Je hoort een probleem en ziet meteen drie mogelijke oplossingen. Toch is het soms de moeite waard om je advies nog even voor je te houden.
.png)
Je dochter vertelt over een lastige collega. Je zoon twijfelt over een verhuizing. Je hebt nauwelijks naar het hele verhaal geluisterd of je weet al wat je zelf zou doen.
Dat kan behulpzaam zijn. Je hebt ervaring, kent je kind en wilt voorkomen dat het onnodig vastloopt. Alleen is nog niet gezegd waarvoor je werd gebeld. Misschien was er behoefte aan advies. Misschien moest er vooral even iemand horen hoe vervelend die werkdag was.
In een Amerikaans dagboekonderzoek hielden 152 jongvolwassenen van 18 tot 30 jaar een week lang bij of zij advies van hun ouders kregen en hoe zij dat ervoeren.
Deelnemers die een meer gespannen relatie met hun ouders rapporteerden, beleefden advies vaker als ongewenst. Ongewenst advies hing ook samen met een negatievere stemming. Het onderzoek verscheen online in 2020 en betrof verbanden, geen bewijs dat het advies die stemming veroorzaakte. Bovendien kun je de resultaten niet zonder meer toepassen op ouders en kinderen in elke levensfase.
Het is wel een nuttige aanleiding om eens naar je eigen gesprekken te kijken. Niet alleen naar de inhoud van je antwoord, maar ook naar het moment waarop je het geeft.
Probeer bij een volgend gesprek eens: “Wil je dat ik meedenk, of wil je het vooral even kwijt?”
Dat hoeft geen vaste openingszin te worden. Het gaat erom dat je ruimte laat voor beide mogelijkheden. Als je kind alleen wil vertellen, kun je doorvragen naar wat er gebeurde. Je hoeft het gesprek niet kunstmatig richting een oplossing te sturen.
Wil je kind wél advies? Vraag dan eerst wat het zelf al heeft overwogen. Misschien is jouw eerste idee allang geprobeerd. Misschien ontbreekt er informatie waardoor jij de situatie anders beoordeelt.
Er zit verschil tussen “Je moet gewoon met je leidinggevende praten” en “Ik heb ooit te lang gewacht met zo’n gesprek. Achteraf had ik eerder iets willen zeggen.”
De tweede formulering geeft je ervaring mee en laat je kind zelf bepalen wat bruikbaar is. Je hoeft daarvoor je eigen geschiedenis niet mooier te maken. Juist een mislukte aanpak kan iets toevoegen aan het gesprek.
Ook als je jarenlange ervaring hebt met werk, relaties of geld, blijft er ruimte voor de omstandigheden van een ander.
De lastigste stap komt soms pas na het advies. Je hebt zorgvuldig geluisterd, meegedacht en een verstandig voorstel gedaan. Vervolgens doet je kind iets anders.
Je mag daar teleurgesteld of bezorgd over zijn. Maar je hoeft bij het volgende telefoontje niet meteen te controleren of jouw raad alsnog is opgevolgd. Vraag hoe het gaat. Laat het antwoord eerst even bestaan.
En ging je te snel? Dan kun je daarop terugkomen: “Ik was gisteren al oplossingen aan het bedenken terwijl jij nog aan het vertellen was. Wat wilde je eigenlijk kwijt?”
Je hoeft niet bij ieder gesprek de meest ervaren persoon aan tafel te zijn. Soms ben je gewoon degene die nog even blijft luisteren.
Verder lezen: bekijk de oorspronkelijke onderzoekspublicatie of de vrij toegankelijke versie.
.jpg)
