In mei 2025 ging ik naar de film. Ik was al even met pensioen en zocht afleiding, vooral omdat mijn man enkele maanden daarvoor was overleden.Niet voor niets bleek later, want in de bioscoop lag een flyer van DUO for a JOB. Een organisatie die jongeren met een migratieachtergrond in contact brengt met 50-plussers. Met, kortgezegd, als doel: de jongeren verder op weg helpen bij het vinden van werk of opleiding.

Dit sprak mij direct erg aan. In mijn werkzame leven was ik gz-psycholoog in de GGZ. Ik miste naast mijn man ook mijn werk, en dit leek een mooie en ook nieuwe mogelijkheid om een steentje bij te dragen aan het welzijn van anderen. En tegelijkertijd voor mij dus een mogelijkheid om de ontstane leegte misschien wat op te vullen. Het was niet gemakkelijk om met het verse verdriet een nieuwe stap te zetten, maar het doel van DUO sprak mij zo aan dat ik het besluit nam om een introductiebijeenkomst bij te wonen. In deze bijeenkomst, samen met andere 50+ers, werd mijn animo groter. Een geweldig doel, een enthousiast team en hoe jong de organisatie ook nog maar is, erg deskundig en motiverend.
Een intakegesprek volgde met Eva, een van de coördinatoren. Ik kreeg steeds meer zin om mentor te worden. In september dat jaar nam ik samen met negen andere potentiële mentoren deel aan een voorbereidende cursus van vier dagdelen. Zeer professioneel opgezet, leerzaam en stimulerend. Ik leerde onder meer wat het verschil is tussen een asielzoeker, een vluchteling en een statushouder. Over de moeilijke weg die deze mensen moeten volgen om een plekje in ons land te bemachtigen. We hoorden schrijnende, maar toch zeer positieve verhalen. Bijvoorbeeld over een arts uit Syrië die in Nederland na een lange weg startte als schoonmaker in een ziekenhuis en uiteindelijk operatieassistent kon worden. En we leerden hoe culturele zaken kunnen leiden tot grote misverstanden, waar je dus op moet letten in de communicatie in cultureel opzicht. Ik zou elke Nederlander zo’n cursus gunnen. Meer weten over iemands achtergrond leidt tot meer begrip en respect. Mijn mentorgroep bestond uit negen enthousiaste mensen met verschillende achtergronden en werkervaring.
Na de cursus werd ik al vrij snel door Eva voorgesteld aan Sherouk. Een, ook weer respectvol, matchingsproces was hier aan vooraf gegaan. Sherouk is een alleenstaande jonge moeder met twee kinderen, toen ruim vier jaar geleden vanuit Syrië naar Nederland gekomen. Zij had in Syrië slechts enkele jaren middelbaar onderwijs kunnen volgen. Zij reisde vanwege de oorlog en de omstandigheden in Syrië, naar Nederland. Zij had een sterke behoefte om zich naast haar moederschap te ontwikkelen en wilde heel graag een kans krijgen om een opleiding te volgen. Sherouk is heel leergierig en had in snel tempo een groot deel van haar inburgeringsexamens behaald. Zij wist aanvankelijk niet wat zij wilde worden. Dus we zijn gestart met oriëntatie op de mogelijkheden. De werkcoach van de gemeente dacht mee op de achtergrond. Uiteindelijk werd steeds duidelijker dat Sherouk tandartsassistente wilde worden. Niet gemakkelijk te realiseren zonder een hier in Nederland passende vooropleiding en, omdat zij de leeftijdsgrens overschrijdt, zonder de mogelijkheid om studiefinanciering te krijgen.....
Uiteindelijk hebben we met toestemming van de gemeente een weg gevonden.
Sherouk volgt nu een mbo-opleiding niveau 2, gefinancierd door het Neeltje Buisfonds, waarna zij door kan stromen naar een mbo opleiding tandartsassistente (leren en werken) waarna zij zelfstandig haar eigen brood zal kunnen verdienen. Om tegemoet te komen aan de eisen van de gemeente heeft zij in de spaarzame tijd die zij over heeft nu ook een parttime bijbaan. Sherouk gaat een zwaar jaar tegemoet, maar zij is blij en gemotiveerd en zet door.
Gedurende dit traject kon ik als mentor met vragen altijd terecht bij onze coördinator Eva. Daarnaast bood DUO for a JOB intervisiegroepen aan en ik had mijn eigen mentorgroep waar ik terecht kon om te overleggen of ervaringen te delen.
Inmiddels ben ik met een tweede mentee gestart. Zakia is een Afghaanse tandarts. Haar diploma is hier in Nederland niet geldig, maar haar wens is om ook in de mondzorg te gaan werken. Zij is nu twee jaar in Nederland, getrouwd en bezig met haar inburgeringsexamen. Haar man werkt vijf dagen per week. Zakia heeft geen familie of vrienden in Nederland waardoor het oefenen van de Nederlandse taal moeilijk voor haar is. We zijn gestart met het aanvragen van een waardering van haar diploma in Nederland en wat zij eventueel aan bijscholing zou moeten doen om haar beroep hier uit te mogen oefenen. Dit traject loopt nog. Daarnaast hebben we gezocht naar vrijwilligerswerk, een verplicht onderdeel van het inburgeringstraject maar ook goed voor haar ontwikkeling van het Nederlands en natuurlijk voor haar cv en uitbreiding van haar sociale netwerk. Via een vriend van mijn oudste zoon die tandarts is, kan zij nu drie dagen per week in zijn praktijk werken, meekijken en zicht krijgen op de Nederlandse mondzorg. In eerste instantie op vrijwillige basis, maar mogelijk kan zij hier op termijn betaald werk doen. Zakia is hier zeer blij mee. We zetten ons traject als duo nog voort, want er zijn nog meerdere zaken die aandacht vragen.
Het mentorschap bij DUO heeft mij veel gebracht. Het kost mij slechts enkele uren per week, maar geeft een nieuwe dimensie en een nieuwe betekenis aan mijn leven. Ik denk op deze manier een steentje bij te dragen aan het vinden van een nieuw toekomstperspectief voor deze jongeren. Hen op weg helpen bij het krijgen van inzicht in hun kwaliteiten en talenten, in de mogelijkheden in Nederland op het gebied van opleiding en werk en alles wat daar maar bij van pas kan komen, ervaar ik als helpend. En daarom voor mij persoonlijk als zinvol. Daarnaast heb ik ook concreet bemerkt dat het helpt wanneer een mentor een mentee vergezelt bij bezoeken aan instanties en hoe deuren dan toch iets eerder opengaan.Ook leer ik nieuwe dingen. Over de impact van cultuur op het dagelijks leven. In mijn beroep moest ik altijd al goed kunnen luisteren, maar nu is actief luisteren een extra en wat complexer aandachtspunt.
Tenslotte brengt het mentorschap mij ook plezier.Niets fijner dan samen kunnen lachen met iemand, die soms met forse trauma’s en met dikwijls een zeer klein netwerk, zijn of haar talenten wil ontplooien en een steentje bij wil dragen aan de Nederlandse maatschappij.