Dat pensioen een periode kan zijn om kinderdromen waar te maken, bewijst bestsellerauteur Nan Adams. Al op jonge leeftijd werd ze geïnspireerd door kinderboeken als De Dolle Tweeling, maar het (werkende) leven nam haar mee de wereld over: een leven vol avonturen, veel nieuwe mensen en inspiratie. Uiteindelijk kwam ze terecht waar ze misschien altijd al hoorde; niet op een specifieke plek op de wereld, geen geografische plek, maar op haar plek als schrijfster.
.png)
Foto: Nan Adams © Yasmijn Tan
Een wereldse jeugd
Nan Adams groeide op als kind van een ingenieur die werkzaam was aan projecten over de hele wereld. Curaçao, Taiwan, Australië, Indonesië: ze woonde op verschillende plekken. Op Curaçao maakte ze als kind van zes de historische arbeidersopstand mee en op Taiwan ging ze naar een Amerikaanse school terwijl de Vietnamoorlog nog nazinderde. Dit leven betekende dat vriendschappen vaak niet lang duurden, maar leerde haar ook om overal opnieuw te beginnen.
"Ik zit altijd graag in hotellobby's en op luchthavens en nu zit ik hier op zo'n camping in een huisje. En dat bevalt me super goed. Maar ik heb ook niet echt diepe wortels in een leuk plaatsje of heb weinig mensen die ik al mijn hele leven ken. Ik neem makkelijk afscheid van mensen, omdat ik dat gewoon goed kan. Maar ik maak ook heel graag nieuwe connecties met mensen," zegt Nan.
Na het VWO begon Nan met een vakantiebaantje in de diamantwinkeltjes op Schiphol. De reizigers, de bedrijvigheid, het gevoel van onderweg zijn: het paste bij haar. Al snel werkte ze bij de KLM, waar ze aanvankelijk vloog en later stewardessen opleidde. Wat ze in die jaren opdeed, gebruikt ze tot op de dag van vandaag. Locaties, sfeer, de manier waarop een cabine of een regio ruikt en klinkt: het zit allemaal in haar boeken. Ook personages ontstaan vaak uit iemand die ze ooit tegenkwam, ergens tussen twee locaties.
Pilates, reizen en een noodgedwongen pensioen
Na de KLM begon Nan een eigen pilatesstudio, en later pilatesretreats: reizen waarbij sporten en samen op ontdekking gaan hand in hand gingen. Daarmee combineerde ze alles waar ze goed in was, van mensen verbinden tot onderweg zijn.
Tot corona kwam. De retreats konden niet meer doorgaan en het reisbureau waarmee ze samenwerkte stond ook even stil. Toen kwam de mogelijkheid om vervroegd met pensioen te gaan via een regeling van de KLM. Die bijna gedwongen pauze werd het begin van iets nieuws.
Het schriftje dat al klaar lag
Als kind verslond Nan de boeken van Enid Blyton. Ze kijkt om zich heen en trekt meteen het boek De Dolle Tweeling uit haar boekenkast en stralend zegt ze: “Toen ik die boekjes ging lezen, toen wist ik al dat ik ook schrijver wilde worden!” Haar jeugdvriendin herinnert zich het nog precies: “Ooit vertelde ze me: ‘Toen ik je ontmoette, liet je een leeg schrift zien en toen zei je: dit is mijn boek. Ik weet alleen nog niet wat er in komt.’"
Dat plan raakte op de achtergrond door een leven vol reizen, werk, kinderen en relaties. Pas toen ze tijdens de coronaperiode meer thuis was, schreef ze voor het eerst weer een verhaal: een mysterie, gebaseerd op haarzelf en haar jeugdvriendin. Ze liet het zelf drukken en verkocht het via haar mailinglijst aan oud-klanten van haar pilatesreizen. Hoe haar werk daarna op het bureau van een uitgeverij belandde, weet ze zelf vandaag de dag nog steeds niet. Maar het gebeurde, en die uitgeverij vroeg om meer.
