De meeste voetbalfilms gaan zelden alleen over voetbal. Ze gaan over verlies, trots, vaders en zonen, politiek, herinnering, ouder worden, opnieuw beginnen. Een manier om iets groters te vertellen.
.png)
Dat geldt ook voor Brasil ’70, de nieuwe Netflix-miniserie over het Braziliaanse elftal dat in 1970 in Mexico wereldkampioen werd. Op papier klinkt dat als bekend terrein: Pelé, Jairzinho, Tostão, Gérson, Rivellino, Carlos Alberto, namen die voor voetballiefhebbers bijna mythisch klinken. Maar de serie doet iets knaps. Ze behandelt deze mannen niet als standbeelden, maar als mensen. Mannen met twijfels, ego’s, angsten, blessures, idealen en een land op hun schouders.
En dat komt op precies het juiste moment. Het WK van 2026 staat voor de deur: de grootste editie ooit, met 48 landen en 104 wedstrijden in Canada, Mexico en de Verenigde Staten. De openingswedstrijd is op 11 juni 2026 in Mexico-Stad: op dezelfde grond waar Brazilië in 1970 voetbalgeschiedenis schreef.
Netflix omschrijft Brazil ’70: The Third Star als een dramaserie over het Braziliaanse elftal dat de eerste drievoudig wereldkampioen wilde worden. De serie bestaat uit vijf afleveringen, is gemaakt door Naná Xavier en Rafael Dornellas, en heeft Lucas Agrícola als Pelé, Rodrigo Santoro als João Saldanha en Bruno Mazzeo als Mário Zagallo in de hoofdrollen. Nederlandse ondertiteling is beschikbaar.
Het verhaal begint niet bij de glorieuze finale tegen Italië, maar bij de onzekerheid ervoor. Pelé twijfelt na een zware periode of hij nog wel voor Brazilië moet spelen. João Saldanha, journalist en bondscoach, probeert een elftal te bouwen dat niet alleen kan winnen, maar ook iets kan betekenen. Wanneer Saldanha verdwijnt en Zagallo het overneemt, verschuift de serie van sportdrama naar karakterstudie.
De makers hebben een slimme keuze gemaakt door de serie op te hangen aan drie figuren: Pelé, Saldanha en Zagallo. In interviews vertelden Xavier en Dornellas dat zij tijdens hun research ontdekten hoe natuurlijk deze drie mannen als dramatische tegenpolen werkten: elk van hen draagt een ander soort leiderschap, een andere blik op Brazilië en een andere verhouding tot winnen.
Sport op film is verraderlijk. Vaak ziet het er houterig uit: acteurs die doen alsof ze topsporters zijn, wedstrijden die uit een paar close-ups en juichmomenten bestaan. Brasil ’70 durft juist het spel zelf te tonen. De serie reconstrueert beroemde acties, doelpunten en combinaties met zichtbaar plezier. Niet alles is even subtiel, soms wordt er flink vertraagd, soms krijgt een dribbel bijna de allure van een superheldenscène, maar het werkt.
Dat is misschien wel de grootste verrassing: je gelooft de wedstrijden. Niet omdat ze exact documentaireachtig zijn, maar omdat de serie begrijpt hoe voetbal in het geheugen leeft. Niemand herinnert zich een groot doelpunt als een droge registratie. Je herinnert je de spanning, de adem die even stokt, het gevoel dat de tijd vertraagt. Brasil ’70 vertaalt precies dat gevoel naar beeld.
Wat de serie extra interessant maakt, is de politieke laag. Brazilië leefde in 1970 onder een militaire dictatuur. De wereldtitel werd niet alleen een sportieve triomf, maar ook een nationaal symbool dat door het regime kon worden ingezet. De Library of Congress beschrijft hoe Pelé later terugkeek op de manier waarop het militaire bewind de overwinning gebruikte als propaganda en als afleiding van de problemen in het land.
Daarmee krijgt de serie spanning die veel verder gaat dan de vraag wie de finale wint. Iedereen weet immers hoe het afloopt: Brazilië wordt kampioen, Pelé wordt nog groter dan hij al was, de ploeg van 1970 wordt een maatstaf voor schoonheid in voetbal. Maar Brasil ’70 vraagt iets anders: van wie is zo’n overwinning eigenlijk? Van de spelers? Van het volk? Van de machthebbers die de beelden gebruiken? Of van iedereen die er later een herinnering aan overhoudt?
Juist dat maakt de serie relevant voor nu. Ook vandaag is voetbal nooit helemaal onschuldig. Nationale elftallen zijn dragers van trots, commercie, politiek en identiteit. Een WK is een feest, maar ook een spiegel. Wie goed kijkt, ziet in de tribunes en op het veld altijd meer dan sport.
Voor Proudies-kijkers heeft Brasil ’70 nog een extra laag. Veel mensen herinneren zich niet alleen wedstrijden, maar ook waar ze waren toen ze die zagen. De kamer. De televisie. De stemmen van commentatoren. De spanning thuis. Het gevoel dat een heel land tegelijk keek.
Nederlanders hebben natuurlijk hun eigen voetbalmythologie: 1974, 1988, 2010, 2014. Maar de Braziliaanse ploeg van 1970 hoort bij het wereldgeheugen van de sport. Zelfs wie geen groot voetbalfan is, herkent iets in dit verhaal: de last van verwachtingen, de moed om terug te keren na teleurstelling, de vraag hoe je overeind blijft wanneer anderen een symbool van je maken.
Rodrigo Santoro geeft Saldanha vuur en melancholie. Lucas Agrícola speelt Pelé niet als onaantastbare legende, maar als iemand die voelt dat zijn lichaam, zijn naam en zijn land voortdurend iets van hem vragen. En Gui Ferraz als Jairzinho brengt precies de energie die past bij een speler die tijdens dat WK in elke wedstrijd scoorde.
Met het komende WK in aantocht is Brasil ’70 meer dan een opwarmertje. Het is een herinnering aan wat voetbal op zijn best kan zijn: spel, kunst, collectieve emotie en geschiedenis tegelijk. De serie is soms wat groots aangezet, maar dat past ook bij het onderwerp. Over Pelé en Brazilië 1970 vertel je nu eenmaal geen klein verhaal.
Goede sportdrama’s laten ons niet alleen naar kampioenen kijken, maar naar mensen die moeten leren dragen wat roem, druk en hoop met hen doen. Daar slaagt Brasil ’70 overtuigend in.
