De documentaire It’s Never Over, Jeff Buckley opent niet met applaus of hits, maar met iets veel kwetsbaarders: twijfel. Het laat dat leven zien zonder het te mythologiseren. Je ziet geen heilige, geen tragisch genie in marmer gegoten, maar een jonge man die intens leefde, twijfelde, liefhad en zich steeds opnieuw afvroeg wie hij mocht zijn. Regisseur Amy Berg kiest bewust niet voor een klassieke muziekdocumentaire met een rechte tijdlijn en bekende anekdotes. In plaats daarvan nodigt ze je uit om eerst te luisteren - naar Buckley zelf, naar onafgemaakte gedachten, naar de breekbaarheid achter het talent.
.png)
De film is opgebouwd uit nooit eerder gehoorde geluidsopnames, voicemails, dagboekfragmenten en intieme gesprekken met mensen die dichtbij hem stonden, onder wie zijn moeder Mary Guibert. Het effect is bijna ongemakkelijk dichtbij. Je kijkt niet naar een legende, maar naar een jonge man die zich voortdurend afvraagt of hij wel klopt met de wereld om hem heen. Roem komt voorbij, succes ook, maar altijd als iets dat wringt.
Pas daarna, langzaam, ontvouwt zich zijn leven.
Jeff Buckley wordt in 1966 geboren als Jeffrey Scott Buckley in Californië. Zijn vader is Tim Buckley, een invloedrijke folkzanger die hij slechts één keer ontmoet. Die ontmoeting laat geen warme herinnering na, maar wel een levenslange spanning: hoe verhoud je je tot een vader die beroemd is, getalenteerd, maar vooral afwezig? Jeff draagt die vraag zijn hele leven met zich mee. Lange tijd gebruikt hij zelfs een andere achternaam, alsof hij zijn afkomst wil neutraliseren.
Zijn jeugd is nomadisch. Veel verhuizingen, weinig houvast, maar altijd muziek. Hij leert zichzelf gitaar spelen en ontwikkelt een uitzonderlijk muzikaal gehoor. Je hoort dat later terug: invloeden uit rock, jazz, folk, klassieke muziek en wereldmuziek vloeien moeiteloos in elkaar over. Voor Buckley bestaat er geen hiërarchie tussen genres — alleen tussen wat echt voelt en wat niet.
Na een korte periode aan het Musicians Institute in Los Angeles kiest hij voor de praktijk boven het systeem. Hij begeleidt andere artiesten, speelt gitaar in de schaduw, maar zoekt geen podium. Dat verandert wanneer hij begin jaren negentig naar New York verhuist. Niet om door te breken, maar om vrij te zijn.
Die vrijheid vindt hij in het kleine East Village-café Sin-é. Daar, alleen met zijn gitaar, hoor je iets zeldzaams ontstaan: een stem die niet indruk wil maken, maar iets durft te riskeren. Covers worden heruitgevonden, eigen nummers groeien live, avond na avond. De aandacht komt vanzelf, bijna tegen zijn zin in.
In 1994 verschijnt Grace. Het album wordt geen onmiddellijke sensatie, maar wel een sluimerende kracht. Jij hoort een stem die moeiteloos schakelt tussen fluistering en falset, tussen tederheid en rauwheid. Wat het album bijzonder maakt, is niet alleen de techniek, maar de emotionele openheid. Dit is geen pose; dit is iemand die zichzelf volledig inzet.
Toch brengt succes geen rust. In de documentaire zie je hoe Buckley worstelt met het idee dat hij vastgezet dreigt te worden. De industrie wil meer van hetzelfde. Hij wil verder. Rauw, experimenteler, minder gepolijst. Hij verhuist naar Memphis om aan nieuw materiaal te werken - muziek die nog nauwelijks iemand heeft gehoord, maar waar hij zelf volledig achter staat.
In 1997 komt zijn leven plots tot stilstand wanneer hij verdrinkt in de Wolf River Harbor in Memphis. Hij is dertig jaar oud. Geen dramatische climax, geen waarschuwing - juist die banaliteit maakt het verlies zo schrijnend. De documentaire weigert dit moment te romantiseren. Het is er, kaal en feitelijk, en daarna blijft vooral de leegte.
Wat volgt, zie je als kijker pas echt goed: hoe Buckleys invloed groeit ná zijn dood. Artiesten noemen hem als voorbeeld, niet alleen vanwege zijn stem, maar vanwege zijn compromisloze houding. Hij koos nooit voor veiligheid. Hij koos voor waarheid.
It’s Never Over laat je achter met een besef dat verder gaat dan nostalgie. Jeff Buckley is geen icoon dat je op afstand bewondert. Hij is iemand die je blijft aanspreken — juist omdat zijn leven onaf is gebleven. Zijn muziek vraagt niets van je, behalve aandacht. En misschien is dat, in een tijd vol ruis, precies waarom hij nog steeds zo dichtbij voelt.
