Er zijn van die vormen van reizen die zich moeilijk laten haasten. De trein hoort daarbij. Niet alleen vanwege de snelheid – of het gebrek daaraan – maar vooral vanwege het perspectief: het landschap schuift voorbij, de tijd rekt zich uit, en het reizen zelf wordt doel.
.png)
Met de introductie van een nieuwe, door filmmaker Baz Luhrmann ontworpen treinwagon lijkt die gedachte opnieuw aan kracht te winnen. De Australische regisseur, bekend van visueel uitbundige films als Moulin Rouge! en The Great Gatsby, heeft samen met zijn vaste creatieve partner Catherine Martin een nieuwe coupé ontworpen voor de Belmond British Pullman.
De wagon, Celia gedoopt, is minder vervoermiddel dan decor: een rijdend theater, waarin de reiziger even figurant wordt in een zorgvuldig geënsceneerde droom.
Celia is ondergebracht in een gerestaureerde Pullman-wagon uit 1932, maar het ontwerp is nadrukkelijk geen historische reconstructie. Luhrmann en Martin kozen voor een narratief: de wagon zou ooit zijn geschonken aan een fictieve West End-actrice, Celia, na haar rol als Titania in Shakespeares A Midsummer Night’s Dream.
Dat verhaal vormt de leidraad voor het interieur. Fluwelen stoffen, theatrale gordijnen en bloemmotieven verwijzen naar zowel het Engelse landschap als het toneel. De ruimte – geschikt voor slechts twaalf gasten – bevat een cocktailbar, een salon en een eetgedeelte dat kan transformeren tot podium of dansvloer.
Wie instapt, stapt niet alleen in een trein, maar in een scène. Het is een benadering die past bij Luhrmanns oeuvre, waarin decor en werkelijkheid voortdurend in elkaar overlopen.
Dat juist nu een dergelijke wagon wordt geïntroduceerd, is geen toeval. Luxetreinen – ooit relicten van een verdwenen tijdperk – beleven een opmerkelijke heropleving. Reizigers zoeken minder snelheid en meer beleving; de reis zelf moet weer betekenis krijgen.
De Belmond-treinen, waaronder de British Pullman, spelen daar al jaren op in. Hun gerestaureerde rijtuigen uit de jaren twintig en dertig combineren art-decoglans met hedendaags comfort.
Met Celia wordt die traditie niet alleen voortgezet, maar ook uitgebreid. De trein wordt hier niet slechts een plek van luxe, maar van verbeelding: een rijdend verhaal waarin gastronomie, muziek en scenografie samenvallen.
Wat opvalt, is hoe radicaal de functie van de trein verschuift. Waar spoorwegen ooit draaiden om efficiëntie en massavervoer, ontstaat hier een tegenovergestelde logica: exclusiviteit, traagheid en aandacht.
Een rit in Celia begint in Londen en voert langs het Britse landschap, maar de bestemming lijkt bijna bijzaak. De ervaring – met privéchefs, livemuziek en gepersonaliseerde routes – is het eigenlijke product.
Dat past in een bredere ontwikkeling binnen het toerisme, waarin ‘slow travel’ terrein wint. Niet langer zoveel mogelijk zien in zo weinig mogelijk tijd, maar juist het omgekeerde: minder plekken, meer aandacht.
Het is verleidelijk om dit soort luxetreinen af te doen als speeltjes voor de welgestelden. En dat zijn ze, onmiskenbaar. Maar ze wijzen ook vooruit.
Want parallel aan deze exclusieve initiatieven groeit in Europa – en daarbuiten – het aantal treinverbindingen, nachttreinen en vernieuwde spoorlijnen. De trein maakt een comeback, zowel als duurzaam alternatief voor vliegen als als vorm van betekenisvol reizen.
In dat licht bezien is Celia meer dan een curiositeit. Het is een uitvergrote versie van een bredere beweging: de herwaardering van het spoor.
De toekomst van reizen lijkt, ironisch genoeg, steeds vaker terug te grijpen op het verleden. Maar waar de oude treinen vooral vervoerden, proberen de nieuwe iets anders: verleiden, vertragen, en – heel even – de wereld buiten stilzetten.
