Januari. Voor de één de maand van de frisse start. Een nieuw begin met stellige voornemens. Een heel jaar om dat ene doel te bereiken! Sommige anderen beginnen daar niet meer aan. Moedeloos van al die mislukte pogingen. Begrijpelijk. En toch, bijna iedereen heeft wel verlangens.
De behoefte om iets aan te pakken. Soms is het zelfs dringend nodig om een verandering in gang te zetten. Ook al hebben we het al zo vaak geprobeerd. Hele boekhandels zijn vol geschreven over hoe je resultaten kunt behalen. Over de perfecte route naar gouden bergen, een gezond lichaam of die ultieme droom. Vaak vergeten we dat die route bezaaid is met valkuilen. Waar je toch weer intuimelt, ook al wist je heus wel dat ze er zijn. Dat is niet gek. Het is menselijk. Daarom wil ik het graag hebben over de kracht van mini. En dan doel ik niet alleen op de populaire minirok uit de jaren zestig, al kunnen we daar wel volop inspiratie uit halen.
De minirok was er niet ‘ineens’. Het fenomeen was een optelsom van factoren. De tijd was rijp en de jaren ervoor was de lengte van dat dameskledingstuk steeds wat centimeters naar boven opgeschoven. Van bescheiden over de knie veranderde de beschaafde rok jaar na jaar in een heel ander jasje. Nou ja, rokje. Het leek achteraf gezien een revolutie, maar het was een geleidelijk proces. Dat is ook een heel belangrijk gegeven bij een duurzame verandering bij jezelf. Zeker als het om gedrag gaat. Gedrag is ingesleten, wij mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren. Bij het minste of geringste vallen we terug in wat we gewend zijn. Wat fijner voelt. Wat minder moeite kost. Wat minder gedoe oplevert. En daar hoef je jezelf niet schuldig of minder over te voelen. Want dat helpt juist niet om uit de valkuil te klauteren. Wat wel helpt is de lat laag leggen. Denk: minihoogte. En daar blijf je steeds overheen stappen totdat je niet eens meer doorhebt dat je over een lat heengaat. Dan is het pas tijd om de hoogte aan te passen. Met opnieuw een bizar klein stukje. Zo went je ‘systeem’ langzaam aan de nieuwe situatie en gaan de mechanismen van teleurstelling, mislukking en tegenslag niet zo hard draaien. Want menselijk gedrag heeft nog een overeenkomst met het minirokje: de stof. Ken je nog dat vrolijke stippenpatroon? Polkadots? Zwart op wit? Precies! We denken vaak zwart-wit; zo zijn we bedraad. Als een poging tot verandering niet lukt of als er een kink in de kabel komt, gaat er nog een radertje draaien: ‘Dit had geen zin. Weer niet gelukt. Laat maar helemaal zitten. Ik leef gewoon verder.’ Veel van deze gedachten zijn een beetje donker (het zwarte naast het witte.) Maar dat zijn de momenten dat je jezelf vriendelijk mag toespreken zoals een dierbaar iemand zou doen. Jezelf herpakken zonder veroordeling met een aardig steuntje in de rug. En voilá: je bent weer op weg!
Begin een verandering daarom piepklein, plant zaadjes en houd rekening met tegenslag. Dan gebeurt precies het tegenovergestelde als met de minirok die steeds kleiner werd. Je groeit! Een transformatie richting je realistische doel, ministap voor ministap.
Sonja Herpers
Tekstschrijver/Leefstijlcoach: Voor ontspanning, mindfulness, compassie, moed, groei en creativiteit
Auteur: Blij dat ik weer rij - Worstelen met rijangst en andere beren op de weg
Op 19 januari is Sonja Herpers te gast bij het Proudies-vragenuurtje en praten we over het volhouden van goede voornemens en het aanbrengen van veranderingen in je leven. Heb jij vragen over hoe zij dit heeft aangepakt? Of kun je wel wat inspiratie gebruiken om je eigen goede voornemens vol te houden? Schrijf je dan nu hier in voor het Proudies-vragenuurtje met Sonja.