Bellagio en de vrouwelijke Dan Brown
Toen de uitgever haar vroeg om iets groters te schrijven, in de stijl van historische romans, dacht Nan meteen terug aan een reis naar het Comomeer in 2014. Ze stond toen voor het Grand Hotel in Bellagio en zei tegen haar reisgenote: "Hier ga ik een boek over schrijven." Acht jaar later kwam die belofte terug, en werd Alfa-vrouwen 1: Bellagio haar doorbraak.
De serie De Alfa Vrouwen is vernoemd naar een Alfa Romeo die van generatie op generatie wordt doorgegeven en verkent onderliggende thema's als macht en familiegeschiedenis. Haar uitgever noemt haar inmiddels de Nederlandse vrouwelijke Dan Brown: boeken vol historische en mysterieuze verhalen. Zelf twijfelde ze eerst of ze dat compliment kon dragen, maar inmiddels weet ze het zeker: met haar eigen vrouwelijke draai, een vrouw in de hoofdrol in plaats van een professor, en net iets meer warmte dan bloederige taferelen. "Ik omarm nu volledig de ‘vrouwelijke Dan Brown’ titel."
Een nieuwe serie boeken: Het complot van de weeskinderen
Haar nieuwe serie, Het complot van de weeskinderen, is opnieuw op historische feiten gebaseerd. Ook deze vijfdelige serie begon met een persoonlijk verhaal. Haar vader raakte gefascineerd door de Eerste Wereldoorlog nadat hij in Australië een man ontmoette wiens oom was gesneuveld in Europa. Haar vader vertelde haar ooit over de wapenstilstand in de kerstperiode van 1914, toen soldaten van verschillende landen samen kerstliederen zongen in de loopgraven. "Weet je dat de Eerste Wereldoorlog al afgelopen had kunnen zijn na vier maanden? Maar het heeft vier jaar geduurd," vertelde haar vader haar, en die woorden bleven hangen.
Over die herinnering schreef Nan haar nieuwe boek: meisjes die na de kerstviering langs de soldaten fietsen en negen maanden later in het geheim moeten bevallen in een klooster in de Provence. Het eerste deel, Het Complot van de Weeskinderen, verschijnt op 13 augustus. De vier delen die volgen spelen zich onder andere af in Aspen, Luxemburg, de VS en aan de Côte d'Azur.
Haar grote droom
“Ik hoop dat mijn boeken ooit nog eens de wereld over gaan reizen, net als ik," zegt ze vol hoop. Ze noemt concrete voorbeelden: Italië zou de Alfa Vrouwen: Bellagio moeten lezen, België Het Geheim van Amsterdam. Achter die droom schuilt meer: "Er zit echt ook wel een boodschap in de boeken. Over eenzaamheid en paniek en wat dat met mensen kan doen. En wat voor beslissingen ze op die basis nemen. Soms kun je dat mensen ook niet altijd kwalijk nemen," zegt ze. In Het Complot van de Weeskinderen gaat dat over de meisjes die hun kind moeten afstaan. De schrijfster stelt zichzelf de vragen: "Wat doet dat met je als je je kind afstaat en later nog kinderen krijgt? Waar is dan dat weeskind gebleven?"
Wat ze wil doorgeven
Als er iets is dat door al haar boeken heen loopt, is het empathie voor mensen die beslissingen namen onder druk van eenzaamheid of angst. "Niets is wat het lijkt. Dus oordeel niet te snel," zegt Nan. Dat geldt voor de hoofdpersonen in haar verhalen, maar ook voor de wereld om ons heen.
Haar eigen leven bewijst dat een omweg soms nodig is om ergens te komen. Een vervroegd pensioen, een leeg schrift dat zoveel jaren later toch de woorden kreeg: het bleek allemaal de aanloop naar het moment waarop ze eindelijk deed waarvoor ze, in haar eigen woorden, geboren is. "Dat is schrijven. Dat is het gewoon."
Wil je meer leren over Nan Adams en haar boeken? Goed nieuws! Op 30 november is zij te gast bij de Proudies boekenclub. Meld je nu hier gratis aan!
