De Amerikaanse actrice June Squibb is een opmerkelijke figuur in de filmwereld. Terwijl Hollywood lange tijd bekendstond om zijn obsessie met jeugd en schoonheid, vormt Squibb het levende bewijs dat talent en creativiteit niet aan leeftijd gebonden zijn. Op hoge leeftijd beleeft zij zelfs een van de meest succesvolle periodes van haar carrière. Haar ervaringen bieden een interessant perspectief op hoe de houding van Hollywood tegenover oudere acteurs – en vooral oudere actrices – langzaam verandert.
.png)
June Squibb werd geboren op 6 november 1929 in Vandalia, Illinois (VS). Al vroeg ontwikkelde zij een passie voor theater en dans. Ze werkte jarenlang in de theaterwereld voordat ze nationale bekendheid kreeg. Haar Broadway-debuut kwam in 1959 in de musical Gypsy, waarin ze de rol van de stripper Electra speelde. Daarmee begon een lange carrière op het podium.
Opmerkelijk genoeg begon haar filmcarrière relatief laat. Haar eerste filmrol was in 1990 in de romantische komedie Alice, geregisseerd door Woody Allen. Ze was toen al zestig jaar oud. Toch zou juist die late start haar carrière niet beperken. Integendeel: ze groeide langzaam uit tot een herkenbaar gezicht in zowel film als televisie.
Een grote doorbraak kwam in 2013 met de film Nebraska van regisseur Alexander Payne. Haar rol als Kate Grant leverde haar een Oscar-nominatie op voor Beste Vrouwelijke Bijrol. Die nominatie gaf haar carrière een nieuwe impuls en maakte haar bekend bij een breder publiek.
Gedurende haar carrière heeft Squibb de evolutie van Hollywood van dichtbij meegemaakt. Decennialang werd de filmindustrie gedomineerd door een sterke focus op jeugdige acteurs, terwijl oudere acteurs – en vooral vrouwen – minder kansen kregen.
Volgens Squibb werden vrouwen vroeger vaak al op relatief jonge leeftijd naar de achtergrond geduwd. Ze vertelde dat het vroeger uitzonderlijk was om hoofdrollen te zien voor vrouwen boven de veertig of vijftig. Inmiddels is dat langzaam aan het veranderen.
Ze merkte bijvoorbeeld op dat tegenwoordig actrices in hun veertig, vijftig en zelfs zestig vaker hoofdrollen krijgen, iets wat twintig jaar geleden nog nauwelijks voorkwam. Deze verandering weerspiegelt volgens haar een bredere maatschappelijke ontwikkeling: het publiek wordt ouder en is geïnteresseerd in verhalen over ouder worden.
Daarnaast heeft Squibb ook gesproken over de manier waarop vrouwen in de industrie historisch werden behandeld. In interviews vertelde ze dat veel actrices van haar generatie al hun hele carrière met seksisme en stereotypering te maken hadden. De #MeToo-beweging maakte volgens haar duidelijk dat deze problemen al decennialang bestonden.
Een van de meest opmerkelijke aspecten van Squibbs loopbaan is dat haar grootste successen pas op zeer hoge leeftijd kwamen.
In 2024 speelde zij op 94-jarige leeftijd de hoofdrol in de actiekomedie Thelma. Daarmee werd zij een van de oudste acteurs ooit met een hoofdrol in een speelfilm. In de film speelt ze een grootmoeder die slachtoffer wordt van een telefonische oplichting en vervolgens zelf op pad gaat om haar geld terug te krijgen.
Het feit dat een film volledig rond een negentigjarige hoofdpersoon draait, was vroeger vrijwel ondenkbaar in Hollywood. Squibb ziet dit als een teken dat de industrie langzaam verandert. Ze vertelde dat ze zelfs meerdere films heeft gemaakt waarin een vrouw van rond de negentig centraal staat – iets wat vroeger “eigenlijk nooit gebeurde”.
Ook in andere projecten blijft ze actief. Ze speelde bijvoorbeeld in de film Eleanor the Great, geregisseerd door Scarlett Johansson, en keerde bovendien terug naar Broadway met het toneelstuk Marjorie Prime.
De ervaringen van Squibb passen in een bredere trend in Hollywood. De afgelopen jaren zijn er steeds meer films en series verschenen waarin oudere personages centraal staan. Enkele voorbeelden:
Daarnaast hebben actrices als Jane Fonda en Helen Mirren laten zien dat ook vrouwen boven de zestig nog grote en complexe rollen kunnen spelen. De groeiende vergrijzing van de bevolking speelt hierbij een rol: er is simpelweg een groter publiek dat zich met oudere personages kan identificeren.
Ondanks haar hoge leeftijd blijft Squibb opvallend energiek en actief. Ze schrijft haar vitaliteit deels toe aan een actieve levensstijl: jarenlang dansen, regelmatig zwemmen en Pilates beoefenen.
Maar misschien nog belangrijker is haar houding tegenover leeftijd. Ze benadrukt dat ze zichzelf niet definieert door haar leeftijd en zich vooral richt op haar werk en nieuwsgierigheid naar nieuwe rollen.
Zelf zegt ze dat ze simpelweg herinnerd wil worden als “een goede acteur” – iemand die haar vak serieus neemt en haar werk zo goed mogelijk doet.
Het verhaal van June Squibb laat zien hoe hardnekkig leeftijdsdiscriminatie in Hollywood lange tijd was, maar ook hoe langzaam veranderingen plaatsvinden. Haar carrière – die op haar negentigste nog steeds nieuwe hoogtepunten bereikt – is een krachtig voorbeeld van hoe talent en passie geen leeftijd kennen.
Tegelijkertijd weerspiegelt haar succes een bredere verschuiving in de filmindustrie. Naarmate het publiek ouder wordt en meer interesse krijgt in verhalen over ouder worden, groeit ook de vraag naar acteurs die deze verhalen authentiek kunnen vertellen.
In dat opzicht is June Squibb niet alleen een succesvolle actrice, maar ook een symbool van een veranderend Hollywood: een industrie die, langzaam maar zeker, leert dat goede verhalen niet alleen over jonge mensen gaan.
