Op de avond dat Broadway een nieuwe klassieker verwelkomt, verliest een andere kunstenaar langzaam zijn plaats in het licht. In Blue Moon, de nieuwe film van Richard Linklater, draait alles om één avond, één bar en één man die voelt dat zijn tijd voorbij is. Terwijl het publiek enkele straten verder juicht bij de première van Oklahoma!, zit Lorenz Hart — de helft van het legendarische schrijversduo Rodgers & Hart — in Sardi’s, het theatercafé waar successen worden gevierd en mislukkingen worden weggedronken.
.png)
Hart wordt gespeeld door Ethan Hawke, in een rol die zowel geestig als pijnlijk is. Hij praat veel, vaak briljant, soms onsamenhangend. Hij observeert de wereld scherp, maar lijkt zichzelf steeds minder te begrijpen. De musical waar iedereen over spreekt, is geschreven door zijn voormalige partner Richard Rodgers, hier subtiel en koel neergezet door Andrew Scott. Hun breuk hangt als een onuitgesproken waarheid tussen elke zin.
Linklater, die zijn carrière bouwde op tijd, gesprekken en menselijke tussenruimtes, kiest opnieuw voor beperking. Geen montage van hoogtepunten, geen levensoverzicht. Blue Moon speelt zich vrijwel volledig af in real time. Het is cinema die luistert. Die wacht. En die vertrouwt op woorden, ets wat vandaag bijna radicaal aanvoelt.
De film is geen traditionele biopic. Hart wordt niet gereduceerd tot ‘tragische homoseksuele kunstenaar’ of ‘vergeten genie’. In plaats daarvan zien we een man die te scherp, te gevoelig en misschien te kwetsbaar was voor het tempo waarin de wereld vooruitging. Zijn liedteksten - geestig, melancholisch, speels - hebben Broadway mede gevormd, maar op deze avond lijkt er geen plaats meer voor zijn soort ironie. Oklahoma! luidt een nieuw tijdperk in: optimistischer, groter, minder wrang. Hart voelt dat haarfijn aan.
In gesprekken met een jonge vrouw, gespeeld door Margaret Qualley, ontvouwt zich een ander thema: verlangen naar erkenning, naar gezien worden, naar liefde die niet alleen bewondert maar ook blijft. Het zijn scènes vol onderhuidse spanning, waarin leeftijd, macht en kwetsbaarheid ongemakkelijk door elkaar lopen — precies zoals Linklater ze graag filmt.
Wat Blue Moon bijzonder maakt, is dat de film geen oordeel velt. Hart is niet alleen slachtoffer, niet alleen lastig, niet alleen briljant. Hij is alles tegelijk. Hawke speelt hem met een rusteloze energie, alsof elk woord zowel een verdediging als een afscheid is. Het is het soort rol dat blijft hangen omdat het weigert om afgerond te zijn.
Voor een publiek dat ouder wordt en dat terugkijkt op werk, keuzes en gemiste afslagen raakt Blue Moon een gevoelige snaar. Wat gebeurt er wanneer je bijdrage er wás, maar niet meer wordt herkend? Wanneer de wereld verandert, en jij net te langzaam meebeweegt? Linklater stelt die vragen zonder ze te beantwoorden.
Aan het einde van de avond zal Oklahoma! geschiedenis schrijven. Lorenz Hart zal dat niet meer meemaken. Blue Moon kijkt niet weg van die ironie. Het blijft erbij zitten. Luisterend. Zoals goede cinema soms moet doen.
