Tijdens een uitzending van Eva demonstreerde Alexander Klöpping iets dat op het eerste gezicht niet spectaculair leek. Geen futuristische robot, geen ingewikkelde technische uitleg. Je zag gewoon een computer. Hij kreeg een opdracht in gewone taal en begon vervolgens zelf stappen te zetten: een website openen, keuzes maken, gegevens invullen, een reservering afronden.
.png)
Je keek ernaar en dacht waarschijnlijk niet: wat indrukwekkend.
Je dacht eerder: wacht even.
Niet omdat het niet werkte, maar omdat het te vanzelfsprekend werkte.
Wat daar gebeurde was geen betere zoekmachine of slimmere chatbot. Het was iets nieuws. Software die niet alleen antwoord geeft, maar handelt. Systemen in die categorie worden inmiddels agents genoemd. Een daarvan is OpenClaw.
Tot nu toe werkte je computer volgens een simpel principe: jij doet iets, de computer reageert. Je klikt, typt, bevestigt, en daarna gebeurt er iets.
OpenClaw doorbreekt dat patroon.
Je geeft een doel en de software bepaalt zelf de stappen. Het systeem kan je browser bedienen, formulieren invullen, bestanden openen, afspraken plannen. Niet omdat het één functie heeft, maar omdat het begrijpt wat er op je scherm gebeurt en daar vervolgacties aan koppelt.
Het verschil merk je pas echt in een simpele opdracht.
Je zegt:
zoek een museum en reserveer twee kaarten voor zaterdagmiddag
Een klassieke AI legt uit hoe je dat doet.
Een agent doet het.
Op dat moment verandert je computer van hulpmiddel in vertegenwoordiger.
Nieuwe technologie verrast meestal. Dit voelt anders.
Dit voelt persoonlijk.
Dat komt doordat initiatief verschuift. Jarenlang was jij degene die het laatste woord had. De klik was jouw handtekening onder een digitale handeling. Zonder die klik gebeurde er niets.
Bij agent-software geef je niet langer toestemming per actie, maar per bevoegdheid. Je zegt eigenlijk: jij mag dit namens mij doen.
En daarmee ontstaat een nieuw soort twijfel. Niet technisch maar menselijk.
Niet: klopt het antwoord
Maar: wilde ik dit eigenlijk wel
Je besteedt voortdurend dingen uit. Je bank doet betalingen. Een reisbureau plant je vakantie. Een monteur repareert je auto zonder dat je elk schroefje controleert.
Toch voelt het anders wanneer software dat doet.
Een mens heeft intentie en verantwoordelijkheid. Een systeem niet.
Het voert alleen uit wat logisch lijkt.
En precies daar zit de spanning.
Als een persoon iets verkeerd regelt, begrijp je hoe dat kon gebeuren.
Als software dat doet, voelt het alsof niemand het heeft gedaan.
Technologie belooft tijd te besparen. Maar elke versnelling creëert nieuwe verwachtingen.
Toen e-mail sneller werd, gingen we meer mailen.
Toen agenda’s digitaal werden, raakten ze voller.
Agent-software kan dat versterken. Want als plannen automatisch kan, wordt niets plannen een keuze. Beschikbaarheid verandert langzaam in standaardtoestand.
Je computer kan immers altijd nog iets regelen, optimaliseren of toevoegen.
De vraag wordt dan niet meer: kun je dit doen
Maar: waarom heb je het nog niet gedaan
Bij klassieke software bestaat er altijd een bevestigingsmoment. Een knop, een akkoord, een duidelijke handeling. Jij bent zichtbaar verantwoordelijk.
Bij OpenClaw verschuift dat. Je geeft vooraf toestemming en daarna gebeuren meerdere stappen zonder dat je elk detail ziet.
Het verschil is subtiel maar groot:
“Ik koop dit”
wordt
“Je mag namens mij kopen”
Het eerste is een keuze.
Het tweede is vertrouwen.
En vertrouwen voelt anders wanneer het niet aan een persoon maar aan een systeem wordt gegeven.
Veel digitale handelingen voelen als werk: wachtwoorden onthouden, menu’s zoeken, formulieren invullen. Niet ingewikkeld, maar ook niet betekenisvol.
Agent-software belooft iets anders. Je formuleert een wens en de uitvoering volgt. Niet via knoppen maar via intentie.
Stel je voor:
je zegt plan een museumdag met mijn dochter volgende week
het systeem checkt agenda’s, reserveert tickets en boekt lunch
jij hoeft alleen te gaan
De belofte zit dus niet in snelheid maar in mentale rust. Minder handelingen tussen idee en ervaring.
Hoe beter dit werkt, hoe minder zichtbaar het wordt.
En hoe minder zichtbaar, hoe minder je het controleert.
We hebben geleerd kritisch te kijken naar informatie.
We moeten nog leren kritisch te kijken naar automatische handelingen.
Een reservering kan technisch correct zijn en toch niet passen bij wat je eigenlijk wilde. Soms ontdek je pas tijdens het doen wat je voorkeur is. Als het doen verdwijnt, verandert ook dat proces.
De discussie over kunstmatige intelligentie ging lang over denken.
Nu gaat hij over handelen.
De vraag wordt niet meer of een computer slim genoeg is, maar of jij hem bevoegd genoeg vindt.
OpenClaw zelf zal waarschijnlijk niet de enige vorm blijven. Maar het principe is er: software die doelen krijgt in plaats van opdrachten.
Je computer wordt daarmee minder gereedschap en meer uitvoerder.
En misschien verklaart dat waarom je bij die demonstratie even stil werd.
Niet omdat je zag wat de computer kon
maar omdat je voelde wat jij niet meer hoefde te doen
en nog niet zeker wist of dat opluchting was of verlies.
