatie van 55- tot 65-jarigen steeg van 61 procent in 2015 naar 76 procent in 2025; bij 65- tot 75-jarigen groeide die van 10 naar 21 procent.
Ook de pensioenleeftijd schuift op. In 2025 gingen Nederlandse werknemers gemiddeld met pensioen op 66 jaar en 4 maanden, zo meldde het CBS in april 2026. Zelfstandigen stoppen gemiddeld nog later: de laatst bekende gemiddelde pensioenleeftijd voor zelfstandigen was 68 jaar en 9 maanden in 2023.
Dat maakt de vraag “Work or Retire?” ook hier urgenter. Niet alleen voor mensen die nu 60, 65 of 70 zijn, maar ook voor werkgevers, beleidsmakers, families en jongere generaties. Want een samenleving waarin mensen langer leven, moet ook beter leren omgaan met langere loopbanen, mantelzorg, omscholing, gezondheid, financiële ongelijkheid en de waarde van ervaring.
Er zit een valkuil in het optimistische verhaal over langer doorwerken. Het kan inspirerend zijn om te zeggen dat mensen na hun 60e of 70e nog volop meedoen. Vaak is dat ook waar. Maar het is niet voor iedereen dezelfde keuze.
De OECD wijst erop dat oudere werknemers weliswaar vaker aan het werk blijven dan vroeger, maar dat de verschillen groot zijn. Opleidingsniveau, gezondheid en gender spelen een stevige rol. In OECD-landen ligt de arbeidsparticipatie van 55- tot 64-jarigen met een lage opleiding veel lager dan die van leeftijdgenoten met een hogere opleiding. Ook langdurige ziekte maakt de kans op werk veel kleiner.
Dat is belangrijk. Want “langer werken” klinkt anders voor iemand met een sterk lichaam, autonomie, goed inkomen en plezier in het vak dan voor iemand met fysiek zwaar werk, een laag pensioen, zorgverantwoordelijkheden of beperkte onderhandelingsruimte. Een waardige samenleving vraagt dus niet alleen: hoe houden we ouderen aan het werk? Maar ook: welk werk is gezond, zinvol, flexibel en eerlijk genoeg om langer vol te houden?
One in Six by 2030 geeft geen eenvoudige antwoorden. Het project stelt betere vragen.
Wat betekent pensioen als je identiteit sterk met je werk verweven is?
Wat betekent vrijheid als je financieel niet vrij bent?
Wat betekent productiviteit als je waarde niet meer alleen in uren of salaris past?
Wat betekent ouder worden in een tijd van klimaatverandering, migratie, oorlog en personeelstekorten?
En vooral: wie mag het verhaal over ouder worden vertellen?
De kracht van het project is dat het ouderen niet neerzet als last, inspiratiebron of doelgroep, maar als mensen met tegenstrijdigheden. Iemand kan moe zijn en ambitieus. Kwetsbaar en krachtig. Gepensioneerd en drukker dan ooit. Financieel onzeker en emotioneel rijk. Zorgend en zorgbehoevend. Klaar met betaald werk, maar nog lang niet klaar met bijdragen.
Voor Proudies is One in Six by 2030 meer dan een mooi fotografieproject. Het is een uitnodiging om het Nederlandse gesprek over ouder worden groter te maken.
We praten vaak over pensioen in termen van geld. Over vergrijzing in termen van druk. Over ouderen in termen van zorg. Maar dit project laat zien dat ouder worden ook gaat over creativiteit, burgerschap, werkplezier, verlies, doorzettingsvermogen, overdracht, nieuwe rollen en zichtbaarheid.
De generatie boven de 55 is geen randgroep. Zij ís een steeds groter deel van de samenleving. In werk, familie, cultuur, zorg, ondernemerschap en vrijwilligerswerk. Wie die groep reduceert tot kostenpost of consument, mist een van de grootste maatschappelijke verhalen van deze tijd.
Misschien is dat de kern van One in Six by 2030: ouder worden zou niet moeten betekenen dat je langzaam uit beeld verdwijnt. Integendeel. Juist nu de wereld ouder wordt dan ooit, hebben we nieuwe beelden nodig. Beelden die laten zien hoe verschillend ouder worden eruitziet. Beelden die ongemak toelaten. Beelden die trots tonen zonder kwetsbaarheid weg te poetsen.
In 2030 is één op de zes mensen ouder dan 60. Dat is niet alleen een getal voor beleidsmakers. Het is een spiegel voor ons allemaal.
Want de vraag is niet alleen: hoe oud worden we?
De vraag is: hoe willen we gezien worden terwijl we ouder worden?
