Een ander leven

In september had ik al wat onderwerpen voor een nieuwe column op papier gezet. Het ging over onverwachte gebeurtenissen, dingen die je overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Veelal op basis van grappige anekdotes of bijzondere ontmoetingen, zoals dat nu eenmaal loopt in het leven. Lekker in de weer met van alles, genietend van het koelere herfstweer, leuke afspraken: geen vuiltje aan de lucht.

In samenwerking met

Een ander leven
Patty Knoops

Door 

Patty Knoops

Gepubliceerd op

Nov 18, 2026

Het leven bestaat uit pieken en dalen en zolang die een beetje in balans zijn, valt er best wat moois van te maken, maar niemand ontkomt aan de momenten dat het even niet lekker loopt. Je denkt goed voorbereid te zijn op onontkoombare situaties die nu eenmaal bij leven horen, maar het loopt altijd anders dan je denkt. Het is simpelweg iets waar we als mens weinig controle over hebben. 

Zelf werden we afgelopen maand ook geconfronteerd met zo’n ervaring. In ons knusse driepersoons (man/vrouw/hond) huishoudentje viel plotseling een gat: onze geliefde witte vriend moest volkomen onverwachts inslapen. Ook een hondenleven is eindig, maar het kwam vele malen harder aan dan verwacht. Van de ene op de andere dag leefden we een ander leven, gevuld met rouw, ongeloof, grote leegte en natuurlijk de vragen over wat we over het hoofd hadden gezien en of we dingen anders hadden kunnen doen. 

Sommigen verklaarden ons voor gek, maar ons leventje draaide eigenlijk 24/7 om het leven met Blue. Geen vakantie zonder hem, de prettige routine van ellenlange wandelingen en het écht aandacht hebben, het leven in het moment. Hij vormde een perfecte spiegel voor onze grappige en minder grappige eigenaardigheden, had er zelf ook een paar en die combinatie zorgde gek genoeg voor perfecte harmonie. Bovenal hield hij ons bij de les. Hoe hard de buitenwereld ook kon zijn, bij hem bestond er niets mooiers dan bij en met ons zijn. Onvoorwaardelijke liefde. 

Na zijn onverwachte overlijden zagen de dagen er opeens volledig anders uit. De innerlijke wekker om half zes ’s morgens (zijn favoriete wandeling) bleef gewoontegetrouw zorgen voor het wake-up moment en de tsunami aan huilbuien bij ieder in huis gevonden speeltje, verdwaald hondensnoepje en het wandelen langs zijn favoriete plekjes waren niet te stelpen. Er ontstond een ongewilde zee van tijd waar we ons geen raad mee wisten. Na de eerste week was er vooral behoefte aan afleiding, dus vooruit, dan maar naar de film. Natuurlijk mocht het geen film zijn met een slechte afloop, want eigenlijk waren we een soort wandelende regenwolken: bij het minste geringste speldenprikje ontstonden er complete wolkbreuken. Gek genoeg hadden we ook last van een vreemd soort schuldgevoel. De vrijheid om een stedentrip te boeken waarheen we maar wilden, lang te blijven hangen bij vrienden en familie en geen rekening meer te hoeven houden met onze vriend thuis, voelde niet helemaal oké.

Feit blijft dat hij er niet meer is. Het gemis is oorverdovend. De leegte die Blue achterlaat is met geen pen te beschrijven. Of het nu de kusjes bij het wakker worden zijn, zijn eigenwijze manier van doen of zijn grenzeloze trouw aan ons, hij maakte deel uit van ons gezin en vormde een eenheid met ons. Ik wandel nog elke dag hetzelfde rondje, langs de plekjes waar hij zich het meest happy voelde. Mijn echtgenoot ziet Blue nog steeds op zijn vaste plekjes in huis en mist de standaard ritueeltjes die er in de loop van de jaren ingeslopen zijn. We scrollen door de vele foto’s en filmpjes van Blue op mijn telefoon en halen herinneringen op. De standaard vluchtroute ligt voor de hand, we moeten maar op reis, ergens in de wijde wereld. Om het idee vervolgens weer te skippen. Er staat een altaartje met zijn foto, pootafdruk en kaarsjes (zouden we nooit aan beginnen, hadden we ooit tegen elkaar gezegd, maar niets veranderlijker dan de mens), waar ik iedere dag tegenaan sta te kletsen. In Delft zijn mensen met een hond inmiddels gewend aan onze achtervolgingswaanzin: ‘Oh ja, dat zijn die ‘stalkers’ die mijn hond willen aaien.’ We voeren gesprekken met hondenbaasjes die beseffen dat ze dat moment ook ooit onder ogen moeten zien, om vervolgens gezamenlijk zakdoeken vol te snotteren. Erover praten helpt gelukkig. Lekker aan de wandel met de hond van de buren werkt trouwens ook goed. Gelukkig vinden die het geen enkel probleem als we voor de deur staan om te vragen of Lizzy, Raya of Cato mee naar buiten mag. Voor hen handig, voor ons therapeutisch verantwoord. Zo hopen we de komende maanden de gebroken stukjes hart weer stuk voor stuk aan elkaar te kunnen lijmen.

‍

Vergelijkbare artikelen